ԵԴ/0223/11/21

ԵԴ/0223/11/21

ՀՈՎԱ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ

ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ

ՈՐՈՇՈՒՄ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

Երնան քաղաքի առաջին ատյանի

ընդհանուր իրավասության դատարան,

նախագահող դատավոր՝ Հ.Մանուկյան

Հայաստանի Հանրապետության

վերաքննիչ քրեական դատարան,

նախագահող դատավոը՝ Ա.Դանիելյան

2024 թվականի սեպտեմբերի 16-ին քաղաք Երնանում

ՇԸ վճռաբեկ դատարանի հակակոռուպցիոն պալատի կոռուպցիոն

հանցագործությունների քննության դատական կազմը (այսուհետ` նան Վճռարեկ դատարան),

նախագահությամբ՝ Ա.ԿՐԿՅԱՇԱՐՅԱՆԻ

մասնակցությամբ դատավորներ՝ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ

Ռ.ՄԽԻԹԱՐՅԱՆԻ

Ս.ՉԻՉՈՅԱՆԻ

ԴՎԵՔԻԼՅԱՆԻ

գրավոր ընթացակարգով քննության առնելով ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի (այսուհետ նան՝ Վերաքննիչ դատարան) 2022 թվականի սեպտեմբերի 26-ի որոշման այ... ակա ը

աաա: բոոոքը,

2

ՊԱՐԶԵՑ

Վարույթի դատավարական նախապատմությունը.

Լ ՇՃ հատուկ քննչական ծառայությունում 2018 թվականի հոկտեմբերի 1-ին 2003 ` թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի (այսուհետ՝ նան ՀՀ քրեական օրենսգիրք) 31-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել է թիվ աը. կան գործը, որը նույն օրը միացվել է ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում քննվող թիվ Ո | քրեական գործին՝ նախաքննությունը շարունակելով Ո | համարով:

2018 թվականի հոկտեմբերի 8-ին աարի...

է որպես մեղադրյալ, ն նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-311-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով:

2020 թվականի մայիսի 14ին թիվ խազար: կս գործից մեղադրյալներ Աաաա... բարձրաստիճան այլ պաշտոնատար

անձանց կողմից ենթադրաբար առանձնապես խոշոր չափերի կաշառք ստանալու, գործադիր իշխանության մարմնի ղեկավար աշխատողի կողմից շահադիտական ն անձնական շահագրգովածությունից ելնելով իր պաշտոնեական լիազորությունները չարաշահելուն դրդելու ն հանցավոր ճանապարհով ստացված առանձնապես խոշոր չափերով գույքերն օրինականացնելու վերաբերյալ մասն անջատվել է առանձին վարույթում ն անջատված մասին շնորհվել է թիվ ատը համարը:

2020 թվականի հուլիսի 17-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՈՍ | տուաւ |

աաա ւ. սւ՝ Նախաքննության մարմին) կողմից

որոշում է կայացվել թիվ անըն գործով աարի...

օրենսգրքի 205-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 38-205-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 38-311-րդ

: հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կետով ն 190-րդ հոդվածի 3-րդ մասի Լին կետով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին:

Նախաքննության մարմնի 2020 թվականի հոկտեմբերի 15-ի որոշմամբ թիվ աաա ւ գործով կալանք է դրվել մեղադրյալ արորը

պատկանող արարատ

Արարատը

լաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաա։ ւ ոնների անշարժ,

3

շարժական գույքերի ն դրամական միջոցների վրա, ինչպես նան արորը պատկանող բաժնեմասերի չափով աաարրարրաաղաարաաաարաը

տատա

Արրաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաարաարաարաաը

ՍՊ ընկերությունների անշարժ գույքերի վրա:

2. 2021 թվականի մարտի 22-ին Երեան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարան (այսուհետ նան՝ Առաջին ատյանի դատարան) է նտացվել Նախաքննության մարմնի՝ 2020 թվականի հոկտեմբերի 15-ի՝ «Մեղադրյալի գույքի վրա կալանք դնելու մասին» որոշման դեմ ԱՍՍ |

