Հակոբյան — ՇԴ/0047/01/22

լ, Ն ԱԹՈՏՎԱ Ի

ՄԱՏ:

ԱՍ» Ա ԹԵՐ ԵՆ) ՇԴ/0047/01/22

ԱՆՎԱ,

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ

ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ

ՈՐՈՇՈՒՄ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

Շիրակի մարզի առաջին ատյանի

ընդհանուր իրավասության դատարան,

նախագահող դատավոր՝ Տ.Ոսկանյան

Հայաստանի Հանրապետության

վերաքննիչ քրեական դատարան,

նախագահող դատավոր՝ Լ.Աբգարյան

17 մարտի 2023 թվական ք.Երնան

ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ՝ Վճռաբեկ դատարան) նախագահությամբ՝ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ

մասնակցությամբ դատավորներ` Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ

Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆԻ

Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ

Ս.ՕՀԱՆՅԱՆԻ

գրավոր ընթացակարգով քննության առնելով մեղադրյալ Հայկ Վլադիմիրի Շակոբյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2022 թվականի սեպտեմբեի 9ի որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ

Գ.Բաղդասարյանի հատուկ վերանայման վճռաբեկ բողոքը,

2

ՊԱՐԶԵՑ

Գործի դատավարական նախապատմությունը.

1 2021 թվականի հունիսի 8-ին Արմենուհի Արայի Խաչատրյանի հաղորդման հիման վրա նախապատրաստված նյութերով հարուցվել է թիվ 18157721 քրեական գործը՝ 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի (այսուհետ՝ ՀՀ քրեական օրենսգիրք) 117-րդ հոդվածի ն 137-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով:

2021 թվականի հունիսի 9ին Արմենուհի Խաչատրյանը հիշյալ գործով ճանաչվել է տուժող:

2021 թվականի հուլիսի 8-ին քրեական գործով վարույթը կարճվել է ն Հայկ Հակոբյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 17-րդ հոդվածով ն 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցված քրեական հետապնդումը դադարեցվել է՝ տուժողի հետ հաշտվելու հիմքով:

2. Քրեական գործով վարույթը կարճելու ն քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին 2021 թվականի հուլիսի 8-ի որոշումը ՀՀ գլխավոր դատախազի՝ 2021 թվականի օգոստոսի 26-ի որոշմամբ վերացվել է:

2021 թվականի սեպտեմբերի 2-ին թիվ 18157721 քրեական գործով վարույթը վերսկսվել է:

Նախաքննության մարմնի՝ 2021 թվականի սեպտեմբերի 17-ի որոշմամբ Հայկ Հակոբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:

2022 թվականի հունվարի 19-ին Հայկ Հակոբյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 137-րդ հոդվածի 1ին մասով հարուցված քրեական հետապնդումը դադարեցվել է՝ տուժողի հետ հաշտվելու հիմքով:

2022 թվականի հունվարի 20ին Հայկ Հակոբյանին առաջադրված

մեղադրանքը փոփոխվել է ն նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 119-րդ հոդվածի Լին մասով:

3. 2022 թվականի փետրվարի 4-ին Արմենուհի Խաչատրյանի հաղորդման հիման վրա նախապատրաստված նյութերով հարուցվել է թիվ 18151822 քրեական

Յ

գործը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 119-րդ հոդվածի Լին մասի, 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետի ն 137.1-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով:

Նախաքննության մարմինը 2022 թվականի փետրվարի 5-ին որոշում է կայացրել թիվ 18151822 քրեական գործը թիվ 18157721 քրեական գործին միացնելու մասին՝ գործին շնորհելով 18157721 համարը:

2022 թվականի փետրվարի 5-ին Արմենուհի Խաչատրյանը վերոնշյալ գործով ճանաչվել է տուժող:

2022 թվականի փետրվարի 7-ին Հ.Շակոբյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել, լրացվել ն կրկին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 119-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով, 119-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով, 137.Լրդ հոդվածի 1-ին մասով ն 133-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով:

4. 2022 թվականի փետրվարի 7-ին որոշում է կայացվել ազատության մեջ գտնվող մեղադրյալ Հայկ Հակոբյանին՝ կալանավորումը որպես խափանման միջոց ընտրելու նպատակով դատարան ներկայացնելու համար, ձերբակալելու մասին:

2022 թվականի փետրվարի 8-ին Հայկ Հակոբյանը ձերբակալվել է:

2022 թվականի փետրվարի 8-ին մեղադրյալ Հ.Հակոբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը վերացվել է:

5. Շիրակի մարզի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի՝ 2022 թվականի փետրվարի 8ի թիվ ՇԴ/0008/06/22 որոշմամբ մեղադրյալ Հ.Շակոբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը, որի ժամկետը նույն դատարանի՝ 2022 թվականի ապրիլի 5-ի որոշմամբ երկու ամսով երկարացվել է:

6. Նախաքննության մարմնի՝ 2022 թվականի ապրիլի 19-ի որոշմամբ Հայկ Հակոբյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է ն նրան կրկին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 119-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով ն 119-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով:

7. 2022 թվականի ապրիլի 27-ին քրեական գործը մեղադրական

եզրակացությամբ ուղարկվել է Շիրակի մարզի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարան (այսուհետ՝ նան Առաջին ատյանի դատարան):

4

7.1. 2022 թվականի մայիսի 13-ին նշանակված դատական նիստում Առաջին ատյանի դատարանը քննարկել է Հ.Հակոբյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը վերացնելու, փոփոխելու կամ անփոփոխ թողնելու հարցը, ն նույն օրը կայացված որոշմամբ ամբաստանյալ Հայկ Հակոբյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ:

8. Առաջին ատյանի դատարանը, 2022 թվականի հունիսի 27-ին քննության առնելով ամբաստանյալ Հ.Հակոբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումն այլ խափանման միջոցով փոխարինելու վերաբերյալ ամբաստանյալի ն նրա պաշտպանի միջնորդությունը, որոշել է այն բավարարել, ամբաստանյալ Հ.Շակոբյան՝ նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը փոփոխել ն որպես խափանման միջոց կիրառել գրավը՝ դրա չափ սահմանելով 2.000.000 (երկու միլիոն) ՀՀ դրամը:

9. Շիրակի մարզի դատախազության դատախազ Ք.Բաղդասարյանի

վերաքննիչ բողոքի քննության արդյունքում, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ՝ նան Վերաքննիչ դատարան) 2022 թվականի սեպտեմբերի 9-ի որոշմամբ բողոքը մերժել է՝ Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2022 թվականի հունիսի 27-ի որոշումը թողնելով օրինական ուժի մեջ:

10. Վերաքննի. դատարանի վերոնշյալ որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Գ.Բաղդասարյանը բերել է վճռաբեկ բողոք, որը Վճռաբեկ դատարանի՝ 2022 թվականի նոյեմբերի 8-ի որոշմամբ ընդունվել է վարույթ ն սահմանվել վճռաբեկ բողոքի քննության գրավոր ընթացակարգ:

Վճոաբեկ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները ն պահանջը.

