Հարությունյան — ԵԴ/1256/06/20

ԵԴ/1256/06/20

ԹԹ. Տ»

«ՀԱԽ 2225.

2ՐԱԱՏ Վ 3

ՍԵ

Պոն Ր :

Ն/մ հարք թ '

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ

ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ

ՈՐՈՇՈՒՄ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

Հայաստանի Հանրապետության

վերաքննիչ քրեական դատարանի որոշում

Գործ թիվ ԵԴ/1256/06/20

Նախագահող դատավոր՝ Ա.Ազարյան

ՀՀ վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ՝ նան Վճռաբեկ դատարան) նախագահությամբ՝ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ

մասնակցությամբ դատավորներ՝ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ

Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆԻ

Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ

Ս.ՕՀԱՆՅԱՆԻ

2021 թվականի ապրիլի 30-ին ք.Երնանում

գրավոր ընթացակարգով քննության առնելով մեղադրյալ Վաղարշակ Յուրիկի Հարությունյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2021 թվականի հունվարի 29-ի որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Ա.Աֆանդյանի վճռաբեկ բողոքը,

ՊԱՐԶԵՑ

2

Գործի դատավարական նախապատմությունը.

1. 2020 թվականի հուլիսի 17-ին ՀՀ ոստիկանության Երնան քաղաքի վարչության Մալաթիայի բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով ն 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 16868420 քրեական գործը ն նախաքննության կատարման համար ուղարկվել է ՀՀ քննչական կոմիտեի Երնան քաղաքի քննչական վարչության Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանի քննչական բաժին:

2. Նախաքննության մարմնի` 2020 թվականի դեկտեմբերի 8ի որոշմամբ Վաղարշակ Յուրիկի Հարությունյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ն 2020 թվականի դեկտեմբերի 18-ի որոշմամբ նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում:

3. Երնան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի (այսուհետ` նան Առաջին ատյանի դատարան) 2020 թվականի դեկտեմբերի 19-ի որոշմամբ մեղադրյալ Վ.Հարությունյանի նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց ընտրելու մասին նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է ն վերջինիս նկատմամբ խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը՝ 2 (երկու) ամիս ժամկետով:

4. 2020 թվականի դեկտեմբերի 22-ին Վ.Հարությունյանը հայտնաբերվել է ն նույն թվականի դեկտեմբերի 23-ին վերջինիս մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով:

5. Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2020 թվականի դեկտեմբերի 25-ի որոշմամբ մեղադրյալ Վ.Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը վերահաստատելու մասին նախաքննության մարմնի միջնորդությունը մերժվել է:

6. Առաջին ատյանի դատարանի որոշման դեմ Երնան քաղաքի Մալաթիա- Սեբաստիա վարչական շրջանի դատախազության դատախազ Վ.Պետրոսյանի վերաքննիչ բողոքի քննության արդյունքում, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ՝ նան Վերաքննիչ դատարան) 2021 թվականի հունվարի 29-ի որոշմամբ բողոքը մերժել է՝ Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2020 թվականի դեկտեմբերի 25-ի որոշումը թողնելով օրինական ուժի մեջ:

7. Վերաքննիչ դատարանի վերոնշյալ որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք է ներկայաց ոլ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Ա.Աֆանդյանը, որը Վճռաբեկ դատարանի՝ 2021 թվականի մարտի 22-ի որոշմամբ ընդունվել է վարույթ:

Վճռաբեկ դատարանի՝ 2021 թվականի մարտի 26ի որոշմամբ սահմանվել է վճռաբեկ բողոքի քննության գրավոր ընթացակարգ:

Դատավարության մասնակիցները վճռաբեկ բողոքի պատասխան չեն

ներկայացրել:

Վճոաբեկ բողոքի քննության համար էական նշանակություն ունեցող փաստերը.

8. Վաղարշակ Հարությունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ «(..) Արմեն Միխայելի Սիմոնյանը տեղեկանալով, որ իր ծանոթ Վաղարշակ Յուրիկի Հարությունյանը զիաղվում է թմրամիջոցների ապօրինի շրջաւնառությամը իր անձնական օգտալգործմուն համար, աւռանց իրացնելու նպատակի ապօրինի թմրամիջոց ձեռք բերելու ն պահելու ուղղակի դիվաւվորությաւմը, 2020 թվականի հուլիսի 16-ին ժամը 16:00-ի սահմաններում, նախնական համաձայնության գալով վերջինիս հեվ, Երնան քաղաքի Անդրանիկի փողոցում գործող «Կայզեր» սուպերմարկերի մոտակայքում հանդիպել է Վ.Հարությունյանին, որի ընթացքում վերջինս, հյուրասիրելունղանակով, Ա.Սիմոնյանին իրացրել է զգալի չափերով՝ 0.067 գրամ քաշով «Հերտին» փեսակի թմիամիջոց (...)»:

9. Դեպքի վայրի զննության մասին՝ 2020 թվականի հուլիսի 16-ի արձանագրության համաձայն՝ զննության մասնակից Ա.Սիմոնյանը 36 ՕՃ 135 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի զննության ընթացքում վարորդի նստատեղի դիմացի՝ ղեկի ներքնի հատվածի դարակից ինքնակամ ներկայացրել է երկու ներարկիչներ, մեկ հատ փայլաթիթեղի փաթեթ ն հայտարարել, որ դրա մեջ Վաղոյից ձեռք բերված հերոին տեսակի թմրամիջոցի կեսն էշ:

10. Արմեն Սիմոնյանը կասկածյալի դատավարական կարգավիճակում տված իր ցուցմունքում հայտնել է. «(...) 2020 թվականի հուլիսի 16-ին ժամի 16:00-ի սահմեւններում ԼՏե՛ս նյութեր, թերթ 10:

2 Տե՛ս նյութեր, թերթեր 47-50:

ես գտնվում էի Րաֆֆու փողոցում, որփեղ ինձ րոնեցին ռարիկաններ ն ռերմւն ենթարկեցին ոստիկանության Մալաթիայի բաժին: Անձնական խուզարկությամբ իմ մոտից հայտնաբերեցին «Հերոին» տեսակի թմրամիջոց: Նշեմ, ոլւ այն ձեոք էի բերել ինձ բռնելուց մոտ 15 րոպն առաջ ՀԱ թաղամասում գտնվող Կայզեր սուպերմարկետի մովից՝ իմ ծանոթ Վաղոյի մոտից, ինչի դիմաց չեմ վճարել գումար: Նշեմ, որ Վաղոյին ես զանգահարել եմ այսօր, իմ՝ 094482474 հեռախոսահամարից նրա` 098-92-1182 հեռախոսահամարին: Զանգահարել եմ թմրանյութը նրանից վերցնելուց մուր 10-15 րոպե առաջ ն տեղեկանալով, որ նա «Կայզեր» սուպերմարկետի մոտ է ն հարցնելով տեղեկացա, որ նրա մով թմրամիջոց կա ու ինձ կտա, գնացի այնտեղ, որտեղ էլ վերցրել եմ թմիամիջոցը՝ իմ անձնական օգտագործման համար:

