ԵԴ/0823/11/20

ը ո ԵԴ/0823/11/20

..ՅՅՅՆ 2Ֆ

21 աՀա հները ֆ

//11:Թ1Յ6խ

ՍԱՆ

Արո

ՍԱԻՇ' 3)

ԳԱՅ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ

ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ

ՈՐՈՇՈՒՄ

ՇԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

Հայաստանի Հանրապետության

վերաքննիչ քրեական դատարանի որոշում

նախագահող դատավոր՝ Ռ.Բարսեղյան

04 սեպտեմբերի 2023 թվական քաղաք Երնան

ՀՀ վճռաբեկ դատարանի հակակոռուպցիոն պալատի կոռուպցիոն

հանցագործությունների քննության դատական կազմը (այսուհետ նան՝` Վճռաբեկ դատարան),

նախազահությամբ՝ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ

մասնակցությամբ դատավորներ՝ Ա.ԿՐԿՅԱՇԱՐՅԱՆԻ

Ս.ՉԻՉՈՅԱՆԻ

Դ.ՎԵՔԻԼՅԱՆԻ

գրավոր ընթացակարգով քննության առնելով ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2021 թվականի հունվարի 12-ի որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Հ.Ասլանյանի վճռաբեկ բողոքը,

ՊԱՐՔԵՑ

Գործի դատավարական նախապատմությունը.

Արարա մոմակալ

2019 թվականի սեպտեմբերի 19-ին հարուցվել է թիվ մարը աս գործը՝ 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի (այսուհետ՝ ՀՀ

քրեական օրենսզիրք) 308-րդ հոդվածի 2րդ մասով ն 314րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործությունների հատկանիշներով ն նախաքննություն կատարելու նպատակով ուղարկվել է ՀՀ քննչական կոմիտե:

Նախաքննության մարմնի՝ 2020 թվականի հունիսի 24-ի որոշմամբ ամ ար ուվվել է որպես մեղադրյալ, ն նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ն 314-րդ հոդվածով:

Նախաքննության մարմինը 2020 թվականի հունիսի 24-ին որոշում է կայացրել աաա ւ կալանք դնելու վերաբերյալ:

Վերոգրյալ որոշման դեմ րը ւ ււսցոցի ազար

բողոք, Երնան քաղաքի դատախազության դատախազի 2020 թվականի օգոստոսի 17-ի որոշմամբ մերժվել է:

շ. Սարը ււսցոցի արը ո րս կայանք դնելու

մասին քննիչի՝ 2020 թվականի հունիսի 24-ի որոշման դեմ ներկայացրած բողոքը Երնան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի (այսուհետ նան՝ Առաջին ատյանի դատարան)՝ 2020 թվականի հոկտեմբերի 13-ի որոշմամբ մերժվել է:

արը ւյսցուցի մրն ւի: բողոքի քննության

արդյունքում ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ՝ նան Վերաքննիչ դատարան) 2021 թվականի հունվարի 12ի որոշմամբ բողոքը բավարարել է, Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2020 թվականի հոկտեմբերի 13-ի որոշումը բեկանել է՝ պարտավորեցնելով վարույթն իրականացնող մարմնին վերացնել արորը իրավունքների ն օրինական շահերի խախտումը:

4. Վերաքննիչ դատարանի վերոհիշյալ որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Հ.Ասպանյանը բերել է վճռաբեկ բողոք, որը Վճռաբեկ դատարանի 2021 թվականի մայիսի 21-ի որոշմամբ ընդունվել է վարույթ:

Վճռաբեկ դատարանի 2023 թվականի օգոստոսի 28-ի որոշմամբ սահմանվել է վճռաբեկ բողոքի քննության գրավոր ընթացակարգ:

' Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի անցումային դրույթները կարգավորող 483- րդ հողվածի 8-րղ մասի՝ տուն բողոքը քննվում է մինչն 2022 թվականի հուլիսի 1-ր գործող կարգով: 2

Վճոաբեկ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները ն պահանջը.

Վճռաբեկ բողոքը քննվում է հետնյալ հիմքերի սահմաններում՝ ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.

5. Բողոք բերած անձր գտել է, որ Վերաքննիչ դատարանի 2021 թվականի հունվարի 12-ի որոշումն օրինական, հիմնավորված ն պատճառաբանված չէ, դրանով թուլ է տրվել դատական սխալ` դատավարական օրենքի այնպիսի խախտումներ, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա:

Բողոքաբերը փաստարկել է, որ Վերաքննիչ դատարանի որոշումը հակասում է գույքի վրա կալանք ղնելու ն դատական ակտի պատճառաբանվածության վերաբերյալ առկա օրենսդրական կարգավորումներին ն Վճռաբեկ դատարանի կողմից արտահայտված իրավական դիրքորոշումներին, ուստի բողոքարկվող դատական ակտը ենթակա է բեկանման:

Ի հիմնավորումն բողոքի հիմքի՝ բողոքաբերն իր անհամաձայնությունն է հայտնել ստորադաս դատարանի այն հետնություններին, որ քրեական գործի քննության շրջանակում կալանք չէր կարող դրվել վկայի դատավարական կարգավիճակ ունեցող անձի գույքի վրա՝ նշելով որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի վերաբերելի իրավակարգավորումների ն Վճռաբեկ դատարանի կողմից արտահայտված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո հնարավոր բռնագանձման նպատակով գույքի վրա կալանք դնելու պարագայում գույքի սեփականատիրոջ դատավարական կարգավիճակը որնէ նշանակություն ունենալ չի կարող:

5.1. Անդրադառնալով Վերաքննիչ դատարանի որոշմամբ արտահայտված այն դիրքորոշմանը, որ բավարար տվյալներ չեն ներկայացվել արգելադրման ենթակա գույքը թաքցնելու, փչացնելու կամ սպառելու մասին՝ բողոքաբերը գտել է, որ այդպիսի օրենսդրական պահանջ առկա չէ, ավելին՝ Վճռաբեկ դատարանի կողմից նախկինում կայացված որոշմամբ նս փաստվել է, որ հնարավոր բռնագանձման նպատակով գույքի վրա կալանք դնելու ղեպքում այդպիսի հիմնավորումներ ներկայացնելու անհրաժեշտությունը բացակայում է: Այդուհանդերձ, ըստ բողոքաբերի, քրեական գործի քննության շրջանակում ձեռք