Վճռաբեկ բողոքը քննվում է հետնյալ հիմքերի սահմաններում՝ ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.

1. Բողոքաբերը գտել է, որ Վերաքննիչ դատարանը խախտել է 1998 թվականի հուլիսի 1-ին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 4-րդ, 7-րդ, 135-137-րդ, 358-րդ հոդվածների պահանջները, կայացված դատական ակտով արձանագրված հետնություններն անհիմն են ն չեն բխում գործով ձեռք բերված փաստական տվյալներից:

5

12. Մասնավորապես, բողոքաբերը փաստարկել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, Հայկ Հակոբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը փոփոխելով ն որպես խափանման միջոց գրավը կիրառելով, իսկ Վերաքննիչ դատարանը, օրինական ուժի մեջ թողնելով Առաջին ատյանի դատարանի որոշումը, անտեսել են կալանավորման հիմքերի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումները, չեն ապահովել հանրային ն մասնավոր շահերի համաչափ ն հավասարակշռված պաշտպանությունը, ն արդյունքում թույլ են տվել քրեադատավարական օրենքի էական խախտում:

12.1. Բողոքաբերն ընդգծել է, որ ստորադաս դատարանները դատական ակտերով հաստատել են, որ սույն գործով առկա են կալանավորման՝ դատարանում գործի քննությանը խոչընդոտելու ն քրեական օրենքով չթույլատրված արարք կատարելու հիմքերը, միննույն ժամանակ, որպես դրանց հակակշիռ մատնանշել են ամբաստանյալի ն տուժողի փաստացի հաշտվելու հանգամանքը, այն, որ տուժողը պարբերաբար քրեակատարողական հիմնարկում տեսակցություններ է ունեցել ամբաստանյալի հետ, այդ թվում երկարատն, հանձնուքներ է տարել նրան, քաղաքացիական կացության ակտերի գրանցման մարմնում էլ գրանցել են ամուսնությունը՝ օրինականացնելով իրենց փոխհարաբերությունները ն ներկա պահին ցանկանում են համատեղ կյանք վարել` զբաղվելով երեք մանկահասակ երեխաների խնամքով: Արդյունքում ստորադաս դատարաններ, պատշաճ գնահատման` Օ չեն ենթարկլ ենթադրաբար խախտված հասարակական հարաբերությունների բնույթն ու կարնորությունը, անտեսել են Հ.Հակոբյանին մեղսագրվող հանցագործություննրի ծանրութան աստիճան` Օ`ն նրա հոգեբանական վերաբերմունքն իր արարքների ն դրանց հետնանքների նկատմամբ:

12.2. Բողոք բերած անձը շեշտել է, որ Հ.Շակոբյանը սույն գործով իրեն վերագրվող արարքներից առաջինը 2021 թվականի մայիսի 30-ին կատարելուց հետո, դեռնս քրեական գործի նախաքննության փուլում, գտնվելով մեղադրյալի կարգավիճակում, ստորագրություն չհեռանալու մասին խափանման միջոցն ընտրված լինելու պայմաններում, 2022 թվականի հունվարի 30-ին կրկին կատարել է արարք, որն արտահայտվել է առանձնակի դաժանությամբ: Ու վտանգ կա, որ

6

ամբաստանյալը հետագայում նս նման վարքագիծ կդրսնորի, իսկ ինչ վերաբերում է դատարանների այն հետնությանը, որ ամբաստանյալը ն տուժողը փաստացի հաշտվել են, տուժողը պարբերաար քրեակատարողական հիմնարկում տեսակցություններ է ունեցել ամբաստանյալի հետ, այդ թվում երկարատն, հանձնուքներ է տարել նրան, քաղաքացիական կացության ակտերի գրանցման մարմնում էլ գրանցել են ամուսնությունը, ն ներկա պահին ցանկանում են համատեղ կյանք վարել՝ զբաղվելով երեք մանկահասակ երեխաների խնամքով, ապա հարկ է արձանագրել, որ Հ.Շակոբյանը տուժողի հետ նույն տանը բնակվելով, փաստացի ամուսնական հարաբերությունների մեջ գտնվելով հանդերձ, համատեղ կյանք վարելու ն մանկահասակ երեխաների խնամքով զբաղվելու պայմաններում, արդեն իսկ երկու անգամ կատարել է քրեական օրենքով արգելված արարք, որոնցից մեկ դեպքով նրա նկատմամբ կայացվել է քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին որոշում՝ տուժողի բողոքի բացակայության հիմքով:

12.3. Բողոքաբերը նշել է, որ նման պայմաններում խափանման միջոց գրավը չի կարող ապահովել Հ.Հակոբյանի պատշաճ վարքագիծը, հաշվի առնելով նան այն հանգամանքը, որ ազատության մեջ գտնվելու պայմաններում, ինչպես դատական նիստի ժամանակ հայտարարել է ամբաստանյալ Հ.Հակոբյանը, համատեղ բնակվելու է իր կողմից կատարված հանցագործության զոհի՝ տուժող Արմենուհի Խաչատրյանի հետ՝ միանշանակ հնարավորություն ստանալով գործի հանգամանքներն իր համար ցանկալի, բարենպաստ լույսի ներքո ներկայացնելու համար ազդել քրեական գործով անցնող անձանց վրա՝ ցուցմունքները փոխելու նպատակով:

13. Վերոգրյալի հիման վրա, բողոք բերած անձը խնդրել է ամբողջությամբ բեկանել Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2022 թվականի հունիսի 27-ի որոշումն ու այն օրինական ուժի մեջ թողնելու մասին Վերաքննիչ դատարանի` 2022 թվականի սեպտեմբերի 9ի որոշումը, կայացնել դրան փոխարինող դատական ակտ՝ ամբաստանյալ Հայկ Հակոբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրելով կալանավորումը:

7

Վճոաբեկ բողոքի քննության համար էական նշանակություն ունեցող փաստական հանգամանքները.

