Թովմասյան — ՀԿԴ/0178/01/22

ՀԿԴ/0178/01/22

2 ԱՑԱՎ բ

ԹԸ

ՀԱԱ «ԹԵ Ն)

ԱՄ: ՎԱՏ,

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ

ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ

ՈՐՈՇՈՒՄ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

Հայաստանի Հանրապետության

հակակոռուպցիոն դատարան,

նախագահող դատավոր՝ Վ.Սարգսյան

Հայաստանի Հանրապետության

վերաքննիչ հակակոռուպցիոն դատարան,

նախագահող դատավոր՝ Մ.Մակյան

2024 թվականի օգոստոսի 29-ին քաղաք Երնանում

ՀԸ վճռաբեկ դատարանի հակակոռուպցիոն պալատի կոռուպցիոն

հանցագործությունների քննության դատական կազմը (այսուհետ նան՝ Վճռաբեկ դատարան),

նախագահությամբ՝ Ա.ԿՐԿՅԱՇԱՐՅԱՆԻ

մասնակցությամբ դատավորներ՝ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ

ՌՈ.ՄԽԻԹԱՐՅԱՆԻ

Ս.ՉԻՉՈՅԱՆԻ

Դ.ՎԵՔԻԼՅԱՆԻ

գրավոր ընթացակարգով քննության առնելով Սուրենն Ստյոպայի (Թովմասյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ հակակոռուպցիոն դատարանի (այսուհետ նան՝ Վերաքննիչ դատարան) 2024 թվականի մարտի 4ի որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազ ԱՎարդապետյանի վճռաբեկ բողոքը,

ՊԱՐԶԵՑ ՛

Վարույթի դատավարական նախապատմությունը.

1. 2022 թվականի դեկտեմբերի 26ին ՃՀայաստանի ՇՀանրապետության հակակոռուպցիոն դատարան (այսուհետ նան՝ Առաջին ատյանի դատարան) է ստացվել թիվ 62232421 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Ս.Թովմասյանի՝ 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի (այսուհետ նան՝ ՀՀ նախկին քրեական օրենսգիրք) 38-314-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ն մյուսների:

2. Նախնական դատալսումների ընթացքում, Առաջին ատյանի դատարանի 2024 թվականի հունվարի 31-ի որոշմամբ պաշտպան Լ.Պինգոլցյանի միջնորդությունը բավարարվել է, ն մեղադրյալ Ս..Թովմասյանի նկատմամբ ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 38314-րդ հոդվածի 1Լին մասով հարուցված հանրային քրեական հետապնդումը դադարեցվել է՝ քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցած լինելու հիմքով:

3. ՇԸ գլխավոր դատախազութան ՀՀ հակակոռուպցիոն կոմիտեում

մինչդատական վարույթի օրինականության նկատմամբ հսկողության վարչության ավագ դատախազ Լ.Ստեփանյանի հատուկ վերանայման բողոքի քննության արդյունքում Վերաքննիչ դատարանի 2024 թվականի մարտի 4-ի որոշմամբ Առաջին ատյանի դատարանի 2024 թվականի հունվարի 3Լի որոշումը թողնվել է անփոփոխ:

4. Վերաքննիչ դատարանի վերոնշյալ որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազ Ա'Վարդապետյանը բերել է վճռաբեկ բողոք, որը Վճռաբեկ դատարանի 2024 թվականի ապրիլի 17-ի որոշմամբ ընդունվել է վարույթ ն սահմանվել է դատական վարույթի իրականացման գրավոր ընթացակարգ:

Վճռաբեկ բողոքի հիմքերը, դրանք հիմնավորող փաստարկները ն

պահանջը.

Վճռաբեկ բողոքը քննվում է հետնյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ փաստարկներով.

5. Բողոքաբերը փաստարկել է, որ Վերաքննիչ դատարանի 2024 թվականի մարտի 4-ի որոշումն օրինական ն հիմնավոր չէ, դրանով սխալ են մեկնաբանվել 2021 թվականի մայիսի 5-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի (այսուհետ նան՝ ՀՀ գործող

քրեական օրենսգիրք) 8-րդ, 9րդ հոդվածներով նախատեսված իրավական կարգավորումները, ինչի արդյունքում կիրառվել է ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածը, որ ենթակա չէր կիրառման ն չի կիրառվել ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքի 83-րդ հոդվածը, որը ենթակա էր կիրառման, ինչն ազդել է վարույթի ելքի վրա:

5.. Այսպես` բողոքաբերը, մեջբերելով մեջբերելով վերաբերելի օրենսդրական կարգավորումներ ն դրանց լոյս, ներք անդրադառնալով քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցած լինելու հիմքով Ս.Թովմասյանի նկատմամբ ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածի Լին մասով քրեական հետապնդումը դադարեցնելու իրավաչափությանը, նշել է, որ Ս.Թովմասյանին վերագրվող հանցանքի կատարումն ավարտվել է 2021 թվականի սեպտեմբերի 27-ին: Ենթադրյալ հանցանքը կատարելու պահին նրա արարքը համապատասխանել է ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածի Լին մասին (միջին ծանրության հանցանք), որի համար քրեական պատախանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետը, նույն օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի համաձայն, 5 տարի է: ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքի 445-րդ հոդվածի Լին մասով նախատեսված արարքը ոչ մեծ ծանրության հանցանք է, որի համար քրեական պատախանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետը, նույն օրենսգրքի 83-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի համաձայն, նույնպես 5 տարի է, որը դեռնս չի անցել:

5.2. Բողոքաբերի պնդմամբ՝ վաղեմության ժամկետներին վերաբերող իրավական կարգավորումները համարվում են ոչ թե արարքի հանցավորությունը լրիվ կամ մասնակիորեն վերացնող կամ պատիժը մեղմացնող, այ՝ համապատասխան պայմանների առկայության դեպքում, հանցանք կամ քրեական օրենսդրությամբ նախատեսված արարք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ բարելավող նորմեր, որոնք ՃՇ գործող քրեական օրենսգրքի 9-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝ հետադարձ ուժ ունեն բացառապես այն դեպքում, երբ դա նախատեսված է օրենքով:

6. Վերոգրյալի հիման վրա բողոք բերած անձը խնդրել է բեկանել Վերաքննիչ դատարանի՝ 2024 թվականի մարտի 4-ի որոշումը ն կայացնել դրան փոխարինող դատական ակտ:

Վճռաբեկ բողոքի քննության համար էական նշանակություն ունեցող փաստական հանգամանքները.