3

բերված փաստական տվյալները բավարար են ենթադրելու, որ չարգելադրվելու դեպքում տվյալ գույքը կարող է թաքցվել, փչացվել կամ սպառվել:

5.2. Անդրադառնալով Վերաքննիչ դատարանի որոշմամբ արտահայտված այն դիրքորոշմանը, որ չի հիմնավորվել մեղադրյալի գործողությունների համար աաա վրա նյութական պատասխանատվություն կամ նրա գույքի վրա կալանք դնելու հնարավորությունը, բացի այդ, արձանագրված չէ գույքի այն արժեքը, որի վրա կալանք է դրվում բողոքաբերը նշել է, որ Վերաքննիչ դատարանն իր դիրքորոշումը կառուցել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 232-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համատեքստում, մինչդեռ վարույթն իրականացնող մարմինն պարը ւ մրս կալանք է դրել գույքի

բռնագանձման նպատակով, ուստի այդ կապակցությամբ դատողություններ պետք է կատարել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 232-րդ հոդվածի 2.1 մասով նախատեսված կարգավորումների համատեքստում: Միաժամանակ բողոքաբերը հավելել է, որ բռնագանձման նպատակով գույքի վրա կալանք դնելու դեպքում գույքի արժեքը նշելու վերաբերյալ օրենսդրական պահանջ նս նախատեսված չէ:

6. Վերոշարադրյալի հիման վրա բողոքի հեղինակը խնդրել է բեկանել Վերաքննիչ դատարանի 2021 թվականի հունվարի 12-ի որոշումը՝ օրինական ուժի մեջ թողնելով Առաջին ատյանի դատարանի 2020 թվականի հոկտեմբերի 13-ի որոշումը:

Վճռաբեկ բողոքի քննության համար էական նշանակություն ունեցող փաստական հանգամանքները.

7. Խրրաաաաեր՝ գույքի վրա կալանք դնելու մասին քննիչի՝ 2020 թվականի հունիսի 24ի որոշման համաձայն` «(...) 2020 թվականի հունիսի 24-ին ն ասան 2 2ոււգրթի 308-րդ հոդվածի 2-րդ մատպ ն

քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածով մեղադրանք է առաջադրվել հանլատտրեն վտանգավոր այն արարքների կատարման համար, որ «եա, հանդիսանալով առանձին լիազորությամը կազմակերպական-րնօրինչական, վարչատնտեսական գործառույթներ իրականացնող պաշվտնավար անձ, խմբային շահերից ելնելով,

4

իր պաշրոննական դիրքն օգտագործել է ծառայության շահերին հակառակ ն էք Աարոն ոի նանան Անա ... .....:

պաշտոնական իատրաթուղթ հանդիսացող գրությամբ ակնհայր կեղծ տեղեկություններ է տրամադրել, ինչն անզգուշությամբ առաջացրել է ծանր

հերնանքներ:

Այսպես.

ղարա, ո. ռո. րոզորությաւթ

կազմակերպական փնեօրինչայան ն վարչարարեսական գործառույթներ իրականացնող պաշտոնատար ան, արար ււր ըւթացրոմ

րծ»..աա

ղարա ւ, իրային շահերից ելնելով՝ իր

պաշտոնեական դիրքն օգտագործել է ծառայության շահերին հակառակ ն լ | ՀԱՆ ակն անական ԱՎԱ Աաաա նանա ւնա անան

աաա նախան ԱԱ ԱԼ...

հասցեագրված՝ մա...» ն:

համարով պաշտոնական փատրաթուղթ համարվող ն իր կողմից այտրագրված գիությամբ, ակնհայտ կեղծ տեղեկություններ է տրամադրել այն մասին, թե իրր ՀԱՆ գարին աաա ամա նամակն Ան Աննան ակ աաա մ

հաաա ւ տու լր. մար

Աաաա չորին հարող տարածքում գտեվող՝

վարձակալության իրավանքով նշված ժամանակահատվածում. աար

Լանան եՆ 1 11 Ա մանն նա ավանակ գնով

աստ մԱ ուա հողամար, րար

թաղամասի մանրամասն հավակագծման նախագծի, հանդիսանում է

հասարակական կառուցապավմեւն գործառնական նշանակության հողամաս ն ընդգրկված չէ ՀՀ հողային օրենսգրքի 60-րդ հոդվածում նշված սահմանափակումների ցանկում, որն էլ հիմք է հանդիսացել համայնքային սեփականություն հանդիսացող նշված ժամանակահատվածի դրությամի նվազագույնը Սոր 22 այան արժեքով ատա...

5

հողատարածքն այն վարձակալած անձճին՝ ԱՐՈ 0 ԱՈԱՈՒՆՎ որպես

սեփականություն, առանց հրապարակային սաւկարկությունների գնման նախապատվության իրավունքով Եա ՀՀ դրամ կաղդատրրային արժեքի վճարմամբ օտարվել համար, որի արդյունքում ւ ան ուշ

ասու ոթյան վկայականով ՍԱԱԱՋ շով հողատարածքը

Աոա ն ե Որակ անա նանա Աննան եկան

դարձել ւ ԱաարրհրաաՖո ւ սս: մզ

մակերեավ ընակավայրերի նպատակային նշանակությամբ եշված հողամասը Արատտա... ՀՀ ւյին օրենգրքի 60-րդ հողվածի

6-րդ կարի համաձայն` համարվել է բնակավայրերում ընդհանու օգտագործման հող՝ այգի, որի արդյունքում անզգուշությամբ աը. ւոջացո

են ծանր հարնանքնելր»:

(-)

(մատարված նախաքննությամբ պարզվել է, որ աան

ասար ւթյ տրամադրված ման

րահ ույ ւլ րածքում գտնվող մնան

մակերեսով հողատարածքը, որպես առերնույթ հանցագործության կատարման արդյունք, օտարվել ն րրա... յան