14. Հայկ Հակոբյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 119-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով ն 119-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ «եա կնոջը` Արմենուհի Արայի Խաչատրյանին, առանձին դաժանությամբ ֆիզիկական ուժեղ ցավ ե հոգեկան ուժեղ վւառապանք պատճառելու դիտավորությամը, 2021 թվականի մայիսի 30ին՝ ժամի 23:00-ի սահմաններում, Գյումրի քաղաքի Վարդ-Բաղ 4-րդ թաղամաս Լին միկրոշրջան 5- իդ շենքի Թրդ բնակարանում կենցաղային հարցերի՝ երկրորդ բջջային հեռախոսահաւմար ունենալու դավաճանելու շուրջ առաջացած վիճարանության ընթացքում Արմենուհի Խաչատրյանի հասցեին տվե է սեռական բնույթի հայհոյանքներ, ձեռքերով, ովքերով ն հարթաչափով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել վերջինիս գլխի ն մարմնի տարբեր հատվածներին, որից հեվտ կատարելով «Ծեծելով չես հասկանա, վաք վիճակում ավելի լավ կհասկանաս» արտահայվտությունը, նախավտեսելով իր արարքի առանձին դաժանության բնույթը, ֆիզիկական ուժեղ ցավ ն հոգեկան ուժեղ փեաւոասյանք պավզճառելու ցանկությամբ գիտակցաբար բերել է մերաղյա շամփուրը, շիկացրել է էլերրրական ջեռոցի վրա, Արմենուհի Խաչատրյանին հրամայել է հանել հագին եղած գիշերազգեարը, ապա ցուցաբերելով անգթություն ն անողոքություն, շիկացած մետաղյա շամփուրով բազմաթիվ, այն Լ՝ 20 ն ավելի, հարվածներ է հասցրել Արմենուհի Խաչատրյանի մարմնի տարբեր հատվածներին՝ վերջինիս առողջությանը ձախ գագաթ- քունքային ն ձախ ծոծրակային շրջանների փափուկ հյուսվածքների ուռածության, կրծքավանդակի, նարատեղի, աջ ազդրի շրջանների արյունազեղումների, պարանոցի, կրծքավանդակի, աջ բազկի, աջ նախաբազկի, նարատեղերի, ձախ ազդրի շրջանների Լ2րդ ատրիճանի այրվածքների ձներով՝ պատճառելով թեթն վնաս՝ առողջության կարճապն քայքայումով` այդ կերպ Արմենուհի Խաչատրյանին պատճառելով ֆիզիկական ուժեղ ցավ ն հոգեկան ուժեղ փառապանք:

Բացի այդ, Հայկ Վլադիմիրի Հակոբյանի կնոջի Արմենուհի Արայի Խաչատրյանին, առանձին դաժանությամբ ֆիզիկական ուժել ցավ ն հոգեկան ուժեղ տառապանք պատճառելու դիտաւվորությամը, 2022 թվականի հունվարի 530-

8

ին՝ ժամը 0100-ի սահմաններում, կենցաղային հարցերի` դավաճանության շուրջ առաջացած վիճաբանության ընթացքում Արմենուհի Խաչատրյանի հասցեին տվել է սեռական բնույթի հայհոյանքներ՝ հասցնելով նրան ծանր վիրավորանք, ն կատարելով «Սի վերջդ է» արվաւհայտությունը, երկու անգամ ձեռքով հարվածել է երա ձախ ձեռքի բազկի հատվածին, երկու անգամ թիկունքի ձախակողմյան հատվածին, ապա նախատեսելով իր արարքի առանձին դաժանության, բնույթը՝ ֆիզիկական ուժեղ ցավ ն հոգեկան ուժեղ փաւոասյանք պատճառելու ցանկությամիը, տաբատի գրպանից հանել է դանակ ն բազմաթիվ ն չնչին մարմնական վնասվածքներ պատճառելու դիտավորությամի նշված դանակով հարվածներ է հասցրել կնոջ ձախ ուրքի ազդրի տարիներ հատվածներին` ասելով «հիմի ինչ օր կենեմ, ձեն չես հանե օր տնեցինք չլսեն», այնուհարն բոունցքով մեկ անգամ հարվածել է աջ աչքի շրջանում, ապա շարունակելով կնոջը մարմնական ն հոգեկան տառապանքներ պատճառել` խոհանոցից վերցրել է սրբիչը, որի մի մասով վաւկել է Արմենուհի Խաչատրյանի բերանը, իսկ մյուս մասր փաթաթել է պարանոցին ն սեղմել, որից վերջինս սկսել է շնչահեղձ լինել, ապա դրսնորելով բացառիկ անգթություն ն անողոքություն՝ գիշերային հանգատի ժամին կնոջը քարշ տալով տարել է շենքի շքամուտք, որտեղ շարունակել է սրբիչով սեղմել պարանոցը, ն հարցնելով, թե պատրաստ է վերջինս մեռնե՝ մոտեցրել է

աստիճանահարթակին, բացառիկ վայրագությամի կնոջ աչքից հոսող արյունն իր իսկ ձեռքով տարածել է վերջինիս դեմքին: Դրանից հետո, կրկին քարշ վալով, երան տարել է բնակարանի խոհանոց, պահանջել է հանել հագին հալած հագուստները ն շարունակելով դրսնորել դաժան ն անմարդկային վերաբերմունք բացել է տան պատուռանը` ստիպելով կնոջը ձմեռային ցրտին կանգնել րաց պատուհանի դիմաց առանց հագուարների` միաժամանակ կավարելով «տեսնենք ինչքան կկարողանաս ցրտին դիմանաս» արտահայտությունը՝ այդ կերպ Արմենուհի Խաչավրյանին պատճառելով ֆիզիկական ուժեղ ցավ ն հոգեկան տառապանք: Հայկ Հակորյանի գործողությունների հետնանքով Արմենուհի Խաչատրյանի առողջությանը պատճառվել է ձախից արորին կոպի, պարանոցի աՅրդի ձախ բազկի, ձախ ազդրի շրջանների արյունազեղումների, աջից պարանոցի շրջանների քերծվածքների, ձախ ազդրի շրջանի ծակած-կտրած վերքի,