(-))

իմ իմացած տվյալներով Վաղոն բնակվում է ՀԱ Բ-2 թաղամասում «Նեպտուն» համալիրի մոտակայքում, կոնկրետ, փեղը չզիտեմ: Վաղոն մուր 35-40 փարեկան է, ցածրահասաեւկ, սն մաշկով, ճաղատ: Այսօր կիսատարբատով էր, հողաթափերով, նրան տեսնելու դեպքում միանշանակ կճանաչեմ:

(--)

Ինձ պատկանող, սակայն կնոջս անվամբ հաշվառված Օպել Աարրա մակնիշի 36 Օշ 135 հ/. ավտոմեքենայում գտնվող ն իմ կողմից ներկայացված ներարկիչներն ու հերոին տեսաւկի թմրամիջոցը ձեռք եմ բերել իմ մոտից անձնական խուզարկությամը հայտնաբերված թմիամիջոցի հեվ միասին՝ նույն ժամանակահատվածում, նույն անձից, ուղղակի մի մասր դրեցի ավտոմեքենայի դարակում, իսկ մի մասր պահեցի գրպանումն՝ իմ անձնական օգտագործման համար (...)»

1. Փորձագետի՝ թիվ 467Ք-20 եզրակացության համաձայն` փորձաքննության ներկայացված՝ ընդհանուր 0.067 գրամ քաշով զանգվածը հանդիսանում է «հերոին» տեսակի թմրամիջոց":

12. Անձին լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու մասին 2020 թվականի սեպտեմբերի 30-ի արձանագրությամբ մեղադրյալ Ա.Սիմոնյանը նշել է. «(...)) Ինձ ճանաչման ներկայացված լուսանկարներից ես ճանաչեցի ձախից աջ Տե նյութեր, թերթեր 24-26:

4Տե՛ս նյութեր, թերթ 55:

հերթեւկանությամը 2-րդ տեղում փակցված լուսանկարում պատկերված անձին: Դո Վաղոն է, ում ճանաչում եմ Բանգլադեշից. ժամաւնակին տաքսի էր վարում ն այդտեղ էլ ծանոթացել ենք: 2020 թվականի հուլիսի 16-ին ժամր 16:00-ի սաւհմաններում նախապես պայմանավորվածության համաձայն ես ն Վաղոն Երնան քաղաքի Անդրանիկի փողոցում գտնվող «Կայզեր» սուպերմարկետի մոտ հանդիպեցինք ն իմ խնդրանքով Վաղոն ինձ առանց որեւ գումար, հյուրասիրեց իր մոտ եղած թմրամիջոցը, որը «Հերոին» տեսակի էր ն ես այն պահեցի իմ մեքենայի սրահում՝ իմ հեզագա օգտագործման համար, ինչն էլ նույն օրը հայտնաբերվեց Մալաթիայի ոստիկանության րաժնում՝ մեքենայի զննության ժամանակ: Հաստատապես պնդում եմ, որ լուսանկարում եղած անձը Վաղոն է (...)»":

13. Առաջին ատյանի դատարանն իր դատական ակտում արձանագրել է հետնյալը. «Ը..) Նախաքննական մարմնի կողմից չեն ներկայացվել բավարար փատրական տվյալներ, որոնք ուղղակիորեն Օ0կմատնանշեւ Օ0Վաղարշակ Հարությունյանի առնչությունն իրեն վերագրվող ՀՀ քրնական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի Էին մասով նախատեսված արարքին: Ի հիմնավորումն Վաղարշակ Հարությունյանի առնչությանը իրեն մեղսագրվող ենթադրյալ հանցավոր արարքին, նախաքննական մարմինը վկայակոչել է Արմեն Սիմոնյանի ցուցմունքը, անձին լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու մասին . արձանագրությունը, դեպքի Օ վայրի զննության արձանագրություն, համաձայն որի ԱՍիմոնյանի ավտոմեքենայի սրահից հայտնաբերվել է «Հերոին» տեսակի թմրամիջոցը, ինչպես նան փորձագետի թիվ 467Ք- 20 եզրակացությունը: Ապացույցները, ոլլոնք դրվել են Վաղարշակ Հարությունյանի մեղադրանքի հիմքում, չեն կարող դիտվել որպես բավարար փասվական տվյալ Վաղարշակ Հարությունյանին մեղսագրված ենթադրյալ հանցանքում հիմնավոր կասկածի շեմի հաղթահարված համարելու համար, առավել ես այն պարագայում, երբ վարույթն իրականացնող մարմինը ենթադրյալ հանցանքը Վաղարշակ Հարությունյանի կողմից կափարած լինելու մասին վկայող որնէ այլ ապացուցողական նշանակություն ունեցող տվյալ դատարան չի ներկայացրել: Ինչ վերաբերում է դեպքի վայրի զննության արձանագրությանը, համաձայն որի ԱՍիմոնյանի ավտոմեքենայի սրահից հայտնաբերվել է «Հերոին» տեսակի թմրամիջոցը, ապա այդպիսիք Վաղարշակ 5Տեւս նյութեր, թերթեր 22-23:

Հարությունյանի կողմից ենթադրյալ հանցավոր արարքը կատարելու մեջ իտու, կասկածի առկայությունը հատրատելու փաստական տվյալ նս չի պարունակում: Դատարանն արձանագրում է, որ Վաղարշակ Հարությունյանին մեղսագրված արարքի փաստական նկարագրությունն ակնհայտորեն չի վկայում վերջինիս արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի Լին մասով նախատեսված

հանցագործություն կափտաւրած լինելու հիմնավոր կասկածի առկայությունը:

(--)