տատու ոու: մնա ՈՆ անում նական ականն,

հասցեի ներքո դարձել ւ արնրրրաան.ոու իսլ ՀՀ

քրեական օրենսգրքի 1031Լրդ հոդվածի Լին մասի համաձայն՝

«Հանցագործության կատարման արդյունքում ուղղակի կամ անուղղակի առաջացած կամ արացված ցանկացած գույքը ենթակա է բոնագանձման` հօգուվ պարության», իսկ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 232-րդ հոդվածի 2.Էրդ մասի համաձայն` «Հայաստանի Հանրապեվանթյան քրեական օրենսգրքի 103.Էրդ հոդվածի համաձայն` բռնագանձման ենթակա գույքի վրա կալանքը դիվում է անկախ հանցանք կատարած անձի կամ որձ երրորդ անձի սեփականություն, Օ- հանդիսանալու կամ նրանց կողմից տիլապեարելու հանգամանքից»:

6

Ելնելով վերոգրյալից, ինչպես նան նկատի ունենալով, որ անձր, որի տտ գտնվում է գույք» կարող Լ սպառել այն, ուարի, բոնազանձճումն ապահովելու համար անհրաժեշտ է կալանք դնել մնայ ը

աստտտաաաաա........ աաա...

ԱԱ աոան աաա

իրավունքի զրանցում արացած Նատա մակերեսով հողատարածքի վրա (:.)»-:

8. Առաջին ատյանի դատարանը, մերժելով նայա ներկայացուցիչ

ասար ւ «ոսսագրել է. «(.) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 103.Էրդ

հոդվածի վերլուծությունից բխում է, որ հանցավոր ճանապարհով արացված գույքի բոնագրավումի կրում է պարտադիր րբնեույթ, դրա կիրառումը պայմանավորված չէ հանցագործության փեսակով ն ՀՀ քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմի սանկցիայով նախատեսված լինելու հանգամանքով: Հանցավոր ճանապարհով ստացված գույքի րոնագրավման պարագայում, բռնագրավման նպատակը հանցավոր ճանապարհով գսվփացված գույքը հանցավորից հար վերցնելն է, ինչի դեպքում անձի սեփականության իրավունքի սահմանափակում տեղի չի ունենում: Դրանից բացի, այն կարող Լէ կիրառվել նան երրորդ անձանց սեփականությունը կազմող գույքի նկապմամի:

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 103.Էրդ հողվածը սահմանում է քրեաիրավական ներգործության այլ միջոց հանդիսացող գույքի րոնագանձման հետ կապված հարարբերությունները, որր կիրառվում է դատարանի կողմից 62 օ/Ո66, եթն գործով հաստատված է համարվու, որ առկա է այդ հոդվածում սահմանված չափանիշներին համապատասխանող գույք:

Միննույն ժամանակ դատարանը հարկ է համարում: արձանագրել, որ ՀՀ քրեական օրենսգիքի 105. Էրդ հոդվածի Էին մաստով նախատեսված բռնագանձման ենթակա գույքի վրա կալանք դնելր վարույթն իրականացնող մարմնի անհապաղ կատարման ենթակա պարտականությունն Լ, որը նպատակ է հեարապնդում ապահովել գույքի հնարավոր րոնագանձումը:

2 Տե'ս քրեական գործ, հատոր 1, էջ 70:

7

Սույն գործ, փարական հանգամանքները գնահատեով Վճոարեկ

դավարանի որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումների լույսի ենրքո՝ դատարանը գտնում է, որ քննիչի որոշմամբ ն գործով դրա հիմնավորվածություն, հատրատելու նպատակով ներկայացված նյութերում առկա են տվյալներ գործով մեղադրյալ ներգրավված լինելու ն վերջինիս ենթադրաբար հանցավոր գործունեության արդյունքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 103.-րդ հոդվածի Լին մասով նախատեսված րոնագանձման ենթակա գույքի վերաբերյալ: Այսինքն գործի նյութերով հիմնավորվել է, որ առկա է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 103. Էրդ Խւդվածի Էին մասով նախատեսված րոնագանձման ենթակա գույք, որը գտնվում աը թյան ներքո:

Հետփնաբար, դատարանը գմմում է, որ լրիվ, բազմակողմանի ն օբյեկտիվ քննությու: իրականացնելու նպավակով, այդ գույքն արգելանքի տակ գվավելն օրյեկտիվ անհրաժեվնսթյուն է:

(-.)

Այապիսու, ՀՀ քննչական անը

Արարման ՆՈ Ար գգանաավակկան ա մաննա աԱն անաանաաեւին

ասար րյան արոգմաւ ընթացքում, ելնելով առյն գործի

առանձնահավկություններից, դատարանը գալիս Լ համոզման, որ վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից պահպանվել են ընդհանուր շահի ն անհատի՝ իր գույքից անարգել օգտվելու իխրավունքի պաշտպանության արդարացի հավասարակշոությունը ն «Գոայքի վրա կալանք դնելու մասին» վարույթն իրականացնող մարմնի, որոշումը չի հանգեցրել աը

իրավունքների ն օրինական շահերի խախարմանը, հերնարար դատարանը գտնում է, որ նշված որոշմամ: դմա):

րատ ւ րժա (..»:

9. Վերաքննիչ դատարանը, բեկանելով Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2020 թվականի հոկտեմբերի 13ի որոշումը, արճանագրել է. «(.) /ՈՎ/երաքննիչ 3Տե'ս քրեական գործ, հատոր 1, էջեր 88-95:

8

դատարանն արձանագրում է, որ գույքի հնարաւվոր բոնագզրավումն ապահովելու նպարակով կալանք կարող է դրվել՝

1) միայն այն կասկածյալի կամ մեղադրյալի գույքի վրա, ում մեղսագրվում է այնպիսի հանցագործություն, որի համար որպես լրացուցիչ պատժատեսակ նախատեսված է գույքի բռնագրավումը,

2) կասկածյալի կամ մեղադրյալի միայն այն գույքի վրա, որի համարվում է վերջինների սեփականությունը, բացառությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 55-րդ հոդվածի 6-րդ մասում նշված գույքի (...):

Անդրադառնալով այն գործի հանգամանքերին ն դրանք դիտարկելով վերը մեջրերված նախադեպային որոշումների լույսի ներքո` Վերաքննիչ դաւրարանն արձանագրում է հենյալը.