9

աջ նախարազկի շրջանի ճանկովածների ձնով թեթն վնաս, առողջության կարճատն քայքայումով: Այնուռերն 2022 թվականի հունվարի 30-ից մինչ փետրվարի 2ն ընկած ժամանակահատվածում Հայկ Հակոբյանը շարունակել է Արմենուհ, Խաչատրյանին հոգեկան ուժեղ տառապանք պատճառող իր գործողությունները, երա նկատմամի վատ վերաբերմունք դրսնորել, ինչն արտահայտվել է Արմենուհի Խաչատրյանին ապօրինի ազատությունից զրկելով, որը կապված չէ առնանգելու հետ, այն Լ՝ ներսից կողպել է մուտքի դուոր, վերջինիս կամքին հակառակ պահել է տանը, արգելել որեէ մեկի հետ շփումը առանց իր ներկայության, սպառնալով հեռանալու դեպքում սպանել Արմենուհի Խաչատրյանին ն նրա հարազատների կյանքի ն առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրել»:

15. Առաջին ատյանի դատարանը 2022 թվականի հունիսի 27-ի որոշմամբ արձանագրել է. «(...) Դատարանը փաստում է, որ ամրաարանյալ Հայկ Հակոբյանը մեղադրվում է կյանքի ն առողջության դեմ ուղղված դիտավորությամբ կավարվող ենթադրյալ ծանր հանցանք կատարելու մեջ, որի համար նախավեսվում է պատիմժ՝ ազավազրկում երեքից յոթ փարի ժամկետով, դրա հե մեկտեղ, հաշվի առնելով մեղադրյալին վերագրվող կոնկրեր արարքների առանձնահատկությունները, բնույթը, հանրային վտանգավորության աստիճանը, ենթադրաբար կատարման եղանակը, սպառնացող հնարավոր պատժի խարությունը, ինչպես նան ենթադրյալ հանցանքների կատարումից հետ մեղադրյալի դրսնորած վարքագիծը, արձանագրում է, որ դավաւվարության տվյալ փուլում շարունակվում է պահպանվել ն չի վերացել այն մտավախությունը, որ ազատության մեջ գտնվելու դեպքում մեղադրյալ Հ.Հակորյանը կարող է քրեական օրենքով չթույլատրված նոր ենթադրյալ արարք կավարել ն խոչընդուրել գործի քննությանը` դատավարության մասնակիցների վրա անօրինական ազդեցություն գործադրելու ճանապարհով:

Սակայն դրա հետ մեկտալ հարկ է արձանագրել, որ դատավարությաւն մասնակիցների (այդ թվում կնոջ) վրա անօրինական ազդեցություն գործադրելու ճանապարհով քրեական գործի քննությանը խոչընդոտելու ն նոր արարք կատարելու հավանականություն Օ էապես նվազել է` պայմանավորված այն ւՏես նյութեր, հատոր 1, թերթեր 54-55:

10

հանգամանքով, որ ամրաարանյալը ն տուժողը փատրացի հաշտվել են, տուժողը պարբերաբար քրեակատարողական հիմնարկում տեսակցություններ է ունեցել ամբաստանյալի հետ, այդ թվում երկարատե, հանձնուքներ է փարել նրան, բացի այդ քաղաքացիական կացության ակտերի գրանցման մարմնում էլ գրանցել են իրենց ամուսնությունը՝ օրինականացնելով իրենց փոխհարաբերությունները ն ներկա պահին ցանկանում են համատեղ կյանք վարե՝ զիաղվելով երեք մանկահասակ երեխաների խնամքով, հերնարար Դավարանը գտնում է, որ նշված հանգամանքների, ինչպե նան ամիատրանյալի խնամքին անչափահաս երեխաների առկայությաւն, դրական ըբնութագրվելու, պատերազմին մասնակցելու հանգամանքները իրենց համակցության մեջ իրապես կարող են դիվարկվել որպես ամբաստանյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը փոխելու հարցի քննարկման իրավաչափ հիմք ն ինքնին բավարար են ամրաարանյալի նկապտմամը կիրառված խափանման միջոցի փոփոխման համար, նկատի ունենալով, նան այն, որ Դատարանի մոտ համոզմունք է ձնավորվել, որ ամբաարաւնյալը ազատության մեջ մնալու դեպքում կարող է դրսնորել պափշաճ վարքագիծ, իսկ կիրառված խափանման միջոցի նպատակը՝ ամիասրանյալի պափշաճ վարքագծի

ապահովումն է:

Ընդ որում Դատարանն արձանագրում է, որ թեն մեղադրյալի կողմից ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 135-րդ հոդվածի Լին մասով սահմանված գործողություններից յուրաքանչյուրի կատարման վերաբերյալ դավատղությունները կրում են կանխատեսական ն մոտավոր բնույթ, այնուամենայնիվ մեղադրյալի կողմից նման գործողության կատարում, պետք է գնահատման ենթարկվի քրեական գործում առկա փաստական փտվյալներով, որպիսիք տվյալ դեպքում առկա են: Ընդ որում քրեական գործի քննությանը խոչընդուրկվու հավանականության առկայության նե նոր ենթադրյալ հանցանք կատարելու մտավախության պայմաններում, Դատարանի համոզմամի այլ խափանման միջոց գրավը ի զորու է ապահովել մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծը:

Դատարունը, հաշվի առնելով վերնում թվարկված հանգաւմանքները, գտնում է, որ ազատությունից փաարացի զրկմամի չպայմանավորված այլ խափանման

1

միջոցի` գրավը, ի զորու է չեզոքացնելու ամիաարանյալի՝ ոչ պատշաճ վարքագիծ դրսնորելու նվազ հավանականությունը (...)»-:

16. Վերաքննիչ դատարանի՝ 2022 թվականի սեպտեմբերի 9ի որոշման համաձայն` «(.) Վերաքննիչ դատարանը փաստվում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, մեղադրյալ Հ.Հակոբյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը գրավով վտխարինելով, դատական սխալ թույլ չի տվել, իսկ բողոքաբերը ծանրակշիռ փաստական հանգամանքների վրա հիմնված այնպիսի փաարարկներ չի ներկայացրե, որոնցով կհիմնավորվի, որ մեղադրյալ Հ.Հաւկորյանի հնարավոր ոչ իրավաչափ վարքագծի կանխմանը հնարավոր չէ հասնել այ կերպ, քան մեղադրյալ Հ.Հակոբյանին հասարակությունից մեկուսացնելով նրա ազատության իրավունքն առավելագույն չափով սահմանափակելով:

