Ամիրյան — ՎԴ/9108/05/19

ՕՆ /225՝

ՄԱԶԾ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ

ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ

ՀՀ վերաքննիչ վարչական Վարչական գործ թիվ ՎԴ/9108/05/19

դատարանի որոշում 2025թ.

Վարչական գործ թիվ ՎԴ/9108/05/19

Նախագահող դատավոր՝ Մ. Մելքումյան

Դատավորներ՝ Ա. Հարությունյան

Հ. Խաչատրյան

ՈՐՈՇՈՒՄ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

Հայաստանի Հանրապետության վճռաբեկ դատարանի վարչական պալատը (այսուհետ՝ Վճռաբեկ դատարան) հետնյալ կազմով'

նախագահող Հ. ԲԵԴԵՎՅԱՆ

զեկուցող Ա. ԹՈՎՄԱՍՅԱՆ

Լ. ՀԱԿՈԲՅԱՆ

Ռ. ՀԱԿՈԲՅԱՆ

Ք. ՄԿՈՅԱՆ

2025 թվականի հոկտեմբերի 13-ին

գրավոր ընթացակարգով քննելով Հովհաննես Ավետիսյանի վճռաբեկ բողոքը ՀՀ վերաքննիչ վարչական դատարանի 12.02.2025 թվականի որոշման դեմ` վարչական գործով ըստ հայցի Ալբերտ Ամիրյանի ընդդեմ Երնան համայնքի, երրորդ անձ՝ Հովհաննես Ավետիսյան՝ Երնանի քաղաքապետի 27.12.2017 թվականի թիվ 4822-Ա ն 20.04.2018 թվականի թիվ 1493-Ա որոշումներն անվավեր ճանաչելու, ն որպես հետնանք՝ 23.02.2018 թվականի թիվ 1249 անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանագիրը ն 24.05.2018 թվականի թիվ 3116 համաձայնագիրը, աստ. հասցեի ավտոտնակի նկատմամբ Հովհաննես Ավետիսյանի անվամբ կատարված սեփականության իրավունքի պետական գրանցումն անվավեր ճանաչելու պահանջների մասին, ն ըստ հայցի Մարգարիտա Զաքարյանի ընդդեմ Երնան համայնքի ղեկավարի, երրորդ անձինք՝ Նարինե Խաչատրյան, Հովհաննես Ավետիսյան՝ Երնանի քաղաքապետի 27.12.2017 թվականի թիվ 4822-Ա ն 20.04.2018 թվականի թիվ 1493-Ա որոշումների առ ոչինչ լինելը ճանաչելու, ն որպես հետնանք՝ 23.02.2018 թվականին ստորագրված անշարժ գույքի առուվաճառքի թիվ 1249 պայմանագիրը, 24.05.2018 թվականի թիվ 3116 համաձայնագիրը, ՀՀ կադաստրի կոմիտեի կողմից ատաշհասցեի անշարժ գույքի նկատմամբ Հովհաննես Ավետիսյանի ' Հանդիսանում է անձնական տվյալ

2 Հանդիսանում է անձնական տվյալ

2

անվամբ կատարված սեփականության իրավունքի պետական գրանցումն անվավեր ճանաչելու պահանջների մասին,

ՊԱՐԶԵՑ

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.

Դիմելով դատարան՝ Ալբերտ Ամիրյանը պահանջել է անվավեր ճանաչել Երնանի քաղաքապետի 27.12.2017 թվականի թիվ 4822-Ա ն 20.04.2018 թվականի թիվ 1493-Ա որոշումները, ն որպես հետնանք՝ անվավեր ճանաչել 23.02.2018 թվականի թիվ 1249 անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանագիրը ն 24.05.2018 թվականի թիվ 3116 համաձայնագիրը, ատա 5 նկատմամբ Հովհաննես Ավետիսյանի անվամբ կատարված սեփականության իրավունքի պետական գրանցումը:

Տվյալ հայցադիմումի հիման վրա կազմված վարչական գործին տրվել է թիվ ՎԴ/9108/05/19 հերթական համարը:

Դիմելով դատարան` Մարգարիտա Զաքարյանը պահանջել է ճանաչել Երնանի քաղաքապետի 27.12.2017 թվականի թիվ 4822-Ա ն 20.04.2018 թվականի թիվ 1493-Ա որոշումների առ ոչինչ լինելը, ն որպես հետնանք՝ անվավեր ճանաչել 23.02.2018 թվականի ստորագրված անշարժ գույքի առուվաճառքի թիվ 1249 պայմանագիրը, 24.05.2018 թվականի թիվ 3116 համաձայնագիրը, ՀՀ կադաստրի կոմիտեի կողմից ատաշհասցեի անշարժ գույքի նկատմամբ Հովհաննես Ավետիսյանի անվամբ կատարված սեփականության իրավունքի պետական գրանցումը:

Տվյալ հայցադիմումի հիման վրա հարուցված վարչական գործին տրվել է թիվ ՎԴ/5511/05/20 հերթական համարը:

ՀՀ վարչական դատարանի (դատավոր՝ Ա. Ղազարյան) 20.05.2021 թվականի որոշմամբ թիվ ՎԴ/9108/05/19 ն թիվ ՎԴ/5511/05/20 վարչական գործերը միացվել են մեկ վարույթում՝ թիվ ՎԴ/9108/05/19 վարչական գործի ներքո քննելու նպատակով:

ՀՀ վարչական դատարանի (դատավոր՝ Ա. Ծատուրյան) (այսուհետ՝ Դատարան) 16.02.2024 թվականի վճռով Ալբերտ Ամիրյանի ն Մարգարիտա Զաքարյանի հայցերը մերժվել են:

ՀՀ վերաքննիչ վարչական դատարանի (այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան) 12.02.2025 թվականի որոշմամբ Ալբերտ Ամիրյանի ե Մարգարիտա Զաքարյանի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքները բավարարվել են՝ թիվ ՎԴ/9108/05/19 վարչական գործով Դատարանի 16.02.2024 թվականի վճիռը բեկանվել է, ն գործն ուղարկվել ՀՀ վարչական դատարան՝ ամբողջ ծավալով նոր քննության:

Սույն գործով վճռաբեկ բողոք է ներկայացրել Հովհաննես Ավետիսյանը:

Վճռաբեկ բողոքի պատասխան է ներկայացրե (Մարգարիտա Զաքարյանը (ներկայացուցիչ՝ Արմինե Հարությունյան):

2. Վճռաբեկ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները ն պահանջը.

Սույն վճռաբեկ բողոքը քննվում է հետնյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.