Վերոգրյալի հիման վրա, դատարանը՝ հիմնավոր կասկածի առկայությունը սկտւգելի, չկանխորոշելով մեղքի հարցը, իրավական գնահատական չվկալով Վաղարշակ Հարությունյանի մեղավորությանը կամ անմեղությանը, չփատրելով վերջինիս մեղսագրվող արարքում հանցակազմի առկայությունը կամ բացակայությունը, գտնում է, որ նախաքննական մարմնի կողմից ներկայացված փաստական տվյալների համակցությունը, ողջամտորեն բավարար չէ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի Լին մաստվ նախատեսված ենթադրալ արարքին մեղադրյալի առնչությունը հիմնավորելու համար: Այսպիսով, նկատի ունենալով կալանավորման պայմանի՝ ենթադրյալ հանցավոր արարքին Վաղարշակ Հարությունյանի առնչությունը վկայող փաստական փվյալների րացակայությունը, դատարանը չի անդրադառնում կալանավորման հիմքերի առկայության հարցի քննարկմանը (...)».:

14. Վերաքննիչ դատարանն իր որոշմամբ արձանագրել է. «(.) Վարույթն իրականացնող մարմինն առաջին ատյանի դատարան չի ներկայացրել մեղադրյալ Վաղարշակ Հարությունյանի կատարած վերր նշված ենթադրյալ գործողության վերաբերյալ տեղեկություններ, փաստեր կամ ապացույցներ, որոնք ուղղակիորեն կամ: գոնե անուղղակիորեն կմատնանշեն նրա առնչությունն իրեն վերագրվող ենթադրյալ հանցագործությանը: Փոխարենը վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից ներկայացվել է Արմեն Սիմոնյանի ցուցմունքը, անձին լուսանկարով ճանաչմեաւն ներկայացնելու մասին արձանագրությունը, դեպքի վայրի զննության արձանագրություն, համաձայն որի ԱնՍիմոնյանի ավտոմեքենայի սրահից հայտնաբերվել է «Հերոին» տեսակի թմրամիջոցը, ինչպես նան փորձագետի թիվ 467Ք- 20 եզրակացությունը, որոնցից վերջինների կապակցությամբ առաջին ավյանի 6Տե՛ն նյութեր, թերթ 77:

դատարանը եկել է ճիշտ եզրահանգման, որ այդպիսիք Վաղարշակ Հարությունյանի կողմից ենթադրյալ հանցավոր արարքը կատարելու մեջ հիմնավոր կասկածի առկայությունը հաստատելու փաստական վվյալ չեն պարունակում: Ինչ վերաբերում է Արմեն Սիմոնյանի ցուցմունքի, ինչպես նան անձին լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրության բովանդակությանը, ապա վերաքննիչ դատարաւնը գտնում է, որ դրանք միանշանակ ն բավարար չեն հիմնավորելու այն կասկածը, որ մեղադրյալ Վաղարշակ Հարությունյանը կատարել է իրավախախպում ն առնչություն ունի դեպքին: Այսպիսով, վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ վարույթն իրականացնող մարմնի միջնորդությունը քննության առնելիս Առաջին ատյաւնի դատարանն իրավացիորեն արձանագրել է, որ ներկայացված նյութերում բացակայում է գեթ մեկ փաարական տվյալ վերագրվող հանցագործությանը մեղադրյալ Վաղարշակ Հարությունյանի առնչության վերաբերյալ: Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է նան, որ առաջին ատյանի դատարանը եկել է ճիշտ եզրահանգման, որ մեղադրյալ Վաղարշակ Հարությունյանի կողմից հանցագործություն կատարած լինելու հիմնավոր կասկածի բացակայության պայմաններում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 155-րդ հոդվածի Լին մասում թվարկված կալանավորման հիմքերի առկայության հարցի քննարկումն այլես անիմապր է, ն Վաղարշակ Հարությունյանի նկատմամբ կալանքը որպես խափանմաեւն միջոց չի կարող կիրառվել: Միաժամանակ, վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ մեղադրյալ Վաղարշակ Հարությունյանի նկատմամի որպես խափանման միջոց կալանավորման հարցը կրկնակի քննությաւն առնելու մասին վարույթն իրականացնող մարմնի միջնորդությունը քննության առնելիս Առաջին ավյանի դատարանի կողմից քրնադատավարական նորմերի խախտումներ, որոնք ազդել կամ կարող էին ազդե ճիշտ դատական ակտ կայացնելու վրա, թույլ չեն տրվել (..-

Վճոաբեկ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները ն պահանջը.

Վճռաբեկ բողոքը քննվում է հետնյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.

7Տե՛'ս նյութեր, թերթ 147-148:

15. Բողոքաբերը նշել է, որ դատական ակտ կայացնելիս ստորադաս ատարանները թույլ են տվել դատական սխալ, որը խաթարել է արդարադատության բուն էությունը, այսինքն՝ առերնույթ առկա է մարդու իրավունքների ն ազատությունների հիմնարար խախտում:

Բողոք բերած անձի կարծիքով, ստորադաս դատարանները հանգելով հետնության, որ վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից՝ ներկայացված` փաստական հանգամանքները ն ապացույցները չեն կարող հիմք հանդիսանալ հաստատված համարելու Վ.Հարությունյանի առնչությունն իրեն մեղսագրվող արարքին, կատարել են սխալ եզրահանգում՝ չգնահատելով վերջինիս առնչակցությունը հավաստող այնպիսի ապացույցներ, ինչպիսիք են՝ Արմեն Միխայելի Սիմոնյանին անձնական խուզարկության ենթարկելու մասին արձանագրությունը, դեպքի վայրի զննություն կատարելու մասին արձանագրություն Օ ն դատաքիմիական փորձաքննութան թիվ 467 Ք-20 եզրակացությունը:

Գործի փաստական հանգամանքները, ապացույցները համադրելով Վճռաբեկ դատարանի որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումների հետ, բողոքաբերը հանգել է այն եզրահանգման, որ վարույթն իրականացնող մարմինը ներկայացրել է բավարար ապացույցներ ն փաստական տվյալներ, որոնք անհրաժեշտ են հիմնավոր կասկածի, այն է՝ մեղադրյալի առնչությունը կատարված դեպքին հաստատված համարելու համար: Բողոքաբերի կարծիքով ստորադաս դատարանների կողմից անտեսվել ն պատշաճ իրավական գնահատականի չեն արժանացել, այն փաստական հանգամանքները, որ՝

- դեպքի վայրի զննության մասին արձանագրությամբ Արմեն Սիմոնյանը բացահայտել է թմրամիջոցի ձեռք բերման աղբյուրը՝ հայտարարելով, որ այն «Վաղոյից» ձեռք բերած թմրամիջոցի մի մասն է,