Մասնավորապես Վերաքննիչ դատարանը փաստում է` որպեսզի Առաջին ատյանի դատարանի վիճարկվող դատական ակտր բեկանկիս Վերաքննիչ դատարանը զերծ մնա Առաջին ատյանի դատարանի ներքին անկախությունը սահմանավակելուց, բողոքաբերի կողմից պարտք է ներկայացվեն այնպիսի ծանրակշիռ փատրական հանգամանքներ, որոնք թուլ կտան Վերաքննիչ դատարանին գալ հիմնավոր հենության, որ Առաջին ավյանի դատարանի կողմից ակնհայտ անտեսվել են ամբաստանյալի նկատմամի խափանման միջոցի տեսակն ընտրելու հարցը լուծելիս գնահատման ենթակա հանգամանքներ: Մինչդեռ անհրաժեվփ է նկատղ, որ Առաջին ատյանի դատարանի

հեվննություններին րողոքարերը հակադրել է մեղադրյալին մալսագրված հանցավոր արարքների բնույթը, կատարման եղանակն ու վտանգավորության աստիճաւնը, այնինչ այդ հանգամանքներն ինքնին բավարար չեն. արձանագրելու, որ դատարանում մեղադրյալի պատշաճ վարքագիծը կարող է ապահովել միայն խափանման միջոց կալանավորում, իսկ բողոքաբերի կողմից չեն նշվել Հ.Հաւկորյանի վարքազծի կամ նրա անձի վերաբերյալ այնպիսի ծանրակշիռ ն իրական փասվաւկան հանգամանքներ, որոնք հնարավորություն կտային գալ ողջամիտ ն հիմնավոր հեզտնության աո այն, որ ամբաարանյալի կողմից քրեական շ Տե՛ս նյութեր, հատոր 1, թերթեր 79-88:

12

օրենքով չթույլատրված նոր ենթադրյալ արարք կավարելու ն գործի քննությանը դատավարության մասնակիցների վրա անօրինական ազդեցություն գործադրելու ճանապարհով խոչընդոտելու ոիսկն այնքան րարձր է, որր գրավը չի կարող այն չեզոքացնել, ն որ Առաջին ատյանի դատարանը վերջինիս նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրելով գրավը` թույլ է տվել դատական սխալ:

Անդրադառնալով Բողոքարերի այն պնդմանը, որ ազատության մեջ գտնվելու պայմաններում Հ.Հակորբյանը համատեղ բնակվելու է տուժող Ա.Խաչատրյանի հետ ն իրականությունն իր համար բարենպասվ լույսի ներքո ներկայացնելու համար վերջինս հնարավոր է ազդի քրեական գործով անցնող անձանց վրա, Վերաքննիչ դատարունն իր համաձայնությունն է հայտնում Առաջին ատյեւնի դատարանի այն հետնությանը, որ դավաւվարության մասնակիցների (այդ թվում կնոջ) վրա անօրինական ազդեցություն գործադրելու ճանապարհով քրեական գործի քննությանը խոչընդովտելու ն նոր արարք կատարելու հավանականությունն էապես նվազել է` պայմանավորված այն հանգամանքով, որ ամբաստանյալը ն տուժողը փաստացի հաշտվել են, տուժողը պարբերարար քրեակատարողական հիմնարկում, տեսակցություններ է ունեցել ամիատրանյալի հեվ, այդ թվում երկարապտնե, հանձնուքներ է տարել նրան, բացի այդ քաղաքացիական կացության ակտերի գրանցման մարմնում էլ գրանցել են իրենց ամուսնությունը՝ օրինականացնելով իրենց փոխհարարերությունները ն ներկա պահին ցանկանում են համատեղ կյանք վարել՝ զբաղվելով երեք մանկահասակ երեխաների խնամքով: Վերոգրյալի հաշվառմամբ փաստելով որ խափանման միջոց կիրառելու հիմքի/նրի առկայության փաստր դեռես չի նշանակում, որ ամբասպտաւնյալի նկատմամբ որպես խափանման միջոց պետք է կիրաովի հենց կալանավորումը, քանի որ այդ նույն հիմքով/ներով հնարավոր է կիրառել նան ՀՀ քրեական դավավարությաւն օրենսգրքի 84-րդ հողվածի 2-րդ մասում սահմանված որեէ այլ խավաւնման միջոց, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ այս առումով ես Բողոքարերի պնդումները հիմնավոր չեն:

Ընդհանրացնելով վերոշարադրյալը Վերաքննիչ դատաւլրաւնը գտնում է, որ նման պայմաններում վերաքննիչ բողոքի փատրարկները բավարար չեն որպես վարույթն իրականացնող մարմին հանդես եկող ն գործի լրիվ, օբյեկտիվ,

Թ

բազմակողմանի ն ողջամիտ ժամկետում քննության պարտավորություն կրող Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտր բեկանելու համար:

Վերոգրյալի հիման վրա Վերաքննիչ դատարանը, փասվտելով, որ Առաջին ատյանի դատարանը թույլ չի տվել գործի ելքի վրա ազդեցություն ունեցող դավաւկան սխալ, գործով րալ էության կայացրել է ճիշտ լուծող դատական ակվ, որը բեկանելու իրավաչափ հիմքեր չկան, գտնում է, որ Առաջին ատյանի որոշումը պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ դատախազ Ք.Բաղդասարյանի վերաքննիչ բողոքը` մերժել (...»':

Վճռաբեկ դատարանի պատճառաբանությունները ն եզրահանգումը.

17. Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի` անցումային դրույթները կարգավորող 483-րդ հոդվածի 7-րդ մասի համաձայն` «Այն քրեական գործերը, որոնցով մինչն ասյն օրենսգիրքն ուժի մեջ մտնելը դատական քննություն նշանակելու մասին որոշում է կայացվել, քննվում ն լուծվում են մինչն 2022 թվականի հուլիսի Լր գործող կարգով»: Նույն հոդվածի 8-րդ մասի համաձայն՝ «Մինչն սույն օրենսգիիքն ուժի մեջ մրնելը կայացված դատական ակտերով վերաքննիչ ն վճռարեկ բողոքները բերվում ն քննվում են մինչն 2022 թվականի հուլիսի Լր գործող կարգով»:

18. Վերոշարադրյալ հոդվածների համակարգային վերլուծությունից պարզ է դառնում, որ 2022 թվականի հուլիսի 1-ից հետո կայացված դատական ակտերի դեմ վճռաբեկ բողոքները բերվում ն քննվում են 2022 թվականի հուլիսի 1-ից գործող քրեական դատավարության օրենսգրքով սահմանված կարգով: Միննույն ժամանակ, Վճռաբեկ դատարանը փաստում է, որ Վերաքննիչ դատարանն Առաջին ատյանի դատարանի հետնություննեի իրավաչափությունն Օ։-գնահատելիս ղեկավարվել է 1998 թվականի հուլիսի Լին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի իրավակարգավորումներով, հետնաբար, Վերաքննիչ դատարանի հետնությունների իրավաչափության գնահատման համար Վճռաբեկ 3 Տե՛ս նյութեր, հատոր 2, թերթեր 39-42:

14

դատարանը հիմք է ընդունում 1998 թվականի հուլիսի 1-ին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի իրավակարգավորումները:

19. Սույն գործով Վճռաբեկ դատարանի առջե բարձրացված իրավական հարցը հետնյալն է. հիմնավո՞՛ր են արդյոք Հայկ Հակոբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը գրավով փոխարինելու վերաբերյալ ստորադաս դատարանների հետնությունները:

20. ՀԸ Սահմանադրության 27րդ հոդվածի Լին մասի համաճձայն՝ «Յուրաքանչյուր ոք ունի անձնական ազատության իրավունք: Ոչ ոք չի կարող անձնական ազատությունից զիկվել այլ կերպ, քան հետնյալ դեպքերում ն օրենքով սահմանված կարգով'

(:-.) 4) անձին իրավասու մարմին ներկայացնելու նպատակով, երը առկա է երա կողմից հանցանք կատարած լինելու հիմնավոր կասկած, կամ երը դա հիմնավոր կերպով անհրաժեշտ է հանցանքի կատարումը կամ դա կատարելուց հեվտ անձի փախուարը կանխելու նպավաւկով (...)»:

«Մարդու իրավունքների ն հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի (այսուհետ նան՝ Եվրոպական կոնվենցիա) 5-րդ հոդվածի համաձայն՝ «մ. Յուրաքանչյուր ոք ունի ազատության ն անձնական անձեռեմխելիության իրավունք: Ոչ ոքի չի կարելի ազատությունից զիկել այլ կերպ, քան հետնյալ դեպքերում ն օրենքով սահմանված կարգով.

Ը") գ անհ օրինական կալանավորումը, կամ .ձերբակալումը՝

իրավախախտում կատարած լինելու հիմնավոր կասկածի առկայության դեպքում երան իրավասու օրինական մարմնին ներկայացնելու նպատակով կամ այն դեպքում, երբ դա հիմնավոր կերպով անհրաժեշտ է համարվում նրա կողմից հանցագործության կատարումը կամ այն կատարելուց հետո նրա փախուարը կանխելու համար (...)»:

1998 թվականի հուլիսի Լին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 11-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Յուրաքանչյուր ոք ունի ֆիզիկական ն հոգեկան անձեռնմխելիության ն անձնական ազատության իրավունք:

2 Ոչ ոքչի կարող արգելանքի վերցվել ն պահվել անազատության մեջ այլ կերպ, քան սույն օրենսգրքով նախավնեսված հիմքերով ն կարգով: (...)»:

15

Նույն օրենսգրքի 135-րդ հոդվածի Լին մասի համաձայն` «Դատարանը (...) խափանման միջոց կարող (է) կիրառել միայն այն դեպքում, երբ քրեական գործով ձեռք բերված նյութերը բավարար հիմք են տալիս ենթադրելու, որ կասկածյալը կամ մեղադրյալը կարող է`

1) թաքնվել քրեական վարույթն իրականացնող մարմնից.

2) խոչընդորնել մինչդատական վարույթում կամ դատարանում գործի քննությանը՝ քրեական դատավարությանը մասնակցող անձանց վրա անօրինական ազդեցություն գործադրելու գործի համար նշանակություն ունեցող նյութերը թաքցնելու կամ կեղծելու քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի կանչով առանց հարգելի պատճառների չներկայանալու կում այլ ճանապարհով.

3) կատարել քրեական օրենքով չթույլատրված արարք.

4) խուսափել քրեական պատասխանապտվությունից ն նշանակված պատիժը կրելուց.

5) խոչընդուրել դատարանի դատավճոի կատարմանը»:

Նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն ՃԽափանման միջոց կիրառելու անհրաժեշտության ն կասկածյալի կամ մեղադրյալի նկատմամբ դրա տեսակն ընտրելու հարցը լուծելիս հաշվի են առնվում

1) վերագրվող արարքի բնույթը ն վփանգավորության աարիճանը.

2) կասկածյալի կամ մեղադրյալի անձր. (...)»:

201. Մեջբերված նորմերի վերլուծության շրջանակներում Վճռաբեկ դատարանը մշտապես ընդգծել է անձի ազատության իրավունքի հիմնարար ու անօտարելի բնույթը ն հետնողականորեն ամրապնդել ու զարգացրել քրեական դատավարության ընթացքում կալանքը որպես խափանման միջոց կիրառելիս անձի ազատության իրավունքի կամայական կամ անհիմն սահմանափակումը բացառելուն ուղղված երաշխիքները: Մասնավորապես, Վճռաբեկ դատարանը կայուն նախադեպային իրավուն, է ձնավորել առ այն, որ կալանավորման օրինականության ն հիմնավորվածության ապահովման տեսանկյունից կարնոր է ՀԸ քրեական դատավարության օրենսգրքի 1355րդ հոդվածի 1ին մասում թվարկված՝ կալանավորման հիմքերից որնէ մեկի կամ մի քանիսի վերաբերյալ դատական ակտում ողջամիտ հետնությունների առկայությունը հիմնավորված

16

վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից ներկայացվող տեղեկություններով, փաստերով կամ ապացույցներով::

20.2. Ընդ որում, Վճռաբեկ դատարանն Արամ ձուղուրյանի վերաբերյալ գործով որոշմամբ փաստել է. «(...) ՀՀ քրեական դատավարության օրենադրությունը սահմանել է կալանավորմեւն կիրառման օրինականությունն ու

հիմնավորվածությունն ապահովող մի շարք երաշխիքնել, որոնց մեջ առաջին հերթին կարնորվում ու առանձնանում են կալանավորման հիմքերը: Դրանք օրենքով նախատեսված այն հանգամանքներն են, որոնք հաստատվում են ապացույցների որոշակի ամբողջությամբ ն հնարավորություն են վփալիս հիմնավորված ենթադրություններ անել այն մասին, որ անձր, կալանքի տակ չգփեվելով, կարող է դրսնորել ոչ պատշաճ վարքագիծ ն խոչընդուրծնլ քրեական դատավարության խնդիրների իրականացմանը:

(.-.) ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 135-րդ հոդվածում թվարկված մեղադրյալի հավանական գործողությունների մասին հետնությունները պետք է հիմնված լինեն գործի նյութերից բխող ողջամիտ կասկածների կամ ենթադրությունների վրա: Դա նշանակում է, որ կալանավորման կիրառման հիմքում բոլոր դեպքերում պետք է դրվեն որոշ փաւարական վվյալներ»:

21. «Մարդու իրավունքների ն հիմնարար ազատությունների

պաշտպանության մասին» Եվրոպական կոնվենցիայի 3-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Ու ոք չպետք է ենթարկվի խոշտանգումների կամ անմարդկային կամ նվաարացնող վերաբերմունքի կաւմ պավժի»:

22.Աս համատեքստում մասնավոր անձանց կողմից դրսնորած

վերաբերմունքի առումով Մարդու իրավունքնեի եվրոպական դատարանը պարբերաբար նշել է, որ 3րդ հոդվածը կիրառելի է դիտավորյալ վատ վերաբերմունք ներառող գործերում, ինչպես օրինակ՝ բռնաբարությունը, սեռական ոտնձգություն, կամ բռնությունը, ներառյալ` ընտանեկան բռնությունը կամ 4 Տե'ս, մասնավորապես, Վճռաբեկ դատարանի՝ թիվ ՎԲ-132/07, ԱՎԴ/0022/06/08, ԼԴ/0197/06/08, ԵԿԴ/0580/06/09, ԵԿԴ/0678/06/10, ՏԴ/0052/06/14, ԵԱՔԴ/0386/06/15 ն այլ գործերով կայացված որոշումները:

5 Տե՛ս Վճռաբեկ դատարանի՝ Արամ ձուղուրյամի գործով 2007 թվականի օզոստոսի 30-ի թիվ ՎԲ- 132/07 որոշումը:

17

վնասվածքները` պատճառված կովի ընթացքում, որը ենթադրում է վարքագիծ՝ ունակ տուժողի մոտ առաջացնելու նսեմացման կամ նվաստացման զգացումներ::

23. «Խոշտանգումների ն այլ դաժան, անմարդկային կամ նվաստացնող վերաբերմունքի ու պատժի դեմ» կոնվենցիայի 2րդ հոդվածի համաձայն՝ «Յուրաքանչյուր մասնակից պետություն ձեռնարկում է օրենսդրական, վարչական, դատական կամ այլ արդյունավետ միջոցներ՝ իի իրավազորության ներքո ցանկացած գտնվող տարածքում խոշվաւնգումների դեպքերր կանխելու համալ»:

24. «Քաղաքացիական ն քաղաքական իրավունքների մասին» միջազգային դաշնագրի (այսուհետ՝ նան Միջազգային դաշնագիր) 7-րդ հոդվածի համաձայն` «Ոչ ոք չպետք է ենթարկվի խոշտանգումների կամ էլ դաժան, անմարդկային կամ իր արժանապամտվությունը նվատպրացնող վերաբերմունքի կամ պատժի»:

25. Միավորված ազգերի կազմակերպության Մարդու իրավունքների կոմիտեն նշել է, որ Միջազգային դաշնագրով խոշտանգման ն վատ վերաբերմունքի արգելքը կիրառելի է անկախ այն հանգամանքից, թե գործողությունները կատարվել են «պաշտոնատար անձանց» կամ «պետության անունից հանդես եկող այլ անձանց» կամ «մասնավոր անձանց կողմի» կամ «խրախուսելով, պատվիրելով, հանդուրժելով կամ արգելված գործողություններ կատարելով»՛: Այսինքն` վատ վերաբերմունքի արգելքը միայն չի սահմանում նեգատիվ պարտավորություն պետության ներկայացուցիչների համար չներգրավվելու այդպիսի վերաբերմունքի մեջ: Պետությունն ունի նան պոզիտիվ պարտավորություններ իր իրավազորության ներքո պաշտպանելու անհատներին մասնավոր անձանց գործողություններիցծ:

26. Ընտանիքում բռնության դեպքերի կանխարգելման ու պատշաճ քննության ապահովման` պետության պոզիտիվ պարտավորությունների համատեքստում Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումների համաձայն.

6 Տե՛ս Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի` հղշօոշ Մեջտմեւ 1ոռոչ: . Թօուռուռ գործով 2019 թվականի հունիսի 25-ի վճիռը, գանգատ թիվ 41720/13, կետեր 115 ն 119։

7 Տե'ս ԹԸ, Օ6ոծոով Ըօուտծու 0. 20, 1992, կետ 13։

8 Տե՛ս ԷԼԹԸ, Օ6ոծոո| Ըօուոծու Ճ0. 31, «Հոսոո օ1 էհօ Օ6ոծոո 16981 ՕԵկցոնօո 1ոքօ564 օո Տէոէօջ ԹՅ-Ա6Տ էօ չհծ Շօզծոճու՞, ՍՎ օօ. ՇՇՔՔ/Շ/217/Խ64.1/ 44.1 (26 ԽԱ» 2004), կետ 8:

18

- ընտանեկան բռնութան բոլոր գործերով արդյունավետ քննություն իրականացնելու պարտավորությունը Կոնվենցիայի 3րդ հոդվածի ներքո ստանձնած` պետության պարտավորության առանցքային բաղադրիչ է: Հատուկ ջանասիրություն է պահանջվում ընտանեկան բռնության գործերը քննելիս, ն ներպետական ընթացակարգերում պետք է հաշվի առնվի ընտանեկան բոնության առանձնահատուկ բնույթը»,

Հ իշխանությունները կրում են պարտավորություն ձեռնարկելու պաշտպանության միջոցներ ընտանիքի անդամի կամ զուգընկերոջ կողմից անձի անձնական անձեռնմխելիությաան դեմ լուրջ խախտումները կանխարգելելու ուղղությամբ",

- անձնական ն ընտանեկան կյանքին իշխանությունների միջամտությունը կարող է անհրաժեշտ լինել որոշակի հանգամանքներում պաշտպանելու տուժողի առողջությունն ու իրավունքները կամ կանխելու քրեական արարքները",

- իրական ն անմիջական սպառնալիքի վտանգը պետք է գնահատվի՝ հաշվի առնելով ընտանիքում բռնության կոնկրետ համատեքստը: Այս իրավիճակում, ոչ միայն հասարակության ընդհանուր պաշտպանությունն ապահովելու, այլն ամենից առաջ ընտանիքում բռնության հաջորդական դրվագների կրկնությունը հաշվի առնելու պարտավորության հարց է առաջ գալիս ՞,