Վերաքենիչ դատարանը խախտել է ՀՀ վարչական դատավարության օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի 1-ին մասը, 5-րդ հոդվածի 1-ին ն 2-րդ մասերը, 28-րդ հոդվածի Էին մասը, 69-րդ հոդվածի 2-րդ մասը, «Վարչարարության հիմունքների ն վարչական վարույթի մասին» ՀՀ օրենքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասը:

3 Հանդիսանում է անձնական տվյալ

4 Հանդիսանում է անձնական տվյալ

3

Բողոք բերած անձը եշված պեդումը պատճառաբանել է հետնյալ փաստարկներով.

Վերաքննիչ դատարանն անտեսել է այն հանգամանքը, որ ՀՀ "վարչական դատավարության օրենսգրքի 28-րդ հոդվածի տառացի մեկնաբանությունից հետնում է, որ հենց Ալբերտ Ամիրյանն էր պարտավոր ներկայացնել իր՝ ատա» սեփականատեր լինելու փաստը հիմնավորող ապացույցը: Ավելին, եթե անգամ ներկայացվեր սեփականության վկայականը կամ հաստատվեր, որ ավտոտնակն ինքնակամ կառույց է եղել, միննույն է սույն վարչական գործի փաստերի ուսումնասիրությունից հետնում է, որ Ալբերտ Ամիրյանը շահագրգիռ անձ չի հանդիսանում, քանի որ գործի նյութերում առկա վիճարկվող վարչական ակտերից, իրադրության հատակագծերից, լուսանկարներից, կողմերի տված բացատրություններից ն այլ ապացույցների հետազոտումից ակնհայտ է, որ ատ: գտնվում է մոտ 14 մետր հեռավորության վրա ատա՛-ից: Այսինքն՝ Վերաքննիչ դատարանը հաշվի չի առել, որ աաճ անգամ կից չէ, ուստի սահմանակից չլինելու պարագայում, մոտ 14 մետր հեռավորության վրա իրարից տեղակայված լինելու տեղադիրքով, չէին կարող խախտվել Ալբերտ Ամիրյանի իրավունքները:

Ինչ վերաբերում է Մարգարիտա Զաքարյանի ներկայացրած հայցապահանջին, ապա գործում առկա ապացույցներից պարզ է դառնում, որ անգամ վերջինս է գիտակցել, որ խնդրո առարկա վարչական ակտերն ակնառու կոպիտ սխալներ չեն պարունակում, առոչինչ չեն, պարզապես ճարահատյալ այլ դատավարական միջոց չունենալու պատճառով, ներկայացրել է արդեն թվով 3-րդ հայցադիմումը, ուստի Դատարանը, իրավացիորեն, հանգել է այն եզրակացության, որ ակնհայտ է, որ վեճի առարկա վարչական ակտերն առոչինչ չեն, ուստի անկախ Մարգարիտա Զաքարյանի կողմից հայցադիմումով ներկայացված հիմք հիմնավորումներից՝ հայցը ենթակա է մերժման, որպիսի հանգամանքը, սակայն, անտեսվել է Վերաքննիչ դատարանի կողմից:

Բացի այդ, Վերաքննիչ դատարանի կողմից ՀՀ վարչական դատավարության օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի 1-ին մասին տրված մեկնաբանությունները հակասում են 08.05.2014 թվականի թիվ ՎԴ/6403/05/12 ն 18.03.2015 թվականի թիվ ՎԴ/4009/05/14 վարչական գործերով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի որոշումների մեջ տվյալ նորմին տրված մեկնաբանություններին:

Մասնավորապես` ՀՀ վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ անձը կարող է դիմել դատական պաշտպանության, եթե ունի «իրական (ռեալ)» իրավունքներ: Ըստ այդմ՝ «շահագրգիռ անձ» հասկացությունը գնահատման ենթակա հասկացություն է, ն գործը քննող դատարանն իրավասու է գնահատելու այս հասկացությունը յուրաքանչյուր գործով՝ հաշվի առնելով կոնկրետ գործի հանգամանքները ն պարզելով, թե արդյոք տվյալ անձն ունի իրավական շահագրգովածություն, թե՝ ոչ:

Վերոգրյալի հիման վրա բողոք բերած անձը պահանջել է բեկանել Վերաքննիչ դատարանի 12.02.2025 թվականի որոշումը ն օրինական ուժ տալ Դատարանի 16.02.2024 թվականի վճռին:

2.. Վճռաբեկ բողոքի վերաբերյալ Մարգարիտա Զաքարյանի պատասխանի հիմնավորումները.

5 Հանդիսանում է անձնական տվյալ

« Հանդիսանում է անձնական տվյալ

7 Հանդիսանում է անձնական տվյալ

Ճ Հանդիսանում է անձնական տվյալ

4

Երնանի քաղաքապետի կողմից կայացված որոշումներով ակնհայտ ոչ իրավաչափ իրավունք է տրամադրվել երրորդ անձի, օտարվել է նան ճանապարհ հանդիսացող հատվածը՝ խախտելով Մարգարիտա Զաքարյանի սեփականության իրավունքը ն անհնարին դարձնելով նրան սեփականության իրավունքով պատկանող ավտոտնակի ըստ նպատակային նշանակության օգտագործման հնարավորությունը փակելով դեպի ավտոտնակ տանող միակ ճանապարհը, ինչպես նան սահմանափակելով Մարգարիտա Զաքարյանի բնակելի տանը հրշեջ մեքենա մոտենալու հնարավորությունը:

Վերաքննիչ դատարանն իրականացրել է ընդարձակ վերլուծություն ն հանգել այն իրավացի հետնության, որ Ալբերտ Ամիրյանի սուն գործով շահագրգիռ անձ հանդիսանալու հանգամանքը, Դատարանը պետք է ստուգեր գործի փաստական հանգամանքներն ի պաշտոնե պարզելու սկզբունքի իրագործման ճանապարհով, որը չի կատարել, ինչով պայմանավորված կայացրել է գործի նյութերից ըստ էության չբխող դատական ակտ, որը ենթակա է բեկանման:

Վերոգրյալի հիման վրա բողոքի պատասխան բերած անձը պահանջել է սույն գործով ներկայացված վճռաբեկ բողոքն ամբողջությամբ մերժել՝ անփոփոխ թողնելով Վերաքննիչ դատարանի 12.02.2025 թվականի որոշումը:

3. Վճռաբեկ բողոքի քննության համար նշանակություն ունեցող փաստերը

Վճռաբեկ բողոքի քննության համար էական նշանակություն ունեն հետնյալ փաստերը.