Նախաքննության մարմնի կողմից 2020 թվականի հունիսի 24-ի որոշմամը արգելանք Լ դրվել մարան... բատ

ԱՏԱՆԱ Ա Ա աան աո անանկ նանակա նակին աննա նաեվ

ղրա ու «ոիականության իրավունքի

գրանցում արացած արսարկ ւււ ուրածրի վրա՝

պատճառարանելով, որ նշված հողատարածքը հանդիսանում է առերնույթ հանցագործության արդյունք ն օտարվել աը:

Այս առումով Վերաքննիչ դավաւրանը գտնում է, որ վարույթն իրականացնող մարմինր. անասսաան ո ւթ լւ մասին որոշում

կայացնելով, խավարել է վերջինի իրավունքները ն օրինական շահերը:

Վերաքննիչ դատարանի նման եզրահանգումը պայմանավորված է

մասնավորապես այն հանգամանքով, որ վարույթն իրականացնող մարմնի որոշումը պափճառաբանված չէ:

- կերկայացված գործի նյութերի համաձայն` վարույթն իրականացնող մարմինը ձեռք չի բերել նամ դավարան չի ներկայացրել պատշամ ապացույցների համակցություն, կամ գոնե ապացույց, որր հիմք կրա անձի սահմանադրական իրավունքի սաահմանափակման վերարերյալ որոշում կայացնելու համար.

9

-չի ներկայացվել տվյալ, թե առկա է հիմնավորված ենթադրություն առ այն, որ գույքը, որի վրա կալանք է դրվում, այացվել է կասկածյալի կամ մեղադրյալի հանցավոր գործողություն(ներ)ի արդյունքում.

- կալանք է դրվել քրեական գործով վկայի դատավարական կարգավիճակ ունեցող անձի գույքի վրա:

- չի ներկայացվել բավարար վպյալ, որ կասկածյալը, մեղադրյալը կամ այն անձր, ում մո գտնվում է կամ ում սեփականությունն է. հանդիսանում. գույքը, կարող են թաքցնել, փչացնել կամ սպառկլ այն:

- չի հիմնավորել, որ քրեական զործով մեղադրյալ ման

գործողությունների համար կարող է նյութական պատասխանատվություն ե կալանք դրվել աան: ու: Արձանագրված չէ գույքի այն արժեքը, որի վրա դրվում է կալանք:

Վերոգրյալ իրավական ն վաարական հանգամանքների լայսի ներքո Վերաքննիչ դատարանը գտնում ե որ վարույթն իրականացնող մարմնի գործողությունների հետնանքով տեղի է ունեցել բողոքաբերի իրավունքների ու օրինական շահերի էական խայխարում, ինչր հիմք է վարույթն իրականացնող մարմնին պարտավորեցնելու վելացնել վերջինի իրավունքների ն օրինական շահերի խախպտումները: (...)»':

Վճոաբեկ դատարանի պատճառաբանությունները ն եզրահանգումը.

10. Սույն գործով Վճռաբեկ դատարանի առջն բարձրացված իրավական հարցը հետնյալն է. իրավաչափ են արդոք «Վերաքննի. »-դատարանի հետնություններն առ այն, որ քրեական գործի շրջանակում վկա Եոնարեվ ասար ւուււղ գույքի վրա կալանք դնելու մասին որոշում կայացնելու արդյունքում խախտվել են վերջինիս իրավունքներն ու օրինական շահերը:

1. ՀՀ Սահմանադրության 10-րդ հողվածի 1Լին մասի համաձայն՝ «Հայաարանի ՀՇանրապետությունւմ գճանաչվւամ ե հավասարապես

պաշտպանվում են սեփականության բոլոր ձները»:

«Տե'ս քրեական գործ, հատոր 2, էջեր 45-58:

10

ՇԸ Սահմանադրության 60-րդ հոդվածի համաձայն՝ «մ. Յուրաքանչյուր ոք ունի օրինական հիմքով ձեռք բերած սեփականությունն իր հայեցողությամբ փիրապեպելու, օգտագործելու ն տնօրինելու իրավունք: (...)

3. Սելիականության իրավունքը կարող է սահմանափակվել միայն օրենքով հանրության շահերի կամ այլոց հիմնական իրավունքների ն ազապտությունների պաշտպանության նպավակով: (-.)»:

«Մարդու իրավունքների ն հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի (այսուհետ նան՝ Եվրոպական կոնվենցիա) Արձանագրության 1-ին հոդվածի համաձայն` «Յուրաքանչյուր ֆիզիկական կամ հրավարանական անձ ունի իր գույքից անարգել օգտվելու իրավունք: Ոչ ոքի չի կարելի զիկել նրա գույքից, բացառությամի ի շահ հանրության ն այն պայմաններով, որոնք նախատեսված են օրենքով ու միջազգային իրավունքի ընդհանուր սկզրունքներով:

Նախորդ դրույթները, այնուամենայնիվ, չեն խոչընդովսսմ պետության՝ այնպիսի օրենքներ կիրառելու իրավունքին, որոնք նա անհրաժեշտ Լ համարում, ընդհանուր շահերին համապատասխան, սնփականության օգտագործման նկատմամբ վերահակողություն իրականացնելու կամ հարկերի կամ մյուս գանձումների կամ տուգանքների վճարումն ապահովելու համար»:

111. Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանը, 8072հօո07 Ն. ԽԱՏտԱԱ գործով կայացված վճռում մեկնաբանելով Եվրոպական կոնվենցիայի Արձանագրության 1-ին հոդվածի դրույթները, նշել է, որ պետք է լինի ողջամիտ հավասարակշռություն պետութան կողմից` կիրառվող այդ թվում՝ սեփականության իրավունքով իրեն պատկանող գույքը վերահսկելու հետ կապված միջոցների ն այդ միջոցների կիրառման արդյունքում ակնկալվող նպատակների միջն։ Աս պահանջն Օ։-արտահայտվւմ է «արդարացի