7. ՍԹովմասյանին մեղադրանք է ներկայացվել ՀՀ նսախկին քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածի 1-ին մասով այն բանի համար, որ. «(...) (Նա դրդել է պաշտոնատար անձ հանդիսացող, «Ալաշկերտի բժշկական ամբուլատորիա» համայնքային ոչ անփրային կազմակերպության փնօրեն Լուսիկ Մնացականյանին՝ Օվսաննա Կարապետյանի օժանդակությամի պաշտոնեական փաստրաթղթում պաշտոնեական կեղծիք կատարելուն:

Այսպես.

Սուրեն Թովմասյանը 2021 թվականի սեպտեմբերին դիմել է իր հետ մտերիմ հարաբերությունների մեջ գտնվող, ՀՀ առողջապահության նախարարի 2021Լթվաւկանի ապրիլի 29-ի թիվ 1562-Ա հրամանի հիմքով` «Ալաշկերտի բժշկական ամբուլավտրիա» համայնքային ոչ անտրային կազմակերպության վնօրեն Լուսիկ Մնացականյանին՝ հայտնելով, որ որոշակի առողջական խնդիրների պատճառով չի ցանկանում կորոնավիրուսաւյին հիվանդության դեմ փաստացի պատվատրվել, պատվաստումը կարող է բացասական անդրադառնալ իր հիվանդության վրա, սակայն՝ ՀՀ առողջապահության նախարարի 20.08.2021 թվականի թիվ 65»5Ն հրամանով սահմանված` կորոնավիրուսային հիվանդության (ՇՕ719-19) դեմ պատվաստումը հավատրող սերփիֆիկատրը գործավմուին ներկայացնելու ն այդպիսով՝ պարբերաբար պոլիմերազային շղթայական ոնեակցիայի (ՊՇՌ) հեվազուրության վճարովի թնեար չհանձնելու նպավաւկով մտադրված է արաւնալ պատվաստված լինելը հավաարող կեղծ սերփիֆիկատ:

Լուսիկ Մնացականյանը, ՀՀ առողջապահության նախարարի` 2020 թվականի օգոատոսի 17-ի թիվ 2ԼՆ հրամանի 19-րդ կերի համաձայն՝ պատասխանափու լինելով կանխարգելիչ պատվասվումների պատշաճ իրականացման համար, ընդառաջելով Սուրեն Թովմասյանի խնդրանքին, նրա համոզելու ն այլ եղանակով դրդմամիը, ինչպես նան անձնական այլ դրդումներից ելնելով Փատանց վերջինիս փաատրացի պատվասվւման, 2021 թվականի սեպտեմբերի 27-ին Սուրեն Թովմասյանի անձնական տվյալները գրանցել է իր կողմից բացված ամբուլատոր քարտում, ինչպես նան Օվսաննա Կարսւպեփտյանին կարգադրել է ամբուլատոր քարտում ն պափվասվտումների

գրանցամամյեւնում մտցնել իրականությանը չհամապատասխանող ակնհայտ եթ տեղեկություններ, թե, իբր, Սուրեն Թովմասյանը ջերմաչափվել ն 2021 թվականի սեպտեմբերի 27-ին արացել է «Ասրրա Զենեկա» պատվաստաեւնյութի առաջին 0.5 միլիգրամ դեղաչափը:

Օվսաննա Կարապեվյանը, իր գործատուի ՀՈԱԿի տնօրեն Լուսիկ

Մնացականյանի ակնհայտ ապօրինի կարգադրությունն անվերասյահորեն կավաւրելու ն վերջինիս չհակադրվկու դրդումներից ելնելով, 2021 թվականի սեպտեմբերի 27-ին, առանց Սուրեն Ստյոպայի Թովմասյանի փաստացի պատվաստրման Լուսիկ Մնացականյանի կողմից նշված տվյալները լրացրել է ամբուլավտր քարփում:

Դրանից հեվփո, Սուրեն Թովմասյանի՝ պատվասպված լինելու վերաբերյալ կեղծ տվյալներր ՀՈԱԿի օպերատորի կողմից մուրքագրվլ են .Հայասրանի Հանրապետությունում: էլեկտրոնային առողջապահության միասնական տեղեկատվական «Արմեղ» համակարգ, ինչի արդյունքում անձնական տվյալներով ինքնաշխատ եղանակով կազմվել է պատվասրված լինելր հավաստրող, բովանդակությամբ իրականությանը չհամապատասխանող, իրավունք վերապահող կեղծ փաարաթուղթ՝ սերտիֆիկավ (..-»:

8. Քրեական հետապնդումը դադարեցնելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի որոշման համաձայն. «/...) Դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալ Սուրեն Թովմասյանին ներկայացված մեղադրանքի րբովանդակությունից հետնում է, որ նրան մեղսագրվող` ՀՀ քրեական նախկին օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածի Լին մասով նախատեսված հանցանքն ավարտվել է՝ 2021 թվականի սեպտեմբերի 27-ին:

Դատարունն արձաւնագրում է, որ մեղադրյալ Սուրեն Թովմասյանին վերագրվում է արարք, որը կատարվել է ՀՀ քրեական նախկին օրենսգրքի գործողության ժամանակ ն համապատասխանում է ՀՀ քրեական նոր օրենսգրքի 46-445-րդ հոդվածի Էին մասին, որով, որպես պատիժ, նախատեսված է նան ազատազրկումի` առավելագույնը երկու փարի ժամկետով:

Այլ խոսքով, Սուրեն Թովմասյանին վերագրվող ՀՀ քրեական նախկին օրենսգրքի 138311րդ հոդվածի Լին մասով նախատեսված արարքը

համապատասխանում է ՀՀ քրեական նոր օրենսգիրքի 46-445-րդ հոդվածի Լին մասով ւ Տե՛ս վարույթի նյութեր, հավելված 1, թերթեր 5-33:

նախատեսված արարքին, որը, հանդես է գալիս որպես պատիժը մեղմացնող րեր (քանի որ, ի տարբերություն ՀՀ քրեական նախկին օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի, որը դասվում է միջին ծանրության հանցանքների շարքին, ՀՀ քրեական նոր օրենսգրքի 445- րդ հողվածը դասվում է ոչ մեծ ծանրության հանցանքների շարքին), հետնարար ունի հետադարձ ուժ:

(--)

2003 ն 2021 թվականներին րնդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքերի՝ համապատասխանաբար 75-րդ ն 83-րդ հոդվածների համեմատական վերլուծության արդյունքում Դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական նոր օրենսգիրքը քրեական պատասխանատվությունից ազատելու վաղեմության ժամկետների հաշվարկման մասով` փվյալ դեպքում անձի վիճակը վատթարացնող օիենք է ն կիրառելի չէ մեղադրյալ Սուրեն Թովմասյանի նկատմամի, քանի որ՝ նախ սահմանում է վաղեմության ժամկերի հաշվարկման ավելի երկար ժամկետներ, բացի այդ՝ վաղեմության ժամկետը, ի տարբերություն ՀՀ քրեական նախկին օրենսգրքի, հաշվարկվում է մինչն անձի նկատմամը քրեական հետապնդում հարուցելու մասին որոշում կայացնելը:

Դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական նոր օրենսգիքի 445-րդ հոդվածի Լին մասով նախատեսված արարքը դասվում է ոչ մեծ ծանրության հանցանքների շարքին, որի համար քրեական պատասխաւնապտվությունից ազատելու վաղեմության ժամկետը նույն օրենսգրքի 83-րդ հոդվածի Լին մասի Լին կերի համաձայն 5 տարի է, ինչը մեղադրյալի համար առավել խիստ ն անբարենպաստ կարգավորում է՝ ի տարբերություն ՀՀ քրեական նախկին օրենսգրքով սահմանված՝ ոչ մեծ ծանրության հանցանքների համար քրեսւկան պազասխանատվությունից ազատելու վաղեմության ժամկետի, որը հիշյալ օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի Լին մասի Լին կետի համաձայն` 2 փարի է:

Այսինքն, ՀՀ քրեական նոր օրենսգրքի 445-րդ հոդվածի Լին մասր՝ պավժի մեղմացման առումով հանդիսանում է պատասխանաւտվությունը մասնակիորեն մեղմացնող, միաժամանակ այդ արարքի համար քրեսւկան պատասխանատվությունից ազատելու վաղեմության ժամկետի առումով՝ նույն օրենսգրքի 83-րդ հողվածի Լին մափ Լն կերով նախատեսված կարգավորումների -համատեքավում

պատասխանատվությունը մասնակիորեն խատացնող օրենք, հերնարար՝ ՀՇթրեավան նոր օրենսգրքի րդ հոդվածի ծՇրդ մասով սահմանված` «սույն հոդվածով նախատեսված չափանիշներին համապատասխան» (այսինքն` մեղմացնող մասով կիրառելով այդ հոդվածի 2-րդ մասով, իսկ խարացնող մասով այդ հոդվածի Լին մասով նախատեսված կարգավորումները) պայմանի կիրառմամբ ՀՀ քրեական նոր օրենսգրքի 445-րդ հոդվածի Լին մասր հետադարձ ուժ ունի միայն այն մասով, որով մեղմացնում է պատասխանավպվությունը:

Անդրադառնալով Սուրեն Թովմասյանի կողմից քննությունից կամ դատից խուսափելու հանգամանքին՝ Դատարանն արձանագրում է, որ քրեական գործի նյութերում բացակայում է որնէ փաստական փվյալ առ այն, որ մեղադրյալ Սուրեն Թովմասյանը՝ իրեն մեղսագրվող՝ ՀՀ քրեական նախկին օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածի Լին մասով նախատեսված արարքի կատարումից հետո կաւտարել է նոր հանցանք կամ խուսափել է քննությունից կամ դատից:

Վերոգրյալի հաշվառմամբ Դատարանն արձանագրում է, որ մեղսագրվող արարքի համար Սուրեն Թովմասյանին քրեական պատասխանավտվությունից ազատելու վաղեմության ժամկեվոր պեփք է հաշվել՝ 202Լթվականի սեպտեմբերի 28-ից, հետնաբար, նկատի ունենալով, որ միասնական էլեկտրոնային տեղեկատվական համակարգի տրամադրած տեղեկատվության համաձայն` վաղեմության ժամկետի ինթացքը չի ընդհավվել կամ կասեցվել, ն Սուրեն Թովմասյանի կողմից մեղսագրվող` ՀՀ քրեական նախկին օրենսգրքի :303141-րդ հոդված Լին մաստվ (համապատասխանում է՝ ՀՀ քրեական նոր օրենսգրքի 46-445-րդ հոդվածի Լին մասին) նախատեսված արարքը՝ ենթադրաբար կավարելուց հետո անցել է 2 (երկու) տարուց ավել ժամանակ, այսինքն` անցել է քրեական պատասխանապվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետի, իսկ մեղադրյալն առարկություն չի ներկայացրել` իր նկատմամի նշված հոդվածով իրականացվող քրեսաւկան հետապնդումն այդ հիմքով դադարեցնելու կապակցությամբ, ուստի Սուրեն Թովմասյանի նկատմամը՝ ՀՀ քրեական նախկին օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածի Լին մասով (համապազտասխաւնում է՝ ՀՀ քրեական նոր օրենսգրքի 46-445րդ հոդվածի Լին մասին) իրականացվող քրեական հեվզաւպնդումը ենթակա է դաղարեցման:

Անդրադառնալով նան մեղադրյալ Սուրեն Թովմասյանի նկատմամբ լիրառված խափանման միջոցին՝ Դատարանը գտնում է, որ այն անհրաժեշտ է վերացնել՝ հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ մեղադրյալի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու դեպքում նրա մաստվ վարութը շարունակլղու բոլոր հնարավորությունները սպառված են:

Դատարաւնը հարկ է համարում արձանագրել նան, որ այն որոշմամբ արված դատողություններն ու վերլուծությունները, իրենց համակցության մեջ ամրբողջությամը ներառում են հանրային մեղադրողի փաստարկների կապակցությաւմը Դատարանի մորեցումներն ու բարձրացված հարցերի պատասխանները, ուարի դրանց առանձին- առանձին անդրադառնալու անհրաժեշտությունը բացակայում 1 (...)»-:

9. Առաջին ատյանի դատարանի որոշումն անփոփոխ թողնելու վերաբերյալ Վերաքննիչ դատարանի որոշման համաձայն. «(..) /Վ/երաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ 2003 ն 2021 թվականներին ընդունված քրեական օրենսգրքերի՝ համապատասխանաբար 75-րդ ն 83րդ հոդվածների համեմատական, իրավական վերլուծությունը վկայում է, ոլչ 2021 թվականին ընդունված քրեական օրենսգիրքը քրեական պատփասխանամտվությունից ազատելու վաղեմության ժամկետների մասով տվյալ դեպքում անձի վիճակը վատթարացող օրենք է ն կիրառելի չէ մեղադրյալ Սուրեն Թովմասյանի նկատմամբ, քանի որ նախ՝ սահմանւմ է քրեական

պատասխանամտվությունից ազատելու վաղեվության ավելի երկար ժամկետներ, բացի այդ՝ վաղեմության ժամկետը, ի փարբերություն 2003 թվականին ընդունված քրեական օրենսգրքի, հաշվարկվում է մինչն անձի նկատմամի քրեական հետապնդում հարուցելու մասին որոշում կայացնելը, մինչդեռ նախկինում գործող իրավակարգավորումների համաձայն` քրեական պափասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկեւրը հաշվարկվում էր անձի կողմից կատարած հանցանքն ավարտվելու օրվանից մինչն գործով կայացված վերջնական դատական ակտն օրինական ուժի մեջ մտնելու օրը:

Հետփնաբար, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, ոլ տվյալ դեպքում վաղեմության առումով կիրառելի են 2003 թվականին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի դրույթները, որոնք առավել բարենպապար են ամբաստանյալների համար:

2 Տե՛ս վարույթի նյութեր, հավելված 1, թերթեր 44-62:

Անդրադառնալով Բողոքարբերի այն փաստարկներին, որ «(..) Սուրեն րուա Թովմասյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական նախկին օրենսգրքի 36-314-րդ հողվածի Լին մասով հարուցված քրեական հեվաւապնդումը վաղեմության ժամկետն անցնելու հիմքով դաղարեցնելիս, վիճարկվող դատական ակտում Դատարանն արձանագրել է, որ վվյալ դեպքում կիրառելի են ՀՀ քրեական օրենսգիքի 9-րդ հոդվածի 2-րդ մասի դրույթների, մասնավորապես, այն, որ արարքի հանցավորությունը լրիվ կամ մասնակիորեն վերացնող կամ պատիժը մեղմացնող օրենսդրությունն ունի հեվաւդարձ ուժ:

Մինչդեռ, վաղեմության ժամկետներին վերաբերող իրավանորմերը համարվում են ոչ թե արարքի հանցավորությունը լրիվ կամ մասնակիորեն վերացնող կամ պատիժը մեղմացնող, այլ համապավփասխան պայմանների առկայության դեպքում` հանցանք կամ քրեական օրենսդրությամբ նախավտեսվաւծ արարք կափմարած անձի վիճակն այլ կերպ բարելավող նորմեր (օրենադրություն), որոնք 2021 թվականի մայիսի 5-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 9-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝ հետադարձ ուժ ունեն, եթե դա նախատեսված է օրենքով (...)», Վերաքննիչ դատարանը փասվզում է, որ 2021 թվականին ընդունված քրեական օրենսգրքի 9-րդ հոդվածի 6-րդ մասի րբովանդակությունից հետնում է, որ հետադարձ ուժ ունի ոչ միայն պատիժը, այլե պատասխանատվությունը մեղմացնող օրենքը: Այլ կերպ` 2021 թվականին ընդունված քրեական օրենսգիքի 9-րդ հոդվածի 2րդ մասով սահմանված՝ պատիժը մեղմացնող օրենսդրությանը հետադարձ ուժ փալու վերաբերյալ նորմի պեարք է դիտարկել նույն հոդվածի 6-րդ մասում սահմանված կանոնի հետ համակցված՝ հաշվի առնելով, որ հետադարձ ուժ ունի նան պատասխանատվությունը մեղմացնող օրենքը, քանի որ պատժի հարցերը պատասխանատվության միայն մի մասն են կազմում: Այլ կերպ՝ քրեական պափասխանատվությունը ն պատիժը միմյանց հեվ. հարաբերակցվում են՝ որպես ամբողջի (պատասխանատվություն) ն մասի (պատիժ) համատեքստում:

Արդյունքում, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է հետնության, որ մեղադրյալի նկատմամբ հարուցված քրեական հետապնդումները վաղեմության ժամկետներն անցնելու հիմքով դադարցնելու վերաբերյալ որոշում: կայացնելիս Առաջին ատյանի դափարանի կողմից թույլ չի տրվել դատական սխալ, գործով կայացվել է օրինական դատական ակվ, ուստի այն բեկանելու իրավաչափ հիմքերը բացակայում են (...)»: 3Տե՛ս նյութեր, հավելված 2, թերթեր 38-50:

10

Վճոաբեկ դատարանի հիմնավորումները ն եզրահանգումը.

10. Սույն գործով Վճռաբեկ դատարանի աոջն բարձրացված իրավական հարցը հետնյալն է. իրավաչա՞փ են արդյոք մեղադրյալ Ս(Թովմասյանի նկատմամբ հարուցված հանրային քրեական հետապնդումը դադարեցնելու վերաբերյալ ստորադաս դատարանների հետնությունները:

1. ՀՀ Սահմանադրության 72-րդ հոդվածի համաճայն՝ «Ոչ ոք չի կարող դատապարտվել այնսյիսի գործողության կամ անգործության համար, որը կատարման պահին հանցագործություն չի հանդիսացել: Չի կարող նշանակվել ավելի ծանր պատիժ, քան այն, որը ենթակա էր կիրառման հանցանք կատարելու պահին: Արարքի պաղպժելիությունը վերացնող կամ պատիժը մեղմացնող օրենքն ունի հետադարձ ուժ»:

ՃՇՇ Սահմանադրության 73-րդ հոդվածի համաճայն՝ «մ. Անձի իրավական վիճակը վատթարացնող օրենքները ն այլ իրավական ակտերը հետադարձ ուժ չունեն:

2. Անձի իրավական վիճակը բարելավող օրենքները ն այլ իրավական ակտերը հետադարձ ուժ ունեն, եթե դա նախատեսված է այդ ակտերով»:

ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքի 9րդ հոդվածի համաձայն` «. Արարքի հանցավորությունը սահմանող, պատիժը խստացնող կամ հանցանք կամ քրեական օրենադրությամբ նախատեսված արարք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ վատթարացնող օրենադրությունը հետադարձ ուժ չունի:

2. Արարքի հանցավորությունը լրիվ կամ մասնակիորեն վերացնող կամ պատիժը մեղմացնող օրենսդրությունն ունի հերադարձ ուժ: Նշված դեպքում այն տաւլրածվում է մինչն դրա ուժի մեջ մտնելը հանցանք կամ քրեական օրենադրությաւմը նախատեսված արարք կատարած այն անձանց վրա, որոնց վերաբերյալ դեռես առկա չէ օրինական ուժի մեջ մփաւծ եզրափաւկիչ դատավարական սւկտ:

(--)

4. Հանցանք կամ քրեական օրենսդրությամբ նախատեսված արարք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ բարելավող օրենադրությունն ունի հերադարձ ուժ, եթե դա նախատեսված է օրենքով:

(--)

6. Պատասխանավտվություն, մասնակիորեն մեղմացնող ն րաժամանակ մասնակիորեն խարացնող օրենքը աւյն հոդվածով նախատեսված չափանիշներին համապատասխան հետադարձ ուժ ունի միայն այն մասով, որը մեղմացնում է պատասխանատվությունը»:

111. ՀՀ Սահմանադրության 72-73-րդ հոդվածներով ամրագրված երաշխիքները, որոնք նորմատիվ իրավական ակտի կիրառման սահմանադրական սկզբունք են, քրեաիրավական համակարգում առանցքային տեղ են գրավում, ինչը հատկապես ընդգծվում է այն հանգամանքով, որ փոփոխվող ն զարգացող հասարակությունում կոնկրետ արարքի դեմ քրեաիրավական ներգործության նպատակահարմարությունը, դրա հանրային վտանգավորությունը կամ քրեականացված արարքը կատարած անձի իրավական վիճակը նորովի կարգավորվելու դեպքում, դատարանը՝ որպես քրեական դատավարությունում արդարադատության գործառույթով օժտված մարմին, պետք է քննարկման առարկա դարձնի օրենսդրական փոփոխության իրավական բնույթը, ըստ այդմ էլ՝ մինչ ընդունումը ծագած իրավահարաբերությունների վրա այն հետադարձութամբ տարածելու իրավական հնարավորությունը:

Հարկ է արձանագրել, որ ՀՀ Սահմանադրությամբ՝ ժամանակի մեջ իրավական ակտերի գործողության կանոնակարգումը հիմնվում է այն տրամաբանության վրա, որ իրավական ակտերի հետադարձ ուժով գործողության մերժումն ընդհանուր կանոն է, իսկ այդ ակտերի հետադարձ ուժով գործողության հնարավորությունը՝ բացառություն ընդհանուր կանոնից::