3 Անշարժ գույքի նկատմամբ իրավունքների պետական գրանցման առա 5 վկայականի համաձայն ատա. նկատմամբ գրանցվել է Զանակ Մարգարյանի սեփականության իրավունքը, իսկ 0,00265հա մակերեսով հողամասի նկատմամբ՝ վարձակալության իրավունքը մինչն 27.09.2014 թվականը (հատոր 2-րդ, գ.թ. 48-51),

2)13.12.2017 թվականի ըստ օրենքի ժառանգության իրավունքի վկայագրի համաձայն` Զանակ Մարգարյանի մահից հետո գույքի նկատմամբ ժառանգ է հանդիսանում Նարինե Խաչատրյանը: Ժառանգական գույքը, որի համար տրված է վկայագիրը, բաղկացած է՝ ատա, որի պատկանելիությունը ժառանգատուին հաստատված է համաձայն ՀՀ կառավարությանն առընթեր անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի Կենտրոն տարածքային ստորաբաժանման կողմից տրված 04.12.2017 թվականի թիվ առա» (հատոր 2-րդ, գ.թ. 57),

3) Երնանի քաղաքապետարանի «Քաղաքաշինություն, ՓԲԸ տնօրենի առաջին տեղակալի կողմից 20.12.2017 թվականին կազմված «Երնան քաղաքի սեփականություն հանդիսացող հողամասերում գտնվող ինքնակամ կառույցի մասին» թիվ 18-06/Ա-199 մասնագիտական եզրակացության համաձայն՝ առատ ընդգրկված չէ ՀՀ հողային օրենսգրքի 60-րդ հոդվածի սահմանափակումներում ն ենթակա է օտարման: Կառույցը համապատասխանում է ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 188-րդ հոդվածի 5-րդ կետով սահմանված օրինականացման պայմաններին: Կառույցը չի գտնվում հաստատված պետական նշանակության քաղաքաշինական համալիր ծրագրերի նախատեսված գոտում: Նույն եզրակացությամբ առաջարկվել է չեղյալ համարել Երնանի քաղաքապետի 29.05.2004 թվականի թիվ 1161-Ա, 27.09.2004 թվականի թիվ 1870-Ա որոշումները, դրանց հիման վրա տրված գլխավոր հատակագիծը, սահմանված կարգով լուծել հողամասի 7 Հանդիսանում է անձնական տվյալ

12 Հանդիսանում է անձնական տվյալ

11 Հանդիսանում է անձնական տվյալ

2 Հանդիսանում է անձնական տվյալ

5 Հանդիսանում է անձնական տվյալ

5

վարձակալության 27.10.2004 թվականի թիվ 25/35-819 պայմանագիրը Ա ճանաչել շինության նկատմամբ Երնան քաղաքի սեփականության իրավունքը հետագայում օրինական ճանաչելու ն, կառուցապատողին օտարելու հնարավորությամբ (հատոր 2-րդ, գ.թ. 32),

4)Երնանի 0քաղաքապետի 27.12.2017 թվականի «Ինքնակամ կառույցի օրինականացման մասին» թիվ 4822-Ա որոշման համաձայն՝ «Հաշվի առնելով Զանակ Մարգարյանի իրավահաջորդ Նարինե Խաչատրյանի համաձայնությունը, տրված ատա՛՛ կից Երնանի քաղաքապետի 2004 թվականի մայիսի 29-ի հ.1161-Ա, սեպտեմբերի 27-ի հ.1870-Ա որոշումներով վարձակալության իրավունքով տրամադրված 26.5քմ մակերեսով հողամասի եկատմամբ ինքնակամ կառույց կառուցելու հիմքով 2004թ. հոկտեմբերի 27-ին կեքված հ.23/35819 հողամասի վարձակալության իրավունքի տրամադրման պայմանագիրը լուծելու մասին ն, որ Երնան քաղաքի սեփականություն հանդիսացող առո տջիասցեում գտեվող հողամասում կառուցված ինքնակամ կառույցի պահպանումը չի խախտում այլ անձանց իրավունքները ն օրենքով պահպանվող շահերը, վտանգ չի սպառնում քաղաքացիների կյանքին ու առողջությանը, այն կառուցված չէ Հայաստանի Հանրապետության հողային օրենսգրքի 60-րդ հոդվածով նախատեսված հողամասերի վրա, ինժեներատրանսպորպտային օբյեկտների օտարման ու անվտանգության գոտիներում ն քաղաքաշինական նորմերի ու կանոնների էական խախտումներով, չի առաջացնում հարկադիր սերվիտուտ պահանջելու իրավունք, ինչպես եան ելնելով այն հանգամանքից, որ ինքնակամ կառույցի ն դրանով զբաղեցված ու սպասարկման ն պահպանման համար անհրաժեշտ համապատասխան հողամասի' սեփականության իրավունքով տրամադրումը չի հակասում սահմանված կարգով հաստատված գլխավոր հատակագծերի, քաղաքաշինական գոտիավորման նախագծերի, հողերի օգտագործման սխեմաների ն քաղաքաշինական ծրագրերի պահանջներին, ղեկավարվելով Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիական օրենսգրքի 188-րդ հոդվածի 2-րդ ն 5-րդ մասերով, Հայաստանի Հանրապետության կառավարության 2006թ. մայիսի 18-ի Ի/731-Ն որոշմամբ հաստատված կարգի 2-րդ կետով, Հայաստանի Հանրապետության կառավարության 2006 թվականի մայիսի 18-ի Ի/912-Ն որոշմամբ հաստատված կարգի 33-րդ կետով, ինչպես եան հաշվի առնելով այն փաստը, որ վարձակալված հողամասում առկա շինությունները քանդված են.

ԼԵրնան քաղաքի սեփականություն հանդիսացող, ատ 6 հողամասում կառուցված' ավտոտեակ, գործառական նշանակությամբ ինքնակամ կառույցը համարել Երնան քաղաքի սեփականությունը ն այն ճանաչել օրինական (կցվում է հողամասի ն շինությունների հատակագծերը):

2. Հիմք ընդունելով ՀՀ կառավարության 15. 12.2005թ. հ.2330-Ն որոշումով հաստատված Երնան քաղաքի գլխավոր հատակագծի դրույթները' հողամասի գործառական նշանակությունը սահմանել բնակելի կառուցապատման:

3.Սույն որոշման Լին կետում եշված օրինականացված կառույցը ն հողամասը գեման նախապատվության իրավունքով ուղղակի վաճառքի ձնով ձեռք բերելու առաջարկ կատարել կառույցնե իրականացրած աեձ' Նարինե Հարությունի Խաչատրյանին /առտ՛՛ /: 4.Լիազորել Երեանի քաղաքապետի խորհրդական Հրաչյա Մուրադյանիե՝' ինքնակամ կառույցն իրականացրած անձի կողմից սույն որոշման 1-ին կետում նշված կառույցի ն դրա համար առանձեացված հողամասի օրինականացման համար սահմանված չափով ն 2 Հանդիսանում է անձնական տվյալ