- նախաքննության ընթացքում Արմեն Սիմոնյանը կասկածյալի դատավարական կարգավիճակում պնդել է, որ թմրամիջոցը ձեռք է բերել Վաղինակից, միաժամանակ, հայտնելով նրան անհատականացնող տվյալներ, այդ թվում` տալով նրա արտաքին տեսքի նկարագրությունը,

- անձին լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությամբ Արմեն Սիմոնյանը մատնացույց է արել Վաղինակ Հարությունյանի լուսանկարը՝ հայտնելով որ հենց նշված անձն է իրեն հյուրասիրել «հերոին» տեսակի թմրամիջոցը:

Ամփոփելով բողոքում բերված դատողությունները, բողոքաբերը նշել է, որ դատարանների կողմից սխալ է մեկնաբանվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 135-րդ հոդվածը, որն ազդել է գործի ելքի վրա, այն է՝ կայացվել են չհիմնավորված դատական ակտեր, խախտվել են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 7-րդ հոդվածով նախատեսված օրինականության սկզբունքը, նույն օրենսգրքի 135-137-րդ հոդվածներով նախատեսված պահանջները, ինչի արդյունքում Վ.Հարությունյանի նկատմամբ անհիմն կերպով չի կիրառվել խափանման միջոց կալանավորումը:

5.1. Վերոգրյալի հիման վրա, բողոք բերած անձը խնդրել է բեկանել ու փոփոխել Երնան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2020 թվականի դեկտեմբերի 25- ի որոշումն ուժի մեջ թողնելու վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2021 թվականի հունվարի 29ի որոշումը բավարարելով մեղադրյալ «ՎԼաղարշակ Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կալանավորումը կրկնակի քննության առնելու մասին քննիչի միջնորդությունը ն մեղադրյալ Վաղարշակ Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրել կալանավորումը՝ երկու ամիս ժամանակով:

Վճռաբեկ դատարանի պատճառաբանությունները ն եզրահանգումը.

16. Սույն գործով Վճռաբեկ դատարանի առջն բարձրացված իրավական հարցը հետնյալն է. հիմնավո՞ր են արդյոք ստորադաս դատարանների հետնություններն այն մասին, որ ներկայացված նյութերը բավարար չեն Վաղարշակ Հարությունյանի արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի Լին մասով նախատեսված հանցագործություն կատարելու հիմնավոր կասկածի առկայությունը, հաստատելու համար:

17. ՀՀ Սահմանադրության 27-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ «Յուրաքանչյուր ոք ունի անձնական ազավության իրավունք: Ոչ ոք չի կարող անձնական ազատությունից զիկվել այլ կերպ, քան հետնյալ դեպքերում ն օրենքով սահմանված կարգով

(:-.)

4) անձին իրավատս մարմին ներկայացնելու նպատաւկով, երբ առկա է նրա կողմից հանցանք կատարած լինելու հիմնավոր կասկած, կամ երբ դա հիմնավոր կերպով

անհրաժեշտ է հանցանքի կատարումը կամ դա կատարելուց հետո անձի ախուտրը կանխելու նպատակով.

(:.)»:

«Մարդու իրավունքների ն հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 5-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Յուրաքանչյուր ոք ունի ազատության ն անձնական անձեռնմխելիության իրավունք: Ու ոքի չի կարելի ազավությունից զրկել այլ կերպ, քան հետնյալ դեպքերում ն օրենքով ասհմանված կարգով.

(.-.)

գ) անձի օրինական կալանավորումը կամ ձերբակալում: իրավախախտում կատարած լինելու հիմնավոր կասկածի առկայության դեպքում նրան իրավասու օրինական մարմնին ներկայացնելու նպատակով կամ այն դեպքում, երը դա հիմնավոր կերպով անհրաժեշտ է համարվում նրա կողմից հանցագործության կատարումը կամ այն կատարելուց հետո նրա փախուարը կանխելու համար. (...)»:

18. Կալանավորման պայմաններից մեկի՝ «հանցանք կատարած լինելու հիմնավոր կասկածի» առնչությամբ Մարդու իրավունքնեի եվրոպական դատարանն իր նախադեպային իրավունքում ձնավորել է, ի թիվս այլնի, հետնյալ դիրքորոշումները՝

- հանցանք կատարած լինելու կասկածի՝ ողջամտորեն հիմնավորված լինելու պահանջը կամայական ձերբակալման ն կալանավորման դեմ երաշխիքի կարնոր մասն է կազմում:,

- «հիմնավոր կասկած» եզրույթը ենթադրում է փաստերի կամ տեղեկությունների առկայություն, որոնք հնարավորություն կտան անաչառ դիտորդին եզրակացնելու, որ տվյալ անձը հնարավոր է, որ կատարած լիներ հանցանքը: Սակայն պարտադիր չէ, որ կասկածը հիմնավորող փաստերը բավարարեն այն նույն սանդղակին, որն անհրաժեշտ է անձի դատապարտումը կամ նրա նկատմամբ մեղադրանք առաջադրելը հիմնավորելու համար, քանի որ այդ փաստերը կարող են հայտնաբերվել ավելի ուշ՝ քրեական գործի քննության փուլում»,

8 Տե՛ս Օստոչել) ս. Թաջտո գործով Մարդուիրավունքների եվրոպական դատարանի՝ 2004 թվականի մայիսի 19-ի վճիռը, գանգատ թիվ 70276/01, կետ 53:

9 Տե՛ս Ը Բ ս Օօոռզոչ ործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի՝ 1997 թվականի նոյեմբերի 27-ի վճիռը, գանգատ թիվ 144/1996/765/962, կետ 57:

- կպլանք հիմնավորվածության կարնոր տարրերից են կասկածի

արժանահավատությունն ու բարեխղճությունը 2: Միննույն ժամանակ, Եվրոպական դատարանը փաստել է, որ միայն բարեխղճության վրա հիմնված կասկածը չի կարող բավարար համարվել":

19. Հիմք ընդունելով նան Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի ձնավորած վերոգրյալ առանձին դատողությունները՝ Վճռաբեկ դատարանը «հանցանք կատարած լինելու հիմնավոր կասկածի» կապակցությամբ Վահրամ Գնորգյաւնի գործով փաստել է. «(...) Կալանավորման պայմանների թվում հատուկ կարնորություն ունի աւնձի կողմից իրեն վերագրվող հանցագործությունը կատարած լինելու հիմնավոր կասկածը (...):