Ընդ որում, բացառություններն իրենց հերթին տարբեր են. ա) երբ սահմանադիրը բացառում է որնէ հայեցողություն դրսնորելու հնարավորությունը՝ սահմանելով հետադարձության ուղիղ պահանջ, օրինակ, արարքի պատժելիությունը վերացնող կամ պատիժը մեղմացնող օրենքն օժտված է անմիջական գործողությամբ ն բ) երբ անձի իրավական վիճակը բարելավող իրավական ակտին հետադարձ ուժ հաղորդելու լիազորությունը թողնվում է իրավասու՝ այդ ակտն ընդունող մարմնի հայեցողությանը, օրինակ, անձի իրավական վիճակը բարելավող օրենքները ն այլ իրավական ակտերը 4 Տե՛ս, ուսմոտ ուռում ՀՀ Սահմանադրական դատարանի՝ 2011 թվականի նոյեմբերի 29-ի թիվ ՍԴՈ-1000 որոշումը:

հետադարձ ուժ ունեն, եթե դա նախատեսված է այդ ակտերով»: Տարբերակման ար գաղափարն իր արտացոլումն է գտել նան ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքում. այսպես՝ օրենսգրքի 8-րդ ն 9-րդ հոդվածների համադրված ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ արարքի հանցավորությունը լրիվ կամ մասնակիորեն վերացնող կամ պատիժը մեղմացնող նորմի համար նախատեսվում է հետադարձ ազդեցության անմիջական պահանջ, մինչդեռ անձի վիճակն այլ կերպ բարելավող դրույթի հետադարձությունը պայմանավորվում է օրենքով նախատեսված լինելու հանգամանքով":

12 Վճռաբեկ դատարանը, /Խաչափտուր Պետրոսյանի ն Հասմիկ Շանոյանի վերաբերյալ գործով որոշմամբ, անդրադառնալով քրեական օրենսդրության հետադարձությաամբ կիրառման դեպքերին, արձանագրել է, որ քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմութան ժամկետի հաշվարկման տեսանկյունից քրեական նոր օրենքով անձին մեղսագրված հանցանքի տեսակի փոփոխությունն ինքնին չի կարող հետադարձ ներգործություն ունենալ, այսինքն, այս հարցի շրջանակներում օրենսդրական փոփոխությունների բարենպաստ լինելու ինքնուրույն ցուցիչ չէ, ն տեղի ունեցած օրենսդրական փոփոխությունների բարենպաստ լինելու մասին կարելի է խոսել բացառապես քրեական պատասխանատվությունից ազատելու ինստիտուտը կանոնակարգող ՀՀ նախկին ն գործող քրեական օրենսգրքերի ընդհանուր նորմերի հետ համադրված գնահատելու պարագայում: Միննույն ժամանակ անդրադառնալով օրենսդրական փոփոխությունների արդյունքում հանցանքի տեսակի ն վաղեմության ժամկետների փոփոխության իրավիճակներին, մասնավորապես՝ այն դեպքին, երբ արարքի (հանցանքի) ծանրության աստիճանը նվազում է, իսկ այդ արարքի համար սահմանված քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետը չի փոփոխվում, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ օրենսդրական փոփոխության արդյունքում պատժի մեղմացման հետնանքով նախկինում ծանըր համարվող հանցանքը միջին ծանրության հանցանք հանդիսանալու դեպքում կիրառելի է մեղմացնող օրենքին հետադարձ ուժ տալու կանոնը՝ հանցանքի տեսակի ն պատժի մասով, այսինքն՝ արարքը պետք է որակվի ՀՀ 5Տեն, ումոնտ ուսմոումչ ՀՀ Սահմանադրական դատարանի՝ 2021 թվականի մարտի 2Ժի թիվ ՍԴՌ-11586 Աա աած: տանում Վճռաբեկ դատարանի՝ Վանիկ Առուստամյանի գործով 2024 թվականի փետրվարի 22-ի թիվ ԼԴ/0004/12/22 որոշումը:

գործող քրեական օրենսգրքի համապատասխան հոդվածով: Վճռաբեկ դատարանն ընդգծել է, որ անթույլատրելի է օրենքի փոփոխության արդյունքում հետադարձության կանոնների կիրառմամբ ստացված միջին ծանրության հանցանքի համար քրեական պատասխանատվությունից ազատելու վաղեմության ժամկետը (տասը տարին) համեմատել ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքով նախատեսված միջին ծանրության հանցանքի համար քրեական պատասխանատվությունից ազատելու վաղեմության ժամկետի (հինգ տարի) հետ: Նման համեմատությունը սկզբունքորեն չի համապատասխանի ժամանակի ընթացքում քրեական օրենքի գործողության կանոնի էությանն ու նշանակությանը: Հակառակ մոտեցումը հանգեցնում է այնպիսի իրավիճակի, որ արարքի կատարման պահին ծանը հանցագործություն համարվող արարքի պարագայում անձի նկատմամբ կիրառվում է արարքի կատարման պահին միջին ծանրության հանցանքի համար նախատեսված կարգավորումը, որը որնէ պարագայում կիրառելի չէր՛:

13. Նախորդ կետում մեջբերված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո, հաշվի առնելով սույն վարույթի փաստական հանգամանքները, անհրաժեշտ է դիտարկել ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքն անձին մեղսագրված լինելու դեպքը: Այսպես` պաշտոնեական կեղծիք կատարելուն դրդելը, համաձայն ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի, դասվում էր միջին ծանրության հանցագործությունների շարքին, որի համար քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետը հինգ տարի էր: ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքի 46-445րդ հոդվածի Լին մասով նախատեսված հանցավոր արարքը դասվում է ոչ մեծ ծանրության հանցագործությունների շարքին: Միննույն ժամանակ, օրենսդիրը ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասում՝ վաղեմության ժամկետն անցնելու հետնանքով քրեական պատասխանատվությունից ազատելու կարգը սահմանող 83-րդ հոդվածում, սահմանել է, որ ոչ մեծ ծանրության հանցանքի դեպքում անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե հանցանքն ավարտվելուն հաջորդող օրվանից անցել է հինգ տարի:

Տես Վճռարեկ դատարանի՝ Խաչառրուր Պեորրոսյանի ն Հասմիկ Շանոյանի գործով 2024 թվականի մայիսի 3Լի թիվ ԵՍՔԴ/0196/01/17 որոշումը:

Ուստի, ստացվում է, որ պաշտոնեական կեղծիք կատարելուն դրդելը ՀՀ ործու քրեական օրենսգրքով թեն դասվել է ոչ մեծ ծանրության հանցագործությունների շարքին, սակայն քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետի տեսանկյունից երկու օրենսդրություններն էլ ցուցաբերում են նույն մոտեցումը, ըստ որի՝ պաշտոնեական կեղծիք կատարելուն դրդելու մեջ մեղադրվող անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե մեղսագրվող արարքի կատարման պահից անցել է հինգ տարի: Վերոգրյալից հետնում է, որ գործող քրեական օրենսդրությամբ հանցանքի տեսակի փոփոխությունը քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմութիան ժամկետների տեսանկյունից անձի համար որնէ բարենպաստ հետնանք չի առաջացնում, քանզի վաղեմության ժամկետի առումով քրեական օրենսդրութան նախկին ն ներկա կարգավորումները նույնական են: Այլ խոսքով՝ պաշտոնեական կեղծիք կատարելու հանցանքի տեսակի փոփոխության հետնանքով քրեական պատասխանատվության ենթարկելու ժամկետը, նախկին օրենսգրքի համեմատ, փոփոխությունների չի ենթարկվել, ուստի, քննարկվող դեպքում, քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցած լինելու հիմքով քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հարցը ենթակա է լուծման՝ արարքի կատարման պահին գործող, ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքով նախատեսված միջին ծանրության հանցագործության կատարման համար քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետի հաշվառմամբ:

14. Սույն վարույթի նյութերի ուսումնասիրությունից երնում է, որ.

- ՍԹովմասյանի նկատմամբ հարուցվել է հանրային քրեական հետապնդում ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածի 1-ին մասով այն ենթադրյալ արարքի կատարման համար, որ նա դրդել է պաշտոնատար անձ հանդիսացող, «Ալաշկերտի բժշկական ամբուլատորիա» համայնքային ոջ անտրային կազմակերպության տնօրեն Լ.Մնացականյանին՝ Օ.Կարապետյանի օժանդակությամբ պաշտոնեական փաստաթղթում պաշտոնեական կեղծիք կատարելուն: Մեղադրական եզրակացության համաձայն՝ ենթադրյալ հանցավոր արարքի կատարումն ավարտվել է 2021 թվականի սեպտեմբերի 27-ինձ,

8 Տե՛ս սույն որոշման 7-րդ կետը:

- Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրել է, որ մեղադրյալ ՍԹովմասյանին մեղսագրվող՝ ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 38314րդ հոդվածի Լին մասով նախատեսված արարքը համապատասխանում է ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքի 46-445-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքին, որը սույն դեպքում հանդես է գալիս որպես պատիժը մեղմացնող օրենք ն ունի հետադարձ ուժ, քանի որ, ի տարբերություն ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածի 1-ին մասի, որը դասվում է միջին ծանրության հանցանքների շարքին, ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքի 445-րդ հոդվածը դասվում է ոչ մեծ ծանրության հանցանքների շարքին: Միննույն ժամանակ, նկատի ունենալով, որ ՀՀ գործող քրեական օրենսգիրքը 445-րդ հոդվածի Լին մասով նախատեսված արարքի համար քրեական պատասխանատվությունից ազատելու վաղեմության ժամկետի առումով՝ նույն օրենսգրքի 83-րդ հոդվածի 1-ին մասի Լին կետով նախատեսված կարգավորումների համատեքստում հանդիսանում է պատասխանատվությունը մասնակիորեն խստացնող օրենք, հետնաբար՝ ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքի 9րդ հոդվածի 6-րդ մասով նախատեսված իրավական կարգավորումների հաշվառմամբ ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքի 445-րդ հոդվածի Լին մասը Օ0անհրաժեշտ է կիրառե այն մասով, որով մեղմացնում է պատասխանատվությունը, իսկ վաղեմության ժամկետների մասով կիրառման ենթակա են ՀՇ սախկին քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի Լին մասի 1ին կետով նախատեսված կարգավորումները»,

- Վերաքննիչ դատարանն արձանագրել է, որ 2005 ն 2021 թվականներին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքերի համապատասխանաբար 75-րդ ն 83րդ հոդվածների վերլուծությունը վկայում է, որ ՀՀ գործող քրեական օրենսգիրքը քրեական պատասխանատվությունից ազատելու վաղեմության ժամկետների մասով տվյալ դեպքում անձի վիճակը վատթարացող օրենք է ն կիրառելի չէ մեղադրյալ Ս.Թովմասյանի նկատմամբ, քանի որ սահմանում է քրեական

պատասխանատվությունից ազատելու վաղեմության ավելի երկար ժամկետներ: Արդյունքում, Վերաքննիչ դատարանը փաստել է, որ վաղեմության ժամկետն անցնելու առումով մեղադրյալ Ս.Թովմասյանի նկատմամբ կիրառելի են ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի՝ ոչ մեծ ծանրության հանցանքների վերաբերյալ վաղեմության ժամկետների 5 Տե՛ս սույն որոշման 8-րդ կետը:

համար սահմանված կարգավորումները, քանի որ դրանք առավել բարենպաստ ա մեղադրյալի համար":