5 Հանդիսանում է անձնական տվյալ

'- Հանդիսանում է անձնական տվյալ

/7 Հանդիսանում է անձնական տվյալ

6

կարգով գումարների վճարումից ն այդ մասին Երնան համայեքի բյուջեի համապատասխան հաշվին մուտքագրված լինելու փաստը հավաստող աշխատակազմի ֆինանսական վարչության կողմից տրամադրված գրավոր տեղեկանք-քաղվածքը ստանալուց հետո, 10-օրյա ժամկետում Երեանի քաղաքապետի անունից Գնորդի հետ կնքել անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանագիր:

5.Լիազորել Երնանի քաղաքապետի խորհրդական Հրաչյա Մուրադյանին Նարինե Խաչատրյանի հետ կեքել 2004թ. հոկտեմբերի 27-ին կնքված հ.23/35-819 հողամասի վարձակալության պայմանագիրը լուծելու մասին համաձայնագիր» (հատոր 2-րդ, գ.թ. 26-27),

5) Անշարժ գույքի նկատմամբ իրավունքների պետական գրանցման թիվ առա ճվկայականի համաձայն՝ 28.02.2018 թվականին անշարժ գույքի 23.02.2018 թվականի առուվաճառքի թիվ 1249 պայմանագրի հիման վրա ատա 5 նկատմամբ գրանցվել է Հովհաննես Ավետիսյանի սեփականության իրավունքը. «Հողամասի բնութագրերը» բաժնում նշված է՝ «Մակերեսի չափը՝ 0.00460 հա», «Գործառնական նշանակությունը կամ հողատեսքը՝ բնակելի կառուցապատման» (հատոր 1-ին, գ.թ. 103-104),

6) Երնանի քաղաքապետի 20.04.2018 թվականի թիվ 1493-Ա որոշման համաձայն՝ «Ղեկավարվելով «Նորմատիվ իրավական ակտերի մասին» օրենքի 33-րդ հոդվածով, հաշվի առնելով Երնանի քաղաքապետարանի աշխատակազմի ճարտարապետության ն քաղաքաշինության վարչության 13.04.2018թ. հ.18-06/0-133 գրությունով տրված եզրակացությունը. 1ԼԵրնանի քաղաքապետի 2017թ. դեկտեմբերի 27ի «Ինքնակամ կառույցի օրինականացման մասին» հ.4822-Ա որոշման 1Լին կետում «46.06քմ» բառերը փոխարինել «58.8քմ» բառերով» (հատոր 2-րդ, գ.թ. 30),

7) Սեփականության թիվ աաաշճվկայագրի համաձայն՝ աաա հասցեում գտնվող գույքը սեփականության իրավունքով պատկանում է Վարդան Զաքարյանին (գ.թ. 13-14),

8) 05.08.2005 թվականին տրված ըստ օրենքի ժառանգության իրավունքի վկայականի համաձայն՝ Վարդան Զաքարյանի գույքի ժառանգ է հանդիսանում Մարգարիտա Զաքարյանը (գ.թ. 15):

4. Վճռաբեկ դատարանի պատճառաբանությունները ն եզրահանգումները.

Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելը պայմանավորված է ՀՀ վարչական դատավարության օրենսգրքի 161-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված հիմքի առկայությամբ՝ նույն հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետի իմաստով, այն է՝ բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ օրենքի ն այլ նորմատիվ իրավական ակտերի միատեսակ կիրառության համար, քանի որ բողոքարկվող դատական ակտում ՀՀ վարչական դատավարության օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի մեկնաբանությունը հակասում է թիվ ՎԴ/6403/05/12 ու թիվ ՎԴ/4009/05/14 վարչական գործերով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի՝ համապատասխանաբար 08.05.2014 թվականի ն 18.03.2015 թվականի որոշումների մեջ տվյալ նորմին տրված մեկնաբանությանը, ն գտնում է, որ տվյալ դեպքում Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումները դատական պաշտպանության դիմած անձի իրավական շահագրգռվածությունը գնահատելու վերաբերյալ, կարող են էական նշանակություն ունենալ նմանատիպ գործերով միասնական ն կանխատեսելի դատական պրակտիկա ձնավորելու համար:

/ Հանդիսանում է անձնական տվյալ

Հանդիսանում է անձնական տվյալ

շ. Հանդիսանում է անձնական տվյալ

2/ Հանդիսանում է անձնական տվյալ

7

Վերոգրյալով պայմանավորված' սույն վճռաբեկ բողոքի քննության շրջանակներում Վճռաբեկ դատարանն անհրաժեշտ է համարում կրկին անդրադառեալ «շահագրգիռ անձ» հասկացության բովանդակությանը վերահաստատելով նախկինում արտահայտած իրավական դիրքորոշումները:

ՀՀ Սահմանադրության 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ յուրաքանչյուր ոք ունի իր իրավունքների Ա ազատությունների արդյոււավետ դատական պաշտպանության իրավունք:

ՀՀ Սահմանադրության 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ յուրաքանչյուր ոք ունի անկախ Ա անաչառ դատարանի կողմից իր գործի արդարացի, հրապարակային ն ողջամիտ ժամկետում քննության իրավունք:

«Մարդու իրավունքների ն հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» 1950 թվականի եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետի համաձայն՝ յուրաքանչյուր ոք, երբ որոշվում են նրա քաղաքացիական իրավունքներն ու պարտականությունները, (...) ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ն անաչառ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում արդարացի ն հրապարակային դատաքննության իրավունք:

ՀՀ վարչական դատավարության օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի համաձայն` յուրաքանչյուր ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձ նույն օրենսգրքով սահմանված կարգով իրավունք ունի դիմելու վարչական դատարան, եթե համարում է, որ պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմնի կամ դրա պաշտոնատար անձի վարչական ակտով, գործողությամբ կամ անգործությամբ՝

1) խախտվել են կամ անմիջականորեն կարող են խախտվել նրա` Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրությամբ, միջազգային պայմանագրերով, օրենքներով կամ այլ իրավական ակտերով ամրագրված իրավունքները ն ազատությունները, ներառյալ, եթե՝

ա. խոչընդոտներ են հարուցվել լ թայդ իրավունքնեի ն ազատությունների իրականացման համար,

բ. չեն ապահովվել անհրաժեշտ պայմաններ այդ իրավունքների իրականացման համար, սակայն դրանք պետք է ապլաահովվեին Սահմանադրության, միջազգային պայմանագրի, օրենքի կամ այլ իրավական ակտի ուժով.

2) նրավրաոչ իրավաչափորեն դրվել է որնէ պարտականություն.