հավասարակշռոություն» ճնակերպմամը, որը պետք է առկա լինի հասարակության ընդհանուրն շահի պահանջների ն անհատի հիմնարար իրավունքների պաշտպանության միջն:

11

Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանն ընդգծել է, որ մեղադրյալի գույքի վրա կալանք դնելն ինքնին ենթակա չէ քննադատության՝ հաշվի առնելով, մասնավորապես, Եվրոպական կոնվենցիայի Արձանագրության 1-ին հոդվածի երկրորդ պարբերությունը, սակայն պետք Լ հաշվի առնել սեփականության իրավունքով իրեն պատկանող գույքից օգտվելու սահմանափակմամբ անձի վրա չափազանց ծանը բեռ դնելու ռիսկը ն, հետնաբար, պետք է ապահովել համապատասխան դատավարական երաշխիքներ՝ համոզվելու համար, որ անձի սեփականության իրավունքի վրա առկա ազդեցությունը կամայական կամ ոչ կանխատեսելի չէ":

12. 1998 թվականի հուլիսի 1-ին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի (այսուհետ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգիրք) 232-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Գույքի վրա կալանք դնելը կիրառվում է քաղաքացիական հայցի, գույքի հնարավոր բոնագրավումը, բռնագանձումը ն դատական ծախսերն ապահովկու համար:

2. Կալանք դրվում ԼԷ կասկածյալի ն մեղադրյալի, ինչպես նան այն անձանց գույքի վրա, որոնց վրա, կաակածյալի ն մեղադրյալի գործողությունների համար, կարող է դրվել նյութական պափտասխանատվություն անկախ նրանից, թե ինչպիսի գույք է ն ում մոտ Լ գտնվում:

2.1 Հայաարանի Հանրապետության քրեական օրենսգրթի 103. Էին հոդվածի համաձայն` բոնագանձման ենթակա գույքի վրա կալանքը դրվում է անկախ հանցանք կատարած անձի կամ որնէ երրորդ անձի սոիականությունը հանդիսանալու կամ նրանց կողմից տիրապեղտելու հանգամանքից:

(-:)

4. Կալանք չի կարող դրվել այն գույքի վրա, որի վրա օրենքի համաձայն չի կարող տարածվել րոնագանձում:»:

Նույն օրենսգրքի 233-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Գույքի վրա կալանք դնելը քրեական վարույթն իրականացնող մարմինների կողմից կարող է կիրառվել 5Տե'ս 80/2ծոօ, ս. Թաջգո գործով Մարդու իրավունքների եվրուական դատարանի՝ 2009 թվականի հունվարի 22-ի վճիռը, գանգատ թիվ 18274/04, կետեր 59-60:

12

միայն այն դեպքում, երը գործով հավաքված ապացույցները բավարար հիմք են տալիս ենթադրելու, որ կասկածյալը, մալադրյալը կամ այն անձը, որի մուր գտնվում է գույքը, կարող է թաքցնել, փչացնել կամ սպառել բոնազրավման ենթակա գույքը:

11 Քրեական վարույթն իրականացնող մարմինն անհապաղ կալանք է դնում: Հայասատանի Հանրապեվաւթյան քրեական օրենսգրքի 103.Լին հոդվածի Էին մասով նախատեսված րոնագանձման ենթակա գույքի վրա:

(:.)5. Գույքի վրա կալանք դնելու մասին որոշման մեջ պետք Լ նշվի կալանքի ենթակա գույքը, ինչպես նան գույքի այն արժեքը, որի վրա րավական է կայանք դնել քաղաքացիական հայցը ն դատաւկան ծախսերն ապահովելու համար:լ...)»:

Նույն օրենսգրքի 103.1-րդ հոդվածի համաձայն՝

«Լ Հանցագործության կատարման արդյունքում ուղղակի կամ անուղղակի առաջացած կամ ստացված ցանկացած գույքը, այդ գույքի օգտագործումից ստացված Ննկամուտներըր կամ այլ տնսակի օգուտները, այնպիսի հանցագործության կատարման համար օգտագործված կամ օգտագործման համար նախատեսված գործիքները ն միջոցները, որի կատարման արդյունքում արացվել է գույք, ահաբեկչության ֆինանսավորմանն ուղղված գույքը, այդ գույքի օգվնագործումից արացված եկամուտները կամ այլ տեսակի օգուտները, այն օրենսգրքի 21Թ5.Լին, 235-ԷԼին ն 2671-ին հոդվածներով նախատեսված մաքսանենգության ճանապարհով Հայաարանի Հանրապետության սահմանով փեղափոխված մաքսանենգության առարկաները, իսկ դրանց բացակայության դեպքում դրանց համարժեք գույքը, բացառությամբ բարեխիղճ երրորդ անձի գույք, վտւժողին ն քաղաքացիական հայցվորին հանցագործությամբ պատճառված վնասների հավտացման համար անհրաժեշտ գույքի, ենթակա է բոնագանձման՝ հօգում, պետության: (...)»:

3. Գույքի հնարավոր բռնագրավման ն բռնագանձման նպատակներով գույքի վրա կալանք դնելու առանձնահատկություններին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Արթուր Անդրեասյանի գործով որոշմամբ` արտահայտելով հետնյալ իրավական դիրքորոշումները. «(...) Գույքի վրա կալանք դնելը կիրառելու

13

հաջորդ նպատակը դրա բոնագանձման ապահովումն է: Քրեադավփավարական իրավակարգավորումների համաձայն՝ քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը անհապաղ կալանք է դնում այն գույքի վրա, որի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 103. Լին հողվածի Լին մասի իմաստով ենթակա է բռնագանձման:

Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, ոլ. սույն դեպքում ես առանցքային նշանակություն ունի գույքի` բոնագանձման ենթակա լինելու հանգամանքի պարզումը: Այլ կերպ` անհրաժեշտ Լ բացահայտել, թե արդյոք քրեական գործի համապատասխան ելքի դեպքում գույքը կարող է րբոնագանձվել իօգուտ պետության, թն ոչ:

Ընդ որում, հարկ Է նշել, որ բռնագանձման ենթակա գույքի վրա կալանք կարող է դրվել անկախ դրա՝ երրորդ անձի սոիականությունը հանդիսանալու կամ՝ երա կողմից փիրապերելու հանգամանքից: Այդ առումով Վճռարեկ դատարանը փաստում է, որ նշված հանգամանքը պայմանավորված է նրանով, որ հանցանք կատարած անձը կարող է բռնագանձման ենթակա գույքը, օրինակ, սեփականության իրավունքով տրամադրել մեկ այլ անձի՝ հանցագործության կատարման արդյունքում դրա ուղղակի կամ անուղղակի առաջացած կամ Ափացված լինելու փաարըր քողարկելու նպատակով: Ուարի նման իրավիճակները հացառելու անհրաժեշվանթյունից ելնելով՝ օրենսդիրը րբոնազանձման ենթակա գույքի վրա կալանք դնելու հարցում չի սահմանափակվել այդպիսի գույքի` սեփականության իրավունքով միայն կասկածյալին կամ մնղադրյալին պատկանելու հանգամանքով (..)»:

Վճռաբեկ դատարանը Սամվել Մայրապարյանի գործով արտահայտել է հետնյալ իրավական դիրքորոշումները. «(..) Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում: է, որ անձի սոփականության իրավունքի ոչ իրավաչափ սահմանափակումը բացառող կարնոր դարավարական երաշխիք է օրենսդրական այն պահանջը, որ վարույթն իրականացնող մարմնի որոշումը` անձի գույքի վրա կալանք դնելու վերաբերյալ, պետք Լ լինի օրինական, հիմնավորված ն պատճառաբանված: իսկ դա ենթադրում է, որ գույքի վրա կալանք դնելու մասին որոշումը պերք է կայացվի Հ Տես Վճռաբեկ դատարանի` Արթուր Անդրեասյանի զործով 2016 թվականի հունիսի 24ի թիվ ԵԿԴ/0200/01/13 որոշումը:

14

քրեադատավարական օրենքով սահմանված պահանջների պահպանմամի, քրեադատավարական դարկադրանքի այս միջոցի կիրառման

անհրաժեշփությունը, այլ կերպ՝ դրա կիրառման հիմքերի ն նպատակների առկայությունը հիմնավորող` քրնական գործի նյութերից բաս փատրական տվյալների հիման վրա: Գույքի վրա կալանք դնելու մասին որոշման մեջ վարույթն իրականացնող մարմինը, հիմնվելով գործում առկա նյութերի վրա, պարտավոր է հիմնավորել դրա իրավական հիմքերի ն նպատակներից որեէ մեկի կամ մի քանիսի առկայությունը` չսահմանամակվելով միայն զոյքի վրա կալանք դնելը կարգավորող օրենադրական ձնակերպումների շարադրանքով: Միայն վերոնշյալ չափանիշների պահպանման դեպքում է հնարավոր ապահովել հասարակության ընդհանու շահի ն անհավի սեփականության (կամ այլ գույքային) իրավունքի պաշտպանության պահանջների միջն արդարացի հավասարակշոությունը:

Հարկ է նշե, որ կանխարգելիչ բասյթ կրող քինադատավարական

հարկադրանքի այս միջոցի կիրառման համար անհրաժեշտ է քաղաքացիական հայցը, գայքի հնարավոր րբոնագրավում, բոնագանձումը կամ դարական ծախսերն ապահովելու նպատակներից առնվազն մեկի առկայությունը:

Մինեույն ժամանակ, զույքի վրա կալանք դնելու համար (բացառությամբ ՀՇ քրնական դատավարության օրենսգրքի 233րդ հոդվածի ԼԼլրդ մասով նախատեսված դեպքի) անհրաժեշտ է նան, որպեսզի վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից հիմնավորվի, որ գործով հավաքված ապացույցների բավարար հիմք են տալիս ենթադրելու, որ անձր կարող է թաքցնել, փչացնել կամ սպառել առկա գույքը: Գույքը թաքցնելու, փչացնելու կամ սպառելու հավանական վտանգր վարույթն իրականացնող մարմինը պետք է հիմնավորի գործով ձեռք բերված փարական տվյալիւեր)ով, հակառակ պարագայում անհարկի կսահմանափակվի իր գույքն անարգել տնօրինելու վիրապետեկու ն օգտագործելու՝ անձի սահմանադրական իրավունքը:

(.../) Վճռաբեկ դատարանը հարկ Է համարում նշել, որ անգամ գույքի վրա կալանք դնելու իրավական հիմքերի ն հպատակների առկայության դեպքում վարայթն իրականացնող մարմինն օժտված է կանխարգելիչ բնույթ կրող

15

քրեադատավարական հարկադրանքի այս միջոցը կիրառելու հայեցողական լիազորությամբ: Նման հետնությունը բխում է ՀՀ քրեական դավավարության օրենսգրքի 233-րդ հողվածի Լին մասում օգտագործվող` «կարո է կիրառվել» ձեակերպումից: Այասամենայնիվ, վերոնշյալ կանոնից օրենսդիրը սահմանել է րացառություն՝ նախատեանկլով, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 103. Լրդ հոդվածի Էին մասով նախատեսված րոնագանձման ենթակա գույքի վրա կալանք դնելը վարույթն իրականացնող մարմն, անհապաղ կատարման ենթակա

պարտականությունն է, որը նպատակ Լ հեվապնդում ապահովել գույքի հնարավոր րբոնագանձումը:

(.։.) Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում 1, որ անձի սեփականության իրավունքի համաչավ: սահմանափակման փեսաւնկյունից կարնոր օրենադրական պահանջ է նան գույքի վրա կալանք դնելու մասին ոլտշման մեջ արգելադրման ենթակա գույքի ն դրա արժեքի հարակեցումը, ինչն իր հերթին պերք է հիմնավորված լինի այդ հարկաղրանթի միջոցի կիրառմամբ հնրապնդվող նպատակներով, լինի որոշակի ն հարակ՝ ապահովելով հասարակության ընդհանուր շահի ն անհավի սեփականության (կամ այլ գույքային) իրավունքի պաշտպանության միջն արդարացի հավասարակշոությունը:

Հարկ է նշե, որ գույքի վրա կալանք դնելիս, վարույթն իրականացնող մարմնի (կողմից պերք է ներգրավվի մասնագեվ-ապրանքագեւր կամ նշանակվի փորձաքննություն` գույքի արժեքը որոշելու համար, եթն առանց դրա հնարավոր չէ որոշել այն: (...)»՛:

14 Վերոգրյալի հիման վրա վերահաստատելով ԱմՍեդրեասյանի ն

Ա. Մայրապետյանի գործերով արտահայտած իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ օրենսդիրը, պայմանավորված զույքի վրա կալանք դնելու նպատակներով, սահմանել է զույքի վրա կալանք դնելու՝ որպես քրեադատավարական հարկադրանքի միջոցի իրականացման իրավական հիմքերը, ինչպես նան այն անձանց շրջանակը, ում սեփականությունը ՛ Տես Վճռաբեկ դատարանի՝ Սամվել Մայրապետյանի գործով 2019 թվականի դեկտեմբերի 20-ի թիվ ԵԴ/0587/11/18 որոշումը:

16

հանդիսացող կամ ում տիրապետության տակ գտնվող գույքի վրա կարող է կալանք դրվել:

Մասնավորապես, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 233-րդ հոդվածի վերլուծությունից հետնում է, որ քաղաքացիական հայցը, գույքի հնարավոր բռնագրավումը ն դատական ծախսերն ապահովելու նպատակով կալանք կարող է դրվել միայն կասկածյալի, մեղադրյալի, ն այն անձանց գույքի վրա, որոնց վրա կասկածյալի ն մեղադրյալի գործողությունների համար կարող է դրվել նյութական պատասխանատվություն: Միաժամանակ, վերոնշյալ դեպքերում վարույթն իրականացնող մարմինը պետք է հիմնավորի, որ գործով ձեռք բերված ապացույցներ, բավարար հիմք են տալիս ենթադրելու, որ կասկածյալը, մեղադրյալը կամ այն անձը, ում մոտ գտնվում է կամ ում սեփականությունն է հանդիսանում գույքը, կարող են թաքցնել, փչացնել կամ սպառել այն:

Ի տարբերություն գույքի վրա կալանք դնելու վերոնշյալ նպատակների՝ գույքի հնարավոր բռնագանձումն ապահովելու նպատակով կալանք կարող է դրվել՝ անկախ դրա՝ երրորդ անձի սեփականությունը հանդիսանալու կամ նրա կողմից տիրապետելու հանգամանքից: Վերոնշյալ դեպքում վարույթն իրականացնող մարմինն անհապաղ կալանք է դնում այն գույքի վրա, որը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 103.Լ-ին հոդվածի Լին մասի իմաստով ենթակա է բոնագանձման: Միաժամանակ, հաշվի առնելով մասնավոր ն ցհանրային շահերի

հավասարակշռոության ապահովման անհրաժեշտությունը՝ օրենսդիրը նախատեսել է գոյքի վրա բոնագանձում տարածելը բացառող երկու դեպք.

մասնավորապես, երբ տվյալ գույքը պատկանում է բարեխիղճ երրորդ անձին, ն երբ տվյալ գույքն անհրաժեշտ է տուժողին ն քաղաքացիական հայցվորին հանցագործությամբ պատճառված վնասների հատուցման համար:

14.1. Վերոգրյալի հետ մեկտեղ, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ անձի սեփականության իրավունքի համաչափ սահմանափակման տեսանկյունից կարնոր օրենսդրական պահանջ է նան արգելադրման ենթակա զույքի արժեքի որոշումը: Միաժամանակ, հարկ է փաստել, որ վերոնշյալ պահանջը չի վերաբերում բռնագանձման նպատակով գույքի արգելադրման դեպքերին, քանի որ հանցավոր

17

ճանապարհով ստացված գույքի բռնագանձման պարագայում դրա վրա արգելանք դնելու նպատակը հանցավոր ճանապարհով ստացված գույքը հանցավորից հետ վերցնեն է, ինչի արդյունքում անձի սեփականության իրավունքի սահմանափակում տեղի չի ունենում:

5. Սույն գործի նյութերի ուսումնասիրությունից հետնում է, որ.

- Գույքի վրա կալանք դնելու մասին 2020 թվականի հունիսի 24-ի որոշմամբ նախաքննության մարմինը, մեջբերելով քրեական գործի դատավարական նախապատմությունը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 232-րդ հողվածի 21րդ մասը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 103.-րդ հոդվածի Լին մասը ն ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 55-րդ, 232-233-րդ հոդվածների պահանջներով, որոշել է կալանք դնել անը

ԱԱ Աաաա Աաաա անանկ մանանան անե յ.-

գրանցում ստացած հողատարածքի վրա:

- Առաջին ատյանի դատարանը, մերժելով Նատա ներկայացուցիչ

ատար ն, որ զոյքի վրա կալանք դնելու մասին որոշումը

կայացվել է օրենքին համապատասխան, հետնաբար դրանով Էա,

իրավունքները կամ օրինական շահերը չեն խախտվել»:

- Վերաքննիչ դատարանը, բեկանելով Առաջին ատյանի դատարանի

որոշումը, գտել է, որ նախաքննության մարմնի՝ գույքի վրա կալանք դնելու մասին 2020 թվականի հունիսի 24-ի որոշմամը խախտվել են ըը ւու թներն ու օրինական շահերը:

Մասնավորապես, Վերաքննի:։ ։ դատարանը զտել է, որ վարույթն իրականացնող մարմինը դատարան չի ներկայացրել տվյալ, թե առկա է հիմնավորված ենթադրություն առ այն, որ գույքը, որի վրա կալանք է դրվում, ստացվել է կասկածյալի կամ մեղադրյալի հանցավոր գործողություն(ներ)ի արդյունքում, որոշմամբ կալանք է դրվել քրեական գործով վկայի դատավարական կարգավիճակ ունեցող անձի գույքի վրա, չի ներկայացվել բավարար տվյալ, որ կասկածյալը, մեղադրյալը կամ այն անձր, ում մոտ գտնվում է կամ ում Ց Տե՛ս սույն որոշման 7-րդ կետը:

5 Տե՛ս սույն որոշման 8-րդ կետը:

18

սեփականությունն է հանդիսանում գույքը, կարող են թաքցնել, փչացնել կամ սպառել այն, ինչպես նան որոշմամբ չի հիմնավորել, որ քրեական գործով մեղադրյալ Արարա գործողություննեի համար կարող է նյութական պատասխանատվություն նե կպլանք դրվել Աաաա գույքի վրա:

Միաժամանկ, Վերաքննիչ դատարանը նշել է, որ արձանագրված չէ գույքի այն արժեքը, որի վրա դրվում է կալանք":

16. Նախորդ կետում մեջբերված փաստական հանգամանքները գնահատելով սույն որոշման 11-14.1-րդ կետերում ներկայացված իրավակարգավորումների ն արտահայտված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ Վերաքննիչ դատարանը, գտնելով, որ վարույթն իրականացնող մարմնի գործողություններիի հետնանքով տեղի է ունեցել Նազան) իրավունքների ու օրինական շահերի էական խախտում, պատշաճ չի զնահատել սույն գործում առկա մի շարք փաստական հանգամանքներ: Մասնավորապես, արձանագրելով, որ վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից չի ներկայացվել տվյալ, որի համաձայն գույքը, որի վրա կալանք է դրվում, ստացվել է կասկածյալի կամ մեղադրյալի հանցավոր զործողությունների արդյունքում` Վերաքննիչ դատարանն անտեսել է այն հանգամանքը, որ ենթադրյալ հանցանքի կատարման մասին վկայող տվյալների հիման վրա Սակայ մեղադրանք է առաջադրվել հանրորեն վտանգավոր այն

արարքնեի կատարման համար, որ նա, հանդիսանալով առանձին

լիազորությամբ կազմակերպական-տնօրինչական, վարչատնտեսական գործառույթներ իրականացնող պաշտոնատար անձ, խմբային շահերից ելնելով, իր պաշտոնեական դիրքն օգտագործել է ծառայության շահերին հակառակ պաշտոնական փաստաթուղթ հանդիսացող գրութամբ ակնհայտ կեղծ

տեղեկություններ Է տրամադրել, ինչի հետնանքով աը

աաա... անան 1.

մակերեսով հողատարածքը դարձել է Ագրաաեվ սեփականությունը:

. Տե'ս սույն որոշման 9-րդ կետը:

19

17. Վերոգրյալի հետ մեկտեղ, Վճռաբեկ դատարանն իր

անհամաձայնությունն է հայտնում նան Վերաքննի Օ դատարանի այն հետնություններին, որ սույն գործով չէր կարող կալանք դրվել վկայի դատավարական կարգավիճակ ունեցող անձին պատկանող գույքի վրա, ինչպես նան չի հիմնավորվել, որ արգելադրվող գույքը կարող էր թաքցվել, փչացվել կամ սպառվել, ն որ արձանագրված չէ գույքի այն արժեքը, որի վրա կալանք է դրվում:

Այս առումով հարկ է նշել, որ վարույթն իրականացնող մարմինը աար ս կայանք է դրել դրա հնարավոր բռնագանձումն

ապահովելու նպատակով, հետնաբար նշված նպատակով գույքի վրա կալանք կարող էր դրվել անկախ դրա՝ երրորդ անձի սեփականությունը հանդիսանալու կամ նրա կողմից տիրապետելու հանգամանքից: Միաժամանակ, նշված նպատակով գույքի վրա կալանք դնելու դեպքում արգելադրման ենթակա գույքի արժեքը որոշելու, ինչպես նան չարգելադրման դեպքում անձի կողմից այն թաքցնելու, փչացնելու կամ սպառելու ռիսկերը հիմնավորելու անհրաժեշտությունը բացակայում է:

18. Այսպիսով, վերոշարադրյալի հիման վրա՝ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ Վերաքննիչ դատարանի հետնություններն առ այն, որ քրեական գործի շրջանակում զա ուասող գոյքի վրա կալանք դնելու մասին

որոշում կայացնելու արդյունքում խախտվել են վերջինիս իրավունքներն ու օրինական շահերը, իրավաչափ չեն:

9. Ամփոփելով՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտ կայացնելիս թուլ է տվել լ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 232-րդ ն 233-րդ հոդվածների խախտումներ, որոնք իրենց բնույթով էական են, քանի որ ազդել են գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, ինչը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի համաձայն, հիմք է Վերաքննիչ դատարանի՝ 2021Լ թվականի հունվարի 12-ի որոշումը բեկանելու համար:

20. Միննույն ժամանակ, Վճոաբեկ դատարանը գտնում է, որ սույն զործով Առաջին ատյանի դատարանն լարը յացուցիչ արը»:

20

մերժելու մասին որոշում կայացնելու արդյունքում թույլ չի տվել դատական սխալ, ուստի անհրաժեշտ է օրինական ուժ տալ Առաջին ատյանի դատարանի` 2020 թվականի հոկտեմբերի 13-ի որոշմանը:

Ելնելով վերոգրյալից ն ղեկավարվելով Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության 162-րդ, 163-րդ, 17-րդ հոդվածներով, «Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքի 39-րդ, 43-րդ, 3611-րդ, 405-406-րդ, 415.-րդ, 418.1-րդ, 419-րդ, 422-423-րդ հոդվածներով` Վճռաբեկ դատարանը

ՈՐՈՇԵՑ

Լ Վճռաբեկ բողոքը բավարարել: պարը

ներկայացուցիչ աը ջի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական

դատարանի` 2021 թվականի հունվարի 12-ի որոշումը բեկանել ն օրինական ուժ տալ Երնան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2020 թվականի հոկտեմբերի 13-ի որոշմանը:

2. Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացման պահից, վերջնական է ն ենթակա չէ բողոքարկման:

՞Նախազահող՝ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ

Դատավորներ՝ Ա.ԿՐԿՅԱՇԱՐՅԱՆ

Ը. Ս ՉԻՉՈՅԱՆ

Դ.ՎԵՔԻԼՅԱՆ

21