15. Նախորդ կետում մեջբերված փաստական հանգամանքները գնահատելով սույն որոշման 11-13-րդ կետերում վկայակոչված իրավադրույթների ն արտահայտված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալ Ս.Թովմասյանին մեղսագրվող պաշտոնեական կեղծիք կատարելուն դրդելը, ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքով թեն դասվել է ոչ մեծ ծանրության հանցագործությունների շարքին, սակայն նույն օրենսգրքի` վաղեմության ժամկետն անցնելու հետնանքով քրեական պատասխանատվությունից ազատելուն վերաբերող իրավանորմերի համակարգային վերլուծություն, ցույց է տալիս, որ հիշյալ օրենսդրական դրույթների փոփոխությունները Ս.Թովմասյանի համար վաղեմության ժամկետների առումով բարենպաստ հետնանքներ չեն առաջացնում, քանզի երկու օրենսդրություններն էլ ցուցաբերում են նույն մոտեցումն առ այն, որ վաղեմության ժամկետն անցնելու հետնանքով, ինչպես գործող քրեաիրավական օրենքով ոչ մեծ ծանրության, այնպես էլ՝ նախկին քրեական օրենսդրությամբ միջին ծանրության հանցագործությունների համար, անձն ազատվում է քրեական

պատասխանատվությունից, եթե մեղսագրվող արարքը կատարելուց անցել է հինգ տարի: Այսինքն՝ թե՛ նախկին, թե՛ գործող քրեական օրենսդրությունները թույլ են տալիս քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցնելու հետնանքով մեղադրյալ Ս.Թովմասյանին ազատել քրեական

պատասխանատվությունից, եթե հանցանքն ավարտվելու օրվանից անցել է հինգ տարի:

Մինչդեռ, ստորադաս դատարանների մոտեցումը ոչ իրավաչափորեն հանգեցրել է նրան, որ վերագրվող ենթադրյալ արարքը կատարելուց շուրջ երկու տարի անց մեղադրյալ Ս.Թովմասյանն ազատվել է քրեական պատասխանատվությունից, այն դեպքում, երբ, ն' նախկին, ն' գործող քրեական օրենքի համաձայն, վերջինիս քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետը հինգ տարի է: Նման պայմաններում Վճռաբեկ դատարանն իր անհամաձայնությունն է հայտնում . Տե՛ս սույն որոշման 9-րդ կետը:

Վերաքննիչ դատարանի այն եզրահանգմանը, որ տվյալ դեպքում առկա է ՀՀ ործող քրեական օրենսգրքի 9-րդ հոդվածի 6-րդ մասով նախատեսված պայմանը:

16. Այսպիսով, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ ստորադաս դատարանների հետնությունն առ այն, որ մեղադրյալ Ս.Թովմասյանի նկատմամբ քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցնելու հիմքով քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հարցը լուծելիս վաղեմության ժամկետը ենթակա է հաշվարկման արարքի կատարման պահին գործող՝ ոչ մեծ ծանրության հանցագործությունների վաղեմության ժամկետի հաշվարկման կանոնով, իրավաչափ չէ:

17. Ամփոփելով վերոգրյալը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ սույն վարույթով Առաջին ատյանի դատարանը՝ դատական ակտ կայացնելիս, իսկ Վերաքննիչ դատարանը՝ Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտն անփոփոխ թողնելով, թույլ են տվել նյութական օրենքի ոչ ճիշտ կիրառում, այն է՝ կիրառել են 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի Լին մասի Լրդ կետը, որը սույն վարույթով ենթակա չէր կիրառման, ինչը, համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 362-րդ հոդվածի, հիմք է ստորադաս դատարանների դատական ակտերը բեկանելու համար:

18. Հիմք ընդունելով սոյն որոշմամբ արտահայտված իրավական

դիրքորոշումները, Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ մեղադրյալ Ս.Թովմասյանի պաշտպան Լ.Պինգոլցյանի միջնորդությունը պետք է մերժել:

Միննույն ժամանակ, հիմք ընդունելով սույն որոշմամբ, ինչպես նան Ռերեկա Գրիգորյանի վերաբերյալ գործով որոշմամբ արտահայտած իրավական դիրքորոշումները` Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը պետք է ըստ էության քննության առնի Ս/Թովմասյանի վերաբերյալ քրեական գործը ն արդյունքում հանգի համապատասխան հետնության:

Ելնելով վերոգրյալից ն ղեկավարվելով Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության 162-րդ, 163րդ ն 171Լրդ հոդվածներով, Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքի 31րդ, 33-րդ, 34-րդ, ճւ Տե՛ս Վճռաբեկ դատարանի՝ Ռեբեկա Գրիգորյանի վերաբերյալ գործով 2024 թվականի օգոստոսի 27-ի թիվ ՀԿԴ/0094/01/23 որոշումը:

18

264-րդ, 281-րդ, 352-րդ, 359-րդ, 361363րդ ու 400-րդ հոդվածներով՝ Վճռաբեկ դատարանը

ՈՐՈՇԵՑ

1. Թիվ ՇՀԿԴ/0178/07/22 քրեական գործով Սուրեն Ստյոպայի (Թովմասյանի վերաբերյալ ՀՇ հակակոռուպցոն դատարանի 2024 թվականի հունվարի 31-ի որոշումը ն այն անփոփոխ թողնելու մասին ՀՀ վերաքննիչ հակակոռուպցիոն դատարանի 2024 թվականի մարտի 4-ի որոշումը բեկանել, պաշտպան Լ.Պինգոլցյանի միջնորդությունը մերժել:

2. Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացնելու օրը:

՞Նախագահող՝ ԱԿՐԿՅԱՇԱՐՅԱՆ

Դատավորներ՝ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ

Ռ.ՄԽԻԹԱՐՅԱՆ

Ս.ՁԻՉՈՅԱՆ

ԴՎԵՔԻԼՅԱՆ