3) նա վարչական կարգով ոչ իրավաչափորեն ենթարկվել է վարչական պատասխանատվության:

ՀՀ վարչական դատավարության օրենսգրքի 65-րդ հոդվածի համաձայն՝ վարչական դատարանում գործը հարուցվում է հայցի հիման վրա:

ՀՀ վճռաբեկ դատարանը նախկինում բազմիցս անդրադարձել է ՀՀ վարչական դատավարության օրենսգրքի 3-րդ հոդվածին՝ այդ համատեքստում բացահայտելով վարչական հայց հարուցելու համար անհրաժեշտ իրավական շահագրգովածության չափանիշները: Մասնավորապես.

ՀՀ վճռաբեկ դատարանի բնութագրմամբ. «լ(...) ՀՀ վարչական դատավարության օրենսգրքի իրավակարգավորման առարկայի իմաստով դատարան դիմելու իրավունքի առկայության համար բավարար չէ միայն սուբյեկտների անհրաժեշւր կազմի վերաբերյալ պահանջի բավարարումը: Այն, ի թիվս այլ պայմանների, պետք է դիտարկվի նան համապատասխան սուբյեկտի մոր դատարան դիմելու իրավական շահի առկայության համատեքստում" ելակեր ընդունելով օրենսդրորեե սահմանված իրավական

8

նախադրյալները: Այսիեքե' «շահագրգիռ անձ» հասկացությունը գնահատման ենթակա հասկացություն է, ն գործը քնեեող դատարանն իրավասու է գնահատելու այս հասկացությունը յուրաքանչյուր գործով' հաշվի առնելով կոնկրետ գործի հանգամանքները ն պարզելով, թե արդյոք տվյալ աեձե ունի իրավական շահագրգռվածություե, թե ոչ» (տե՛՛ս, Տիգրան Սանասարյանե ընդդեմ Երնանի քաղաքապետարանի թիվ ՎԴ/3477/05/13 վարչական գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 26.12.2014 թվականի որոշումը, «Լուվի» ՍՊԸ-ի տեօրեն Հասմիկ Հովհանեիսյանն ընդդեմ ՀՀ ֆինանսների նախարարության թիվ ՎԴ/4009/05/14 վարչական գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 18.03.2015 թվականի որոշումը):

ՀՀ վճռաբեկ դատարանը մեկ այլ որոշմամբ արձանագրել է նան, որ. «(...) դատական պաշտպանություն անձե ստանում է վերջիեիս' ՀՀ Սահմանադրությամբ, միջազգային պայմանագրերով, օրենքներով ն այլ իրավական ակտերով ամրագրված իրավունքների ն (կամ) ազատությունների խախտման դեպքում: Դատական պաշտպանությունը չի կարող լինել ինքնանպատակ, այն ունի հստակ առաքելություն, հստակ սուբյեկտներ ու հասցեատեր ն կոչված է ապահովելու անձի խախտված իրավունքների արդյունավետ վերականգնումը: ՀՀ Սահմանադրությամբ ն Կոնվենցիայով նախատեսված է ընդհանուր կանոն, որ դատարան դիմելու իրավունքը վերապահված է կոնկրետ այն անձին, ում իրավունքեերը խախտվել են կամ առկա է երա իրավունքների խախտման վտանգ: Օրենսդիրը, նույնպես առաջեորդվելով այս ընդհանուր կանոնով ՀՀ վարչական դատավարության օրենսգրքում ամրագրել է յուրաքանչյուրի' իր խախտված իրավունքների պաշտպանության համար վարչական դատարան դիմելու իրավունքը: Աեձը կարող է դիմել դատական պաշտպանության, եթե ունի «իրական (ռեալ)» իրավունքներ» (տե'ս, Կարինե Ջիլավյանն ըեդդեմ ՀՀ կառավարությանն առընթեր անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի թիվ ՎԴ/6403/05/12 վարչական գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 08.05.2014 թվականի որոշումը):

Միաժամանակ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ. «(..) դիմելով վարչական դատարան' անձը ոչ միայե պետք է հիմեավորի, որ պետական ն տեղական ինքնակառավարման մարմինների ն դրանց պաշրոնատար անձանց վարչական ակտերն ընդունվել, գործողությունները կամ անգործությունը կատարվել են օրենքի խախտմամբ, այլ նան պետք է մատնանշի իր այն իրավունքներն ու ազատությունները, որոնք խախտվել են» (տես, Սվետլանա Օհանյանն ընդդեմ Երնանի քաղաքապետարանի թիվ ՎԴ/0909/05/10 վարչական գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 05.04.2013 թվականի որոշումը):

Մեկ այլ որոշմամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը փաստել է. «(..)) վարչական արդարադատություն հայցող անձանց կողմից ներկայացված հայցադիմումների հիման վրա հարուցված վարչական գործերից յուրաքանչյուրով պետք է պարզվի' արդյոք հայցվորը հանդիսանում է դատարան դիմելու իրավունքը կրող սուբյեկտ, այսինքե' «շահագրգիռ անձ», քանի որ միայն իրավական շահագրգովածության առկայության պարագայում անձը կարող է ակեկալել իր խախտված իրավունքների դատական պաշտպանություն: Ըեդ որում, իրավունքների խախտման, կամ այլ կերպ ասած՝ դատարան դիմելու իրավունքը կրող սուբյեկտ լինելու վերաբերյալ ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը կրում է հեեց հայցվորը» (տե՛ս, Ջորջիո ԱՐՄԱՆԻ ՍՊԱ. Միլան, Սվիս Բրենչ Մենդրիսիո բեկերությունն ըեդդեմ ՀՀ էկոնոմիկայի եախարարության ի դեմս Մտավոր սեփականության գործակալության թիվ ՎԴ/9190/05/13 վարչական գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 27.11.2015 թվականի որոշումը):

Վերահաստատելով վերոգրյալ իրավական դիրքորոշումները ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է նան, որ. «(...) իրավական շահագրգովածությունը ենթադրում

9

է որ դատական պաշտպանության պետք է դիմեն միայն երանք, ովքեր ունեն օբյեկտիվորեն հիմնավորված շահ: Այլ կերպ ասած' վարչական դապտավարությունում «շահագրգրվածություն» եզրույթը կարելի է բեորոշել իբրն անձի իրական ն փաստացի հետաքրքրվածություն' իր իրավունքների ն օրինական շահերի պաշտպանության ու վերականգեման ուղղությամբ:

(-.) «շահագրգիռ անձ» հասկացությունը գնահատման ենթակա հասկացություն է, ն գործը քնեող դատարանն իրավասու է գնահատելու այս հասկացությունը յուրաքանչյուր գործով' հաշվի առնելով կոեկրետ գործի հանգամանքները ն պարզելու, թե արդյոք տվյալ անձն ունի իրավական շահագրգռվածություն, թե՝ ոչ:

(-.) յուրաքանչյուր դեպքում դատական պաշտապանություն հայցած սուբյեկտի' «շահագրգիռ անձ» լինելը քննարկելիս դատարանը պերք է հանգամանալից անդրադառնա ոչ միայն սուբյեկտային կազմի առկայությանը, այլն այդ սուբյեկտի' Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրությամբ, միջազգային պայմանագրերով, օրենքներով կամ այլ իրավական ակտերով ամրագրված իրավունքներ ն ազատություններ ունենալուն ն այն «ռեալ/իրական» շահի առկայությանը, որը ենթակա է պաշտպանության կամ վերակաեգեման (...)» (տե՛ս, «ԵՐԵՎԱՆ ՄԱՐՄԸԼԵՅԴ ԻՆԴԸՍԹՐԻՍ» ՍՊԸ-ի ըեդդեմ ՀՀ կադաստրի կոմիտեի թիվ ՎԴ/2769/05/22 վարչական գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 10.04.2025 թվականի որոշումը):

Այսպիսով, ամբողջ վերոգրյալի հաշվառմամբ՝ Վճռաբեկ դատարանն ընդգծում է, որ իրավական շահագրգովածությունը դատարան ներկայացված որնէ պահանջի քննության նախապայման է, ուստի դրա հաստատման համար բավարար չէ միայն հայցվորի սուբյեկտիվ պնդումը. անհրաժեշտ է, որ այն հաստատվի օբյեկտիվ տվյալներով: Այլ կերպ ասած, դատարան դիմելով հայցվորը պետք է մատնանշի ն հիմնավորի իր որնէ իրավունքի Ա/կամ ազատության խախտման փաստը կամ դրա խախտման վտանգը, իսկ դատարանը պետք է գնահատի այդ իրավունքի ն/կամ ազատության պաշտպանության համատեքստում հայցվորի իրավական շահագրգովածության առկայությունը:

Վերոգրյալ իրավական դիրքորոշումների կիրառումը սույն գործի փաստերի նկատմամբ.

Սույն գործով Ալբերտ Ամիրյանը դիմելով Դատարան՝ պահանջել է անվավեր ճանաչել Երնանի քաղաքապետի 27.12.2017 թվականի թիվ 4822-Ա ն 20.04.2018 թվականի թիվ 1493-Ա որոշումները, ն որպես հետնանք՝ անվավեր ճանաչել 23.02.2018 թվականի թիվ 1249 անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանագիրը ն 24.05.2018 թվականի թիվ 3116 համաձայնագիրը, ատ 2շ նկատմամբ Հովհաննես Ավետիսյանի անվամբ կատարված սեփականության իրավունքի պետական գրանցումը (վարչական գործ թիվ ՎԴ/9108/05/19):

Զուգահեռւռաար։ Մարգարիտա Զաքարյանը Դատարան ներկայացված

հայցադիմումով պահանջել է ճանաչել Երնանի քաղաքապետի 27.12.2017 թվականի թիվ 4822-Ա ն 20.04.2018 թվականի թիվ 1493-Ա որոշումների առ ոչինչ լինելը, ն որպես հետնանք՝ անվավեր ճանաչել 23.02.2018 թվականի ստորագրված անշարժ գույքի առուվաճառքի թիվ 1249 պայմանագիրը, 24.05.2018 թվականի թիվ 3116 համաձայնագիրը, ՀՀ կադաստրի կոմիտեի կողմից ատաշչհասցեի անշարժ գույքի նկատմամբ Հովհաննես Ավետիսյանի անվամբ կատարված սեփականության իրավունքի պետական գրանցումը (վարչական գործ թիվ ՎԴ/5511/05/20):

22 Հանդիսանում է անձնական տվյալ

25 Հանդիսանում է անձնական տվյալ

10

ՀՀ վարչական դատարանի (դատավոր` Ա. Ղազարյան) 20.05.2021 թվականի որոշմամբ թիվ ՎԴ/9108/05/19 ն թիվ ՎԴ/5511/05/20 վարչական գործերը միացվել են մեկ վարույթում՝ թիվ ՎԴ/9108/05/19 վարչական գործի ներքո քննելու նպատակով:

Դատարանը 16.02.2024 թվականի վճռով Ալբերտ Ամիրյանի ներկայացրած հայցը մերժել է՝ արձանագրելով, որ. «(...) Հայցվոր Ալբերտ Ամիրյանը պահանջելով անվավեր ճանաչել Երեանի քաղաքապետի վերոեշալ որոշումները, հայցադիմումին կից, ինչպես եան սույն գործի քենության ընթաքում Դատարան չի ներկայացրել որնէ ապացույց այն մասիե, որ սույն գործով երրորդ անձ Նարինե Հարությունի խաչափտրյանի կողմից Երնանի առա 24 հասցեում իրականացված ինքնակամ կառույցը (ավտոտնակը) անհնարին է դարձնում իրեն սեփականության իրավունքով պատկանող ատտ 25 շահագործումը, սահմանափակում ն դժվարանցանելի է դարձնում դեպի իրեն սեփականության իրավունքով պատկանող շինության մուտքը, ստեղծելով ուղղակի ռիսկեր հրդեհային անվտանգություն ն այլնի մասով: (...) հայցվոր Ալբերտ Ամիրյանի կողմից ներկայացված ապացույցներով չի հաստատվում երա' սույն գործով «շահագրգիռ» անձ հանդիսանալու հանգամանքը: (..) հիմք ընդունելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի' թիվ ՎԴ/0909/05/10 վարչական գործով 05.04.2013 թվականի որոշմամբ արտահայտած այե իրավական դիրքորոշումը, որ չի կարող անվավեր ճանաչվել այն ոչ իրավաչաւի վարչական ակտը, որը չի կարող խախտել որնէ անձի, Հայաստանի Հանրապետության կամ որնէ համայնքի իրավունք, (...) սույն գործով վիճարկվող՝ Երնանի քաղաքապետի 27.12.2017 թիվ 4822-Ա ն 20.04.2018 թվականի թիվ 1493-Ա որոշումների իրավաչափության հարցին չի անդրադառնում: Այսպիսով, ամբողջ վերոգրյալի հիման վրա Դատարանը եզրահաեգում է, որ հայցվոր Ալբերտ Ամիրյանի հայցը Երնանի քաղաքապետի 27.12.2017 թիվ 4822-Ա ն 20.04.2018 թվականի թիվ 1493-Ա որոշումներն անվավեր ճանաչելու պահանջի մասին, անհիմե է ն ենթակա է մերժման (...)»:

Միաժամանակ Դատարանը 16.02.2024 թվականի վճռով Մարգարիտա Զաքարյանի ներկայացրած հայցը մերժել է՝ նշելով, որ. «(..) 9«Վարչարարության հիմունքների ն վարչական վարույթի մասին» ՀՀ օրենքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայե' վարչական ակտ անվավեր կարող է լինել բացառապես առ ոչիեչ չլինելու պարագայում, հետնաբար հայցը' Երնանի քաղաքապետի վերոնշյալ որոշումներն առ ոչինչ ճանաչելու պահանջի մասին, ենթակա է մերժման՝ անկախ հայցվոր Մարգարիրա Վարդանի Զաքարյանի հայցադիմումով ներկայացված հիմք-հիմեավորումնեերից: Հետնաբար հայցը Երնանի քաղաքապետի 27.12.2017 թվականի թիվ 4822-Ա ն 20.04.2018 թվականի թիվ 1493-Ա որոշումներն առ ոչինչ ճանաչելու պահանջի հետնանք ներկայացված պահանջների մասով, նույնպես ենթակա է մերժման (...)»:

Վերաքննիչ դատարանը 12.02.2025 թվականի որոշմամբ Ալբերտ Ամիրյանի ն Մարգարիտա Զաքարյանի վերաքննիչ բողոքները բավարարել է՝ Դատարանի 16.02.2024 թվականի վճիռը բեկանել ն գործն ուղարկել է ՀՀ վաչական դատարան ամբողջ ծավալով նոր քննության՝ հետնյալ հիմնավորմամբ. «(...) հայցադիմումով Հայցվոր Ալբերտ Ամիրյանը պեդել է, որ հանդիսանում է ատաշշսեփականատեր, մինչդեռ գործում բացակայում է նշված գույքի նկատմամբ Ալբերտ Ամիրյանի իրավունքների առկայությունը կամ բացակայությունը հաստատող որնէ ապացույց: (...) Դատարանը, վեճի լուծման համար իրավաչափորեն կարնորելով Հայցվոր Ալբերտ Ամիրյանի իրավական շահի առկայությունը, միջոցներ չի ձեռնարկել վերը եշված գույքի նկատմամբ Ալբերտ Ամիրյանի իրավունքների առկայության 2: Հանդիսանում է անձնական տվյալ

5 Հանդիսանում է անձնական տվյալ

26 Հանդիսանում է անձնական տվյալ

1

կամ բացակայության վերաբերյալ ապացույցներ ձեռք բերելու ուղղությամբ: (...) Դատարանը պետք է միջոցներ ձեռնարկեր տաա՛՛ եկատմամբ Հայցվոր Ալբերտ Ամիրյանի իրավունքների առկայությունը կամ բացակայությունը պարզելու, իսկ համապատասխան իրավունքեերի առկայության դեպքում' միջոցեեր ձեռնարկեր վարչական ակտի իրավաչափության վրա ազդեցություն ունեցող մյուս փաստարկները գնահատելու համար անհրաժեշտ ն բավարար ապացույցներ ձեռք բերելու ուղղությամբ, ն ՀՀ վարչական դատավարության օրենսգրքով նախատեսված գործիքակազմը սպառելուց հետո միայն ձեռք բերված ապացույցեերի հիման վրա ապացուցման բեռի բաշխման կանոններով հաստատեր կամ հերքեր գործի լուծման համար էական եշանակություն ունեցող փաստերը: (.) Դատարանի կողմից ապացուցման բեռի բաշխման կանոնները ն դրաեց բացասական հետնանքները կիրառվել են առանց գործի փաստական հանգամանքներն ի պաշտոնե պարզելու (624 օր.) սկզբունքի իրագործման (...)»:

(-) բողոքարկված դատական ակտով Դատարանը չի անդրադարձել

«Վարչարարության հիմունքների ն վարչական վարույթի մասին» ՀՀ օրենքի 62-րդ հոդվածի Լին մասի «ա», «բ», «գ», «դ» կետերով նախատեսված ակեառու կոպիտ սխալներից որնէ մեկի առկայության կամ բացակայության հարցին: Ընդ որում, Դատարանի նման դատողությունը հիմեված է «Վարչարարության հիմունքների ն վարչական վարույթի մասինե» ՀՀ օրենքի 63-րդ հոդվածի Լին մասով նախատեսված կարգավորումների վրա, մինչդեռ տվյալ կարգավորումներից ն դրանց վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումներից հետնում է, որ Դատարանը պարտավոր էր նախ անդրադառնալ վարչական ակտի առոչեչության հիմքերի առկայությանը կամ բացակայությանը, քանի որ անվավեր կարող է ճանաչվել միայն առ ոչինչ չհանդիսացող վարչական ակտը: Բացի այդ, (..) հիմեավոր չի Դատարանի դատողությունն առ այն, որ վիճարկման հայցի մերժման պայմաններում Մարգարիտա Վարդանի Զաքարյանի հայցը ենթակա է մերժման' անկախ հայցադիմումով ներկայացված հիմք-հիմեավորումներից, քանի որ նույն դատական ակտով մյուս հայցվորի կողմից ներկայացված վիճարկման հայցը մերժվել է' առանց վիճարկվող վարչական ակտերի իրավաչափության հարցերին անդրադառնալու: (...) բողոքարկված դատական ակտը չի համապատասխանում նան դատական ակտին ներկայացվող` հիմնավորվածության ն պատճառաբանվածության օրենսդրական պահանջինչ»:

Վերոնշյալ իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո գնահատելով Վերաքննիչ դատարանի վերլուծությունները ն դրանք համադրելով սույն գործի փաստերի հետ՝ Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում արձանագրել հետնյալը.

3 Սույն գործով Ալբերտ Ամիրյանի կողմից վիճարկվում են Երենանի քաղաքապետի 27.12.2017 թվականի «Ինքնակամ կառույցի օրինականացման մասին» թիվ 4822-Ա ն 20.04.2018 թվականի թիվ 1493-Ա որոշումները, որոնցից թիվ 4822-Ա որոշմամբ Երնան քաղաքի սեփականություն հանդիսացող, ատա 25 հողամասում կառուցված ավտոտնակ, գործառնական նշանակությամբ ինքնակամ կառույցը համարվել է Երնան քաղաքի սեփականությունը նե ճանաչվել է օրինական: Նուն որոշմամբ այդ հողամասի գործառնական նշանակությունը սահմանվել| է բնակելի կառուցապատման, ն օրինականացված կառույցը ն հողամասը գնման նախապատվության իրավունքով ուղղակի վաճառքի ձնով ձեռք բերելու առաջարկ է կատարվել կառույցն իրականացրած անձ Նարինե Խաչատրյանին, իսկ թիվ 1493-Ա որոշմամբ թիվ 4822-Ա որոշման մեջ կատարվել է տեխնիկական ուղղում, այն է՝ Երեանի քաղաքապետի 27.12.2017 թվականի 27 Հանդիսանում է անձնական տվյալ

2" Հանդիսանում է անձնական տվյալ

12

«Ինքնակամ կառույցի օրինականացման մասին» թիվ 4822-Ա որոշման 1-ին կետում նշված «46.06քմ» բառերը փոխարինվել են «58.8քմ» բառերով»:

Միաժամանակ, հայցվոր Ալբերտ Ամիրյանը ներկայացված հայցադիմումով հայտնել

է. «(...) Երեանի քաղաքապետի կողմից կայացված որոշումներով խախտվում է Հայցվորի սեփականության իրավունքը, մասնավորապես" անհնարին է դառեում Հայցվորին սեփականության իրավունքով պատկանող տատ 25 շահագործումը, սահմանափակվել ն դժվարանցանելի է դարձել դեպի Հայցվորի սեփականության իրավունքով պատկանող շինության մուտքը" ստեղծելով ուղղակի ռիսկեր հրդեհային անվտանգության ն այլնի մասով» (հատոր 1-ին, գ.թ. 6):

Նշվածի համատեքստում՝ Վճռաբեկ դատարանը կարնոր է համարում նկատել, որ Վերաքննիչ դատարանն Ալբերտ Ամիրյանի վերաքննիչ բողոքի բավարարման հիմքում դրել է այն պատճառաբանությունը, որ Դատարանը, վեճի լուծման համար իրավաչափորեն կարնորելով հայցվոր Ալբերտ Ամիրյանի իրավական շահի առկայությունը, միջոցներ չի ձեռնարկել վերը նշված գույքի նկատմամբ Ալբերտ Ամիրյանի իրավունքների առկայության կամ բացակայության վերաբերյալ ապացույցներ ձեռք բերելու ուղղությամբ: Մինչդեռ վերը վկայակոչված իրավանորմերն ու ՀՀ վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումներին համապատասխան հետազոտելով Ա գնահատելով գործում առկա նյութերը՝ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ Վերաքննիչ դատարանը հաշվի չի առել այն հանգամանքը, որ Ալբերտ Ամիրյանի աաա "նկատմամբ իրավունքների առկայությունը կամ բացակայությունը հաստատող որնէ ապացույցի ձեռքբերումն ինքնին սույն գործի քննության շրջանակում չէր կարող ունենալ վերջինիս իրավական շահագրգովածության գնահատման հարցում որոշիչ նշանակություն, քանի որ նախ Ալբերտ Ամիրյանի կողմից ներկայացված ենթադրյալ իրավունքի խախտման վերաբերյալ փաստարկները հիմնված են բացառապես վերջինիս դատողությունների վրա ն չեն կրում առարկայական բնույթ, բացի այդ թե գործում առկա լուսանկարներից, թե՛ հատակագծերից ակնհայտ է, որ առա: հասցեում գտնվող ավտոտնակն իր տեղակայվածությամբ, դիրքով չի կարող սեփականության իրավունքը խախտելու աստիճանի խոչընդոտել հարակից որնէ շինության շահագործումը:

Այլ կերպ ասած՝ Վերաքննիչ դատարանն անտեսել է այն, որ աաա:շնկատմամբ որնէ անձի, իսկ կոնկրետ դեպքում՝ Ալբերտ Ամիրյանի, սեփականության իրավունքը հաստատող փաստաթղթի ձեռքբերումը չէր կարող հիմնավորել Երնանի քաղաքապետի 27.12.2017 թվականի «Ինքնակամ կառույցի օրինականացման մասին» թիվ 4822-Ա ն 20.04.2018 թվականի թիվ 1493-Ա որոշումները վիճարկելու հարցում տվյալ անձի իրավական շահագրգովածության առկայությունը: Ավելին, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ ներկայացված չէ անգամ որնէ ապացույց, որը կհավաստեր, որ ավտոտնակի կառուցումը դժվարանցանելի է դարձրել դեպի ատտ:: հասցեում գտվող շինություն տանող մուտքը, որով պայմանավորված առնվազն կարող էր քննարկվել հայցվորի սեփականության իրավունքի խախտման հավանականությունը:

Այսպիսով, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ դատական պաշտպանությունը չի կարող լինել ինքնանպատակ, ն ընդհակառակը՝ յուրաքանչյուր հայցապահանջ իր բովանդակությամբ ն նպատակային ուղղվածությամբ ակնհայտորեն պետք է միտված լինի հայցվորի կողմից մատնանշված ն իրականում գոյություն ունեցող իրավունքի կ/կամ » Հանդիսանում է անձնական տվյալ

36 Հանդիսանում է անձնական տվյալ

3 Հանդիսանում է անձնական տվյալ

352 Հանդիսանում է անձնական տվյալ

3: Հանդիսանում է անձնական տվյալ

13

ազատության պաշտպանությանը կամ վերականգնմանը: Այնինչ, տվյալ դեպքում Ալբերտ Ամիրյանը դիմելով դատական ապաշտպանության՝ չի ունեցել «իրական (ռեալ)» իրավունքներ: Ինչ վերաբերում է Վերաքննիչ դատարանի դատողությանն առ այն, որ «Դատարանը պետք է միջոցներ ձեռնարկեր տատ: եկատմամբ Հայցվոր Ալբերտ Ամիրյանի իրավունքների առկայությունը կամ բացակայությունը պարզելու, իսկ համապատասխան իրավունքեերի առկայության դեպքում' միջոցներ ձեռնարկեր վարչական ակտի իրավաչափության վրա ազդեցություն ունեցող մյուս փաստարկները գեահատելու համար անհրաժեշտ ն բավարար ապացույցներ ձեռք բերելու ուղղությամբ», ապա Վճռաբեկ դատարանն ընդգծում է, որ այն անհիմն է, քանի որ իրավունքների խախտման, կամ այլ կերպ ասած դատարան դիմելու իրավունքը կրող սուբյեկտ լինելու վերաբերյալ ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը կրում է հենց հայցվորը, բացի այդ ինչպես արդեն իսկ նշվեց Ալբերտ Ամիրյանի ատա 5 նկատմամբ իրավունքների առկայությունը հաստատող որնէ ապացույցի ձեռքբերումը սույն գործի քննության շրջանակում չէր կարող հանդիսանալ վերջինիս իրավական շահագրգովածությունը հիմնավորող կամ հերքող հանգամանք:

2) Մարգարիտա Զաքարյանը ներկայացված հայցի հիմնական պահանջով խնդրել է ճանաչել Երնանի քաղաքապետի 27.12.2017 թվականի թիվ 4822-Ա ն 20.04.2018 թվականի թիվ 1493-Ա որոշումների առ ոչինչ լինելը:

ՀՀ սահմանադրական դատարանը, անդրադառնալով վարչական ակտի

առոչնչության հիմքերին, իր 04.02.2014 թվականի թիվ ՍԴՈՂՄՅ/7 որոշմամբ, մասնավորապես, արտահայտել է այն իրավական դիրքորոշումը