- անգամ այն դեպքերում, երբ իշխանությունները բացարձակ անգործության մատնված չեն եղել, այդուհանդերձ, կգնահատվի, որ Կոնվենցիայի 3-րդ հոդվածով նախատեսված պարտավորություննեը չեն կատարել այն առումով, որ 5 Տես Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի` Մօ1ճնոճ չ. Թաջջո գործով 2019 թվականի հուլիսի 9-ի վճիռը, գանգատ թիվ 41261/17, կետ 92:

6 Տե՛ս Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի՝ Դ( «ոմ Օ1տո ս. ոլ, ռոմ 8ալջողն գործով 2012 թվականի հուլիսի 31ի վճիռր, գանգատ թիվ 40020/03, կետ 105, 31 ն Օքսշ 5. Մաոնճչ գործով 2009 թվականի հունիսի 9-ի վճիռը, գանգատ թիվ 33401/02, կետ 176:

ո Տես Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի՝ Օքաշ ս. 7աուչ գործով 2009 թվականի հունիսի 9-ի վճիռը, գանգատ թիվ 33401/02, կետ 144, ն Քճումո 5. էւ Ջօքսենճ օ/ 8101գ0,ճ գործով 2013 թվականի մայիսի 28-ի վճիռը, գանգատ թիվ 3564/11, կետ 52:

ռ Տես Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի՝ 721քա5 5». 1ոլ) գործով 2017 թվականի մարտի 2-ի վճիռը, գանգատ թիվ 41237/14, կետ 122:

19

ձեռնարկված միջոցները չե. կանխել| լտուժղի նկատմամբ հետագա բռնարարքները::

27. Միննույն ժամանակ, ընտանեկան բռնության դեպքերի կանխարգելման ու պատշաճ քննության պետության պոզիտիվ պարտականությունների

համատեքստում անդրադառնալով կալանքի որպես խափանման միջոցի կիրառության իրավաչափությանը, Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանն արձանագրել է, որ Կոնվենցիայի 5-րդ հոդվածի լույսի ներքո թույլատրելի համարվելու համար ազատությունից ցանկացած զրկում պետք է օրինական լինի թե ներպետական օրենսդրությամբ, թե Կոնվենցիայի 5-րդ հոդվածի Լին մասում կալանավորման սպառիչ ամրագրված հիմքերի տեսանկյունից: Անգամ այս համատեքստում, 2-րդ հոդվածի ներքո կյանքի պաշտպանության պոզիտիվ պարտավորություն, կարող է առաջ բերել ներպետական օրենսդրական շրջանակին ներկայացվող որոշակի պահանջներ՝ անհրաժեշտ միջոցներ ձեռնարկելու հնարավորություն ընձեռելու առումով, եթե կոնկրետ հանգամանքները պահանջում են դա: Միննույն ժամանակ, ցանկացած միջոց, որը կհանգեցնի ազատությունից զրկման, պետք է բավարարի ներպետական օրենսդրության պահանջներին, ինչպես նան Կոնվենցիայի 5րդ հոդվածով ամրագրված առանձնահատուկ պայմաններին ու դրանից բխող նախադեպային իրավունքին:

28. Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանը նան արձանագրել է, որ

Կոնվենցիայի 5-րդ հոդվածի Լին կետի «գ» ենթակետի ներքո «վերաբերելի ն բավարար» պատճառ համարվող՝ հետագա հանցագործությունների ռիսկը պետք է լինի իրատեսական, իսկ միջոցը` համապատասխան` գործի հանգամանքների ն մասնավորապես, անձի նախապատմության ու անհատականության լույսի ներքո: 5 Տես Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի` Մ0Լ0ժեոն ). Թաջջո գործով 2019 թվականի հուլիսի 9-ի վճիռը, գանգատ թիվ 41261/17, կետ 86, ինչպես նան Թշշուգան ճում Տ. . Ծաջողճ գործով 2008 թվականի հունիսի 12-ի վճիռը, գանգատ թիվ 71127/01, կետ 83, Օքաշ . 7աթյ զործով 2009 թվականի հունիսի 9-ի վճիռը, գանգատ թիվ 33401/02, կետեր 166-67, Էրշումո ս. էօ Թօքածեո օ/ 3101Ա0գ գործով 2013 թվականի մայիսի 28-ի վճիռր, գանգատ թիվ 3564/11, կետեր 62-66 ն 8. . 16 Թօքածկո օ/ (01ոօռ գործով 2013 թվականի հուլիսի 16-ի վճիռը, գանգատ թիվ 61382/09, կետ 53:

20

29. Կոնվենցիոն վերոնշյալ հիմքի ներքո կալանավորման որոշումներին անդրադառնալիս, Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանն արձանագրել է, որ թեն կալանքը չի կարող երբնէ օգտագործվել որպես բացառապես կանխարգելիչ միջոց, փաստերն ու կանխարգելիչ գործառնական միջոցներ ձեռնարկելու հնարավոր անհրաժեշտության առումով որնէ ռիսկի գնահատումը կարող են հաշվի' առնվել հետագա հանցագործություննեի ռիսկի (նախապատմության ն մահվան ռիսկի կանխատեսման) համատեքստում":

30. Սույն գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երնում է, որ՝

- Շայկ Հակոբյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 119-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով ն 119-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով մեղադրանք է առաջադրվել՝ առանձին դաժանությամբ ֆիզիկական ուժեղ ցավ ն հոգեկան ուժեղ տառապանք պատճառելու համար (երկու դրվագ)»,

- Առաջին ատյանի դատարանը 2022 թվականի հունիսի 27ի որոշմամբ արձանագրել է, որ մեղադրյալին վերագրվող կոնկրետ արարքների առանձնահատկությունները, բնույթը, հանրային վտանգավորության աստիճանը, ենթադրաբար կատարման եղանակը, սպառնացող հնարավոր պատժի

խստությունը, ինչպես նան ենթադրյալ հանցանքների կատարումից հետո մեղադրյալի դրսնորած վարքագիծը հաշվի առնելով՝ դատավարության տվյալ փուլում շարունակվում է պահպանվել ն չի վերացել այն մտավախությունը, որ ազատության մեջ գտնվելու դեպքում մեղադրյալ Հ.Շակոբյանը կարող է քրեական օրենքով չթույլատր