(:-) (Յուրաքանչյուր դեպքում |հանցանք կատարած լինելու կասկածը) պեվե Լ լինի ողջամիվ::

(:-.) «Հ/անցագործություն կատարած լինելու հիմնավոր կասկած» ձնակերպումը չի ենթադրում, ոլչ մեղադրյալի մեղավորությունը հաստատված համարելու համար անհրաժեշտ է ունենալ հանցանքը տվյալ անձի կողմից կատարված լինելու բավարար ապացույցներ, ինչն ավելի բարձր ապացուցողական չափաւնիշ է: (...) (Կասկածը հիմնավոր կհամարվի նան ենթադրյալ հանցագործության հետ կասկածվող անձի օբյեկտիվ կապր հասրավող որոշակի տեղեկությունների ու փաարերի առկայության դեպքում, ընդ որում անհրաժեշտ է ունենալ նան բավարար հիմքեր` եզրակացնելու, որ դեպքը, իրադարձությունը համընկնում է այն ենթադրյալ հանցանքին, որի կատարմաեւն մեջ անձր կասկածվում է: Այլ կերպ կասկածը կարող է համարվել հիմնավոր միայն այն դեպքում, երբ անձի նկատմամբ կալանքը որպես խափանման միջոց ընտրելու վերաբերյալ միջնորդություն ներկայացնող պաշտոնատար անձը քննիչը կամ դատախազը, կասկածվող անձի կատարած գործողությունների (անգործության) վերաբերյալ կներկայացնի տեղեկություններ, փաարեր կամ ապացույցներ, որոնք ուղղակիորեն կմատնանշեն Օ նրա առնչություն իրեն վերագրվող ենթադրյալ 6 Տես Դրո ս. 1հօ Սուշմ Քոջմնու գործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի` 1994 թվականի հոկտեմբերի 28-ի վճիռը, գանգատ թիվ 14310/88, կետ 61:

ո Տե՛ս Շստուջին) ս. Թսջտո գործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի՝ 2004 թվականի մայիսի 19-ի վճիռը, գանգատ թիվ 70276/01, կետ 53:

հանցագործությաւնր, ինչպես նան կհիմնավորեն, որ դեպքը, որի կատարման մեջ անձը կասկածվում է, համինկնում է իրեն վերագրվող հանցանքի դեպքին:

(-.)Այսպիսով,) Վճռարեկ դատարանն արձաւնագրում է, որ ազատությունից զրկելու համար անհրաժեշվ է հիմնավորված ողջամիվփ ենթադրություն առ այն, որ անձր հանցանք է կատարել, ինչպես նան առկա են մեղսագրվող արարքի իրական լինելը հավաատող բսւվարար ապացույցներ: Այդ կասկածները պետք է հիմնված լինեն օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված որոշակի փատրական փվյալների վրա, (...): Դատարանի հեզնությունները հիմնավոր կասկածի առկայության կամ բացակայության վերաբերյալ պերք է լինեն հիմնավորված ն պատճառարանված»2

Զարգացնելով վերը մեջբերված իրավական դիրքորոշումները Վճռաբեկ դատարանը Հարություն Խաչատրյանի գործով որոշման շրջանակներում ձնավորել է հետնյալ իրավական դիրքորոշումը. «/...) /Հ/իմնավոր կասկածը պարք է ապահովի անձի ազատության ն անձեռնմխելիության իրավունքի հիմնավորված ն օրինաչափ սահմանափակումը, իսկ դավփական վերահսկողությունը լինի երաշխիք այդ իրավունքի անհիմն սահմանավաւկումները կանխելու համար:

Այսինքն` մինչդատական վարույթի նկատմամբ դավփական վերահսկողություն իրականացնելիս դատարանն իրավունք չունի անդրադառնալու մեղադրանքի էությանը, հիմնավորվածությանը, քանի որ մինչդատական վարույթի նկափտմեւմը դատական վերահսկողություն չի հետապնդում կատարված հանցագործության րոլոր հանգամանքները հետազովելու ն դրանց քրեաիրավական գնահավաւկան տալու կամ տրված գնահատականը արուգելու ու համապատասխան որոշում կայացնելու նպատակ: Այդ հարցերը կարող են քննարկման առարկա դառնալ միայն գործն րար էության քննելու ն լուծելու ընթացքում, այսինքն՝ հանդիսանում են արդարադավության իրականացման արդյունքում լուծման ենթակա հարցեր: Եթե մինչդատական վարույթի նկատմամիը դատական վերահսկողություն իրականացնելիս դատարանն անդրադառնսւ այդ հարցերին ն որոշում կայացնի դրանց վերաբերյալ, ապա կխախրվի քրեական դատավարության փուլային կառուցվածքը, քրեադավաւվարական գործառույթների տարանջատման ակզբունքը, իսկ մինչդատական վարույթի նկափմեւմը դատական 2 Տես Վահրամ Գնորգյանի զործով Վճռաբեկ դատարանի` 2011 թվականի փետրվարի 24ի թիվ ԵԿԴ/0678/06/10 որոշումը, կետեր 19-23:

վերահսկողությունը կվերածվի րուն արդարադաւտության իրականացման յործրեթայի, այլ կերպ` մինչդատական վարույթի նկատմամի դատական վերահսկողություն իրականացնելիս դատարանը չպետք է այնպիսի հարցեր քննարկի ն դրանց վերաբերյալ որոշումներ ընդունի, որոնք կազմում են հետագա դատական քննության առարկան:

(:-.) Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ հիմնավոր կասկածի հարցը քննարկելիս դատարաուեր, ելնելով մարդու իրավունքների ն ազատությունների պաշտպաւնությունն, ապահովելու պարտավորությունից, պետք է քննարկման առարկա դարձնի երկու հիմնական փոխկապված հարցեր: Առաջին` առկա" են արդյոք կասկածը հիմնավորող տեղեկություններ, փաստեր կամ ապացույցներ, որոնք ուղղակիորեն կմատնանշեն անձի առնչությունն իրեն վերագրվող ենթադրյալ հանցագործությանը, երկրորդ դեպքը, որի կատարման մեջ անձր կասկածվում է, առերնույթ համրեկնում է քրեական օրենսգրքով սահմանված որեէ հանցակազմի հատկանիշներին»:

Վերահաստատելով ն զարգացնելով արտահայտված իրավական

դիրքորոշումները` Վճռաբեկ դատարանն Իդգար Եղիազարյանի գործով որոշմամբ արձանագրել է, որ կալանքը որպես խափանման միջոց կիրառելու յուրաքանչյուր դեպքում պետք է գնահատվի անձի ազատության իրավունքի սահմանափակման աներկբա անհրաժեշտությունը՝ ավելի բարձր նշանակության բարիքի, այն է՝ հանրային շահի պաշտպանության տեսանկյունից` ապահովելով հանրային ն մասնավոր շահերի ողջամիտ հավասարակշոություն, անձ ազատութան 0սահմանափակման հիմնավորվածությունը: Մինչդատական վարույթում կալանքը որպես խափանման միջոց կիրառելու համար հիմնավոր կասկածի առկայությունն ունի հիմնարար նշանակություն, քանզի դրա բացակայության պայմաններում անձի ազատության ցանկացած սահմանափակում կհամարվի ի սկզբանե ապօրինի: Վճռաբեկ դատարանն ընդգծել է, որ իրավասու մարմինը պետք է ներկայացնի փաստեր կամ տեղեկություններ, որոնք կհամոզեն դատարանին, որ անձը հիմնավոր կերպով է կասկածվում (մեղադրվում) ենթադրյալ հանցագործության կատարման մեջ: Այսինքն՝ քրեական հետապնդման մարմինները պետք է ներկայացնեն կասկածը հիմնավորող որոշակի փաստական հանգամանքներ, իսկ դրա վերաբերյալ դատարանի հետնությունները պետք է լինեն Տես Հարություն Խաչատրյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի՝ 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ՏՂԶ/0009/06/11 որոշումը, կետեր 13 ն 15։

պատճառաբանված ն, միննույն ժամանակ, չպետք է պարունակեն իրավական գնահատականներ անձի մեղավորության կամ անմեղության հարցի առնչությամբ":

Վերոգրյալի հիման վրա, Վճռաբեկ դատարանը, ի թիվս այլնի, ընդգծել է հետնյալ հանգամանքները՝

- հիմնավոր կասկածի բացակայության դեպքում անձի ազատության իրավունքը սահմանափակելն ինքնին ապօրինի է,

- հիմնավոր կասկածը չի պահանջում կատարված արարքի մեջ մեղադրյալի մեղավորությունն ապացուցող՝ հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցման չափանիշին համապատասխան բավարար փաստերի առկայություն, այնուամենայնիվ, «կասկածը» պետք է լինի ողջամիտ, այն պետք է հիմնված լինի օրենքով սահմանված կարգով ձեռքբերված որոշակի փաստական տվյալների վրա (որոնք կվկայեն կատարված արարքին անձի առնչությունը ն դեպքի, իրադարձության համընկնումն այն հանցանքին, որի առերնույթթ կատարման մեջ անձը կասկածվում (մեղադրվում) է), իսկ դրա առկայության կամ բացակայության վերաբերյալ դատարանի հետնությունները պետք է լինեն հիմնավորված ն պատճառաբանված,

- մինչդատական վարույթի նկատմամբ դատական վերահսկողություն իրականացնելիս, մասնավորապես` կալանավորման վերաբերյալ միջնորդությունը քննելիս դատարանն իրավասու չէ քննարկման առարկա դարձնելու այնպիսի հարցեր, որոնք դուրս են այդ պահին իր առջն դրված խնդիրների շրջանակից», ուստին հիմնավոր կասկածի առկայությունը ստուգելիս դատարանն իրավասու չէ կանխորոշելու մեղքի հարցը, իրավական գնահատական տալու անձի մեղավորությանը կամ անմեղությանը, անմիջականորեն փաստելու անձի արարքում հանցակազմի առկայությունը կամ բացակայությունը: Միննույն ժամանակ, դատարանը, վերոգրյալ հարցերի շուրջ իրավական գնահատականներ չտալով, իրավասու է որոշում կայացնել կալանավորումը որպե խափանման միջոց ընտրելու կամ ժամկետը երկարացնելու կամ վերահաստատելու վերաբերյալ քրեական հետապնդման մարմնի ներկայացրած միջնորդությունը մերժելու մասին՝ այն դեպքում, երբ հավաստում է քրեական գործով Բ Տես Էդգար Եղիազարյանվ գործով Վճռաբեկ դատարանի՝ 2017 թվականի հունիսի 22ի թիվ ԵԱՆԴ/0017/06/16 որոշումը, կետ 14։

5 Տե՛ս, ուսնռոտ ոաում5, Ներսես Միսակյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի՝ 2009 թվականի ապրիլի 10-ի թիվ ԱՐԴ/0003/11/08 որոշումը:

վարույթը բացառող հանգամանքի առերնույթ առկայություն, ն դրա հնարավո կիրառելիությունը: Ընդ որում, քրեական գործով վարույթը բացառող այդ հանգամանքի առերնույթ առկայության մասին վկայությունը պետք է լինի ոչ թե ներկայացված նյութերի, այդ թվում՝ ապացույցների՝ գործն ըստ էության քննելու ն լուծելու ժամանակ պահանջվող աստիճանի չափ բազմակողմանի ն խորը վերլուծության արդյունք, այլ այդպիսի վկայությունը պետք է հիմնված լինի ներկայացված նյութերից բխող համեմատաբար ակնհայտ փաստերի վրա (օրինակ՝ արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է անձը, դրա կատարման պահին հանցագործություն չի համարվել 6, կամ որպես մեղադրյալ է ներգրավվել քրեական պատասխանատվության ենթարկվելու տարիքի չհասած անձը, կամ անցել են վաղեմության ժամկետները, ընդունվել է համաներման ակտ ն այլն):

20. Սույն գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երնում է, որ՝

- Նախաքննության մարմնի կողմից Վաղարշակ Հարությունյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 1-ին մասովտ,

- 36 ՕՃ 85 հաշվառման համարանիշի «Օպել Աստրա» մակնիշի ավտոմեքենայի զննության մասնակից Ա.Սիմոնյանն ինքնակամ ներկայացրել է փայլաթիթեղի փաթեթ ն հայտարարել, որ դրա մեջ առկա է «հերոին» տեսակի թմրամիջոց ն այն ձեռք է բերել «Վաղոյից»",

- ԱՍիմոնյանը կասկածյալի դատավարական կարգավիճակում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2020 թվականի հուլիսի 16-ին ժամը 16:00-ի սահմաններում, Րաֆֆու փողոցից ոստիկաններն իրեն բերման են ենթարկել ոստիկանության Մալաթիայի բաժին ն անձնական խուզարկությամբ իր մոտից հայտնաբերել են «հերոին» տեսակի թմրամիջոց, որը ձեռք էր բերել բերման ենթարկվելուց մոտ 15 րոպե առաջ ՀԱ թաղամասում գտնվող «Կայզեր» սուպերմարկետի մոտից՝ իր ծանոթ Վաղոյից, ինչի դիմաց գումար չի վճարել: Ինքը Վաղոյին զանգահարել է նույն օրը, իր՝ 094-48-24-74 հեռախոսահամարից վերջինիս` 098-92-1182 հեռախոսահամարին: Զանգահարել է թմրամիջոցը նրանից վերցնելուց մոտ 1015 րոպե առաջ ն տեղեկանալով, որ նա 6 Այդ առումով մանրամասն տե՛ս, օրինակ, Խաչատրյանը ն այլք ընդդեմ Հայաարանի գործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի՝ 2012 թվականի նոյեմբերի 27-ի վճիռը, զանգատ թիվ 23978/06:

7 Տես Էդգար Եղիազարյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2017 թվականի հունիսի 22ի թիվ ԵԱՆԴ/0017/06/16 որոշումը, կետ 15:

Թ Տե՛ս սույն որոշման 8-րդ կետը:

9 Տե՛ս սույն որոշման 9-րդ կետը:

«Կայզեր» սուպերմարկետի մոտ է, մոտը թմրամիջոց կա ու իրեն կտա, գնացել է անտե ն վերցրել թմրամիջոցը՝ իր անձնական օգտագործման համար:

Ա.Սիմոնյանն իր ցուցմունքում հայտնել է նան, որ «Օպել Աստրա» մակնիշի 36 ՕՃ 135 հաշվառման համարանիշով ավտոմեքենայում գտնվող ն իր կողմից ինքնակամ ներկայացված «հերոին» տեսակի թմրամիջոցը նույնպես ձեռք է բերել Վաղոյից: Իր իմացած տվյալներով Վաղոն բնակվում է ՀԱ Բ-2 թաղամասում «Նեպտուն» համալիրի մոտակայքում: Վերջինս մոտ 35-40 տարեկան է, ցածրահասակ, սն մաշկով ն ճաղատ: Նրան տեսնելու դեպքում միանշանակ կճանաչի»,

- Փորձագետի թիվ 467Ք-20 եզրակացության համաձայն` փորձաքննության ներկայացված՝ ընդհանուր 0.067 գրամ քաշով զանգվածը հանդիսանում է «հերոին» տեսակի թմրամիջոց»,

- Անձին լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրության համաձայն՝ մեղադրյալ Ա.Սիմոնյանը հայտնել է, որ ճանաչում է ձախից աջ հերթականությամբ 2-րդ տեղում փակցված լուսանկարում պատկերված անձին, որը Վաղոն է, ում ճանաչում է Բանգլադեշից: 2020 թվականի հուլիսի 16-ին ժամը 16:00-ի սահմաններում, նախապես պայմանավորվածության համաձայն, ինքը ն Վաղոն Երնան քաղաքի Անդրանիկի փողոցում գտնվող «Կայզեր» սուպերմարկետի մոտ հանդիպել են ն իր խնդրանքով Վաղոն առանց որնէ գումարի, իրեն հյուրասիրել է իր մոտ եղած թմրամիջոցը, որը «հերոին» տեսակի էր ն ինքն այն պահել է իր մեքենայի սրահում՝ հետագա օգտագործման համար, ինչն էլ նույն օրը հայտնաբերվել է Մալաթիայի ոստիկանության բաժնում՝ մեքենայի զննության ժամանակ»,

- Առաջին ատյանի դատարանը գտել է, որ նախաքննական մարմնի կողմից չեն ներկայացվել բավարար փաստական տվյալներ, որոնք ուղղակիորեն կմատնանշեն Վ.Հարությունյանի առնչությունն իրեն վերագրվող՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 1Լին մասով նախատեսված արարքին: Անդրադառնալով նախաքննության մարմնի՝ կալանավորման միջնորդությունը հիմնավորող փաստաթղթերին՝ Առաջին ատյանի դատարանը նշել է, որ Վ.Հարությունյանի մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները չեն կարող դիտվել որպես բավարար փաստական տվյալ վերջինիս 20Տե՛ս սույն որոշման 10-րդ կետը:

21 Տե՛ս սույն որոշման 11-րդ կետը:

22 Տե՛ս սույն որոշման 12-րդ կետը:

մեղսագրված ենթադրյալ հանցանքում հիմնավոր կասկածի շեմը հաղթահարված, համարելու համար: Անդրադարձ կատարելով դեպքի վայրի զննության արձանագրությանը, համաձայն որի Ա.Սիմոնյանկ ավտոմեքենայի սրահից հայտնաբերվել է «հերոին» տեսակի թմրամիջոցը, Առաջին ատյանի դատարանը նշել է, որ դրանում Վաղարշակ Հարությունյանի կողմից ենթադրյալ հանցավոր արարքը կատարելու մեջ հիմնավոր կասկածի առկայությունը հաստատելու փաստական տվյալ նս չի պարունակվում»,

- Վերաքննիչ դատարանն իր որոշմամբ արձանագրել է, որ վարույթն իրականացնող մարմինն առաջին ատյանի դատարան չի ներկայացրել մեղադրյալ Վաղարշակ Հարությունյանի կատարած ենթադրյալ գործողության վերաբերյալ տեղեկություններ, փաստեր կամ ապացույցներ, որոնք ուղղակիորեն Օ կամ գոնե անուղղակիորեն կմատնանշեն նրա առնչությունն իրեն վերագրվող ենթադրյալ հանցագործությանը: Վերաքննիչ դատարանը գտել է, որ վարույթն իրականացնող մարմնի միջնորդությունը քննության առնելիս Առաջին ատյանի դատարանն իրավացիորեն արձանագրել է, որ ներկայացված նյութերում բացակայում է գեթ մեկ փաստական տվյալ՝ վերագրվող հանցագործությանը մեղադրյալ Վ.Հարությունյանի առնչության վերաբերյալ ն նշել, որ մեղադրյալ Վաղարշակ Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կալանավորման հարցը կրկնակի քննության առնելու մասին վարույթն իրականացնող մարմնի միջնորդությունը քննության առնելիս Առաջին ատյանի դատարանի կողմից քրեադատավարական նորմերի խախտումներ, որոնք ազդել կամ կարող էին ազդել ճիշտ դատական ակտ կայացնելու վրա, թույլ չեն տրվել:՛:

2. Նախորդ կետում վկայակոչված փաստական հանգամանքները գնահատելով սույն որոշման 17-19րդ կետերում մեջբերված իրավադրույթների ն իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո` Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ինչպես Առաջին ատյանի դատարանը` Վ.Հարությունյանի նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց կիրառելու վերաբերյալ վարույթն իրականացնող մարմնի միջնորդությունը քննության առնելիս, այնպես էլ Վերաքննիչ դատարանը՝ Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտի օրինականությունն ու հիմնավորվածությունը 5 Տե՛ս սույն որոշման 13-րդ կետը:

24 Տե՛ս սույն որոշման 14-րդ կետը:

ստուգելիս, պատշաճ իրավական գնահատման չեն ենթարկել մի շարք առանցքային հանգամանքներ:

Նախնառաջ, հարկ է նկատել, որ Առաջին ատյանի դատարանը գտնելով, որ նախաքննական մարմնի կողմից չեն ներկայացվել բավարար փաստական տվյալներ, որոնք ուղղակիորեն կմատնանշեն Վ.Հարությունյանի առնչությունն իրեն վերագրվող արարքի կատարմանը, իսկ Վերաքննիչ դատարանի դիտարկմամբ՝ տվյալներ, որոնք ուղղակիորեն կամ անուղղակիորեն կմատնանշեն նրա առնչությունն իրեն վերագրվող ենթադրյալ հանցագործությանը, անտեսել են գործով վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից դատարանին ներկայացված տվյալները: Մասնավորապես, Առաջին ատյանի դատարանն ու Վերաքննի, ։-դատարանը,։ դատական ակտեր կայացնելիս ն Վ.Հարությունյանի առնչությունն իրեն վերագրվող արարքի կատարմանը գնահատելիս, առհասարակ ուշադրության չեն արժանացրել այն հանգամանքը, որ միջնորդությանը կից քննիչի կողմից ներկայացվել են՝ Ա.Սիմոնյանի՝ որպես կասկածյալ տված ցուցմունքը, դեպքի վայրի զննության ն անձին լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությունները, որտեղ Ա.Սիմոնյանը նկարագրելով Վ.Հարությունյանին՝ ուղղակիորեն մատնանշել է վերջինիս` որպես ենթադրյալ հանցանքը կատարողին»: Ա.Սիմոնյանը հայտնել է, որ իր ծանոթ Վ.Հարությունյանից ձեռք է բերել «հերոին» տեսակի թմրամիջոց, որպիսի հանգամանքը նս հաստատվել է քննիչի կողմից միջնորդությանը կից ներկայացված՝ փորձագետի՝ թիվ 467Ք-20 եզրակացությամբ":

Նման պայմաններում, Վերաքննիչ դատարանի համաձայնությունն Առաջին ատյանի դատարանի այն դատողության հետ, որ ներկայացված նյութերում բացակայում է գեթ մեկ փաստական տվյալ՝ վերագրվող հանցագործությանը մեղադրյալ Վ.Հարությունյանի առնչության վերաբերյալ, անհիմն է ն չի բխում միջնորդությանը կից ներկայացված տվյալների գնահատումից: Ավելին, հարկ է ընդգծել, որ սույն գործի փաստական հանգամանքների պայմաններում ստորադաս դատարանների կողմից տրված մեկնաբանությունները հակասում են սույն որոշման 18-119րդ կետերում մեջբերված՝ ենթադրյալ հանցանքի կատարման «հիմնավոր կասկածի» գնահատման » Տե՛ս սույն որոշման 9-րդ, 10-րդ ն 12-րդ կետերը:

26 Տե՛ս սույն որոշման 11-րդ կետը:

չափանիշին դուրս գտնվելով այդ չափանիշ հաղթահարման ողջամիտ հնարավորության ընդհանուր տրամաբանությունից:

Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ քննիչի կողմից միջնորդությանը կից ներկայացված տվյալների համակցությունը ողջամտորեն բավարար է գալու այն եզրահանգման, որ մեղադրյալ Վ.Հարությունյանն ուղղակիորեն առնչություն ունի իրեն մեղսագրվող՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 1ին մասով նախատեսված հանրորեն վտանգավոր արարքի կատարմանը: Այլ կերպ՝ պետք է փաստել, որ առկա է մեղադրյալ Վ.Հարությունյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանրորեն վտանգավոր արարք կատարելու մասին հիմնավոր կասկածը:

22. Նախորդ կետում արտահայտված իրավական դիրքորոշումների հիման վրա Վճռաբեկ դատարանը եզրահանգում է, որ ստորադաս դատարանների հետնություններն այն մասին, որ ներկայացված նյութերը բավարար չեն Վաղարշակ Հարությունյանի արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի Լին մասով նախատեսված հանցագործություն կատարելու հիմնավոր կասկածի առկայությունը, հաստատելու համար, հիմնավոր չեն:

23. Այսպիսով, ամփոփելով վերոգրյալը, Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ստորադաս դատարանները, սույն գործով դատական ակտ կայացնելիս, թույլ են տվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 11-րդ ն 135-րդ հոդվածների խախտում, որն իր բնույթով էական է, քանի որ ազդել է գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, ինչը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի համաձայն, հիմք է Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2020 թվականի դեկտեմբերի 25-ի որոշումը ն այն օրինական ուժի մեջ թողնելու մասին Վերաքննիչ դատարանի՝ 2021 թվականի հունվարի 29-ի որոշումը բեկանելու համար:

Միննույն ժամանակ, հարկ է նշել, որ Վճռաբեկ դատարանը, մի կողմից՝ սահմանափակված լինելով վճռաբեկ բողոքի առարկայով ն սահմաններով, մյուս կողմից՝ ապահովելով անձի՝ դատարանի մատչելիության ն դատական պաշտպանության իրավունքների արդյունավետ իրականացման երաշխիքները, դատական վերանայման սահմանների վերընթաց նվազման սկզբունքի հաշվառմամբ գտնում է, որ գործը պետք է

20

ուղարկել Առաջին ատյանի դատարան` կալանավորման հիմքերի մասով նոր քննության:

Ելնելով վերոգրյաից ն ղեկավարվելով