ներկայացուցիչներ ԽԱաարարարը արարը... մոջիս ատյանի

դատարանի՝ 2022 թվականի ապրիլի 14-ի որոշմամբ մերժվել է:

. Վերոհիշյալ որոշման դեմ արը ՛/ՖՓՈ ության

ներկայացուցիչներ Խար արը... ողոքի քննության

արդյունքում Վերաքննիչ դատարանի 2022 թվականի սեպտեմբերի 26-ի որոշմամբ բողոքը մերժվել է, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի 2022 թվականի ապրիլի 14ի որոշումը՝ թողնվել անփոփոխ:

4. Վերաքննիչ դատարանի վերոհիշյալ որոշման դեմ արարը

ընկերության ներկայացուցիչներ պարը, արաք: չս հատով

վերանայման բողոք, որը Վճռաբեկ դատարանի 2023 թվականի փետրվարի 22-ի որոշմամբ ընդունվել է վարույթ ն սահմանվել դատական վարույթի իրականացման գրավոր ընթացակարգ:

Վճոաբեկ բողոքի հիմքերը, փասռարկները ն պահանջը.

Վճռարեկ բողոքը քննվում է հետնյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ փաստարկներով.

5. Բողոքի հեղինակների կարծիքով՝ Վերաքննիչ դատարանը կայացրել է չպատճառաբանված դատական ակտ, որի արդյունքում խախտվել է Ը | Աաաա ւթյան իրավունքը:

5Լ Բողոքաբերները մասնավորապես գտել են, որ Վերաքննիչ դատարանի դատական ակտը հակասում է Վճռաբեկ դատարանի՝ Սամվել Մայրապերյանի վերաբերյալ գործով 2019 թվականի դեկտեմբերի 20-ի թիվ ԵԴ/0587/11/18 ն Ֆրունզիկ

4

Գալստյանի վերաբերյալ գործով 2010 թվականի մարտի 26-ի թիվ ԵԿԴ/0058/11/09 որոշումներով արտահայտված իրավական դիրքորոշումներին:

52. Բողոքաբերների պնդմամբ՝ ստորադաս դատարանների դատական ակտերը չեն պարունակում բողոքում բարձրացված փաստարկների վերաբերյալ պատասխաններ, ինչպես նան դիտարկում, թե դատարանն արդյոք նախադատելի է համարում նոյն որոշման համատեքստում սեփականության իրավունքի սահմանափակման ենթարկված մյուս ընկերությունների բողոքների կապակցությամը կայացված որոշումները, թե ոչ:

5.3. Բացի այդ, բողոքի հեղինակները, մեջբերելով 1998 թվականի հուլիսի 1-ին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի (այսուհետ նան՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգիրք) 232-233րդ ն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 103.1-րդ հոդվածների իրավակարգավորումները, նշել են, որ բոլոր այն դեպքերում, երբ քննիչը որոշում է կալանք դնել կասկածյալ կամ մեղադրյալ չհանդիսացող ն երրորդ անձանց սեփականությունը հանդիսացող կամ նրանց մոտ գտնվող գույքի վրա, ապա վերջինս պարտավոր է հիմնավորել, ինչպես այդ անձանց կողմից կասկածյալի կամ մեղադրյալի գործողությունների համար նյութական պատասխանատվություն կրելու, այնպես էլ կալանադրվող գուքի՝ կասկածյալի կամ մեղադրյալի առերնույթ հանցավոր գործողությունների արդյունքում ձեռք բերված լինելու հանգամանքը, մինչդեռ քննիչի կողմից կայացված որոշումներում առկա չէ որնէ փաստական տվյալի վրա հիմնված

հիմնավորում ն պատճառաբանություն, ինչպես երրորդ անձանց (ընկերությունների) կողմից սոյն գործով մեղադրյալի գործողությունների համար նյութական պատասխանատվություն կրելու, այնպես էլ կալանադրվող գույքերի՝ մեղադրյալի առերնույթ հանցավոր գործողությունների արդյունքում ձեռք բերված լինելու մասին:

54. Անդրադառնալով գույքի վրա կալանք դնելու հիմքերին՝ բողոքաբերները նշել են, որ գույքի վրա կալանք դնելը քրեական վարույթն իրականացնող մարմինների կողմից կարող է կիրառվել միայն այն դեպքում, երբ գործով հավաքված ապացույցները բավարար հիմք են տալիս ենթադրելու, որ կասկածյալը, մեղադրյալը, կամ այն անձը, որի մոտ գտնվում է գույքը, կարող է թաքցնել, փչացնել կամ սպառել բռնագրավման ենթակա գույքը: Ընդ որում, քննիչի որոշմամբ որպես գույքի վրա կալանք դնելու նպատակ նշվել է գույքի օտարումը, մինչդեռ նշված պատճառարանությունը առհասարակ չի համապատասխանում օրենսդրի կողմից սահմանված՝ գույքը թաքցնելու, փչացնելու կամ սպառելու հավանականությունը հաստատող՝ «գործով

5

հավաքված բավարար ապացույցների» չափանիշին: Բողոքաբերների պնդմամբ՝ գործնականում երբեմն քրեական հետապնդման մարմինները «գույքը թաքցնել» հասկացությունը նույնացնում են «գույքը օտարել» հասկացության հետ, մինչդեռ օրենսդրությամբ գույքի վրա կալանք դնելու հիմքերի շարքում գույքի օտարումը նշված չէ: Գույքի օտարում, անգամ տարածական մեկնաբանության պարագայում, չի կարող նշանակել գույքի սպառում, գույքի թաքցնում կամ գույքի փչացում:

5.5. Անդրադառնալով Նախաքննության մարմնի որոշմամբ մատնանշված այն հանգամանքին, թե արարը

Աաաա... վրաչերյալ դիմումներ նն

ներկայացվել ՀՀ կադաստրի կոմիտն՝ միասնական տեղեկատվություն տրամադրելու վերաբերյալ, բողոքարերները նշել են, որ վարույթն իրականացնող մարմինը որնէ կերպ չի փորձել պարզել այդ դիմումների հանձման նպատակը: Ավելին՝ գործի ողջ վարույթի ընթացքում ասաաատարարը ունեցել է հնարավորություն տնօրինելու նախկին որոշմամբ արգելանքի տակ չդրված նյութական միջոցները, սակայն դրանց վերաբերյալ որնէ գործարք չի իրականացրել, այսինքն ակնհայտ է, որ որնէ գույք «օտարելու» նպատակ ունենալու մասին դատողությունները հիմնազուրկ են, իսկ առը աաա մոադրոթյու երբնէ չի ունեցել, դա չի իրականացրել:

56. Անդրադառնալով նախաքննության օրինականութան նկատմամբ

հսկողություն իրականացնող դատախազի՝ գրությամբ նշված այն հանգամանքին, որ ընկերությունը դատավարության մասնակից չի հանդիսանում, իսկ կայացված որոշումն ընկերության իրավունքները որնէ կերպ չի սահմանափակում, բողոքաբերները նշել են, որ նշված պնդումն ապօրինի է դարձնում ընկերության գույքի ու դրամական միջոցների վրա տարածված սահմանափակումները, քանի որ նման մոտեցման պարագայում արգելանք է դրվել դատավարության հետ չառնչվող անձի գույքի ու դրամական միջոցների վրա, մինչդեռ ընկերությունն ակամա դատավարության մասնակից է դարձվել 2020 թվականի հոկտեմբերի 15-ին կայացված որոշմամբ, որով սահմանափակվել է ընկերության կողմից իր գույքն ու դրամական միջոցները տնօրինելու, տնտեսական գործունեություն իրականացնելու իրավունքը: Ընկերության գույքի ու դրամական միջոցների վրա կալանքը դրվել է քրեական դատավարության շրջանակներում, այսինքն՝ ընկերությունը նս քրեական դատավարության շրջանակներում իրավունք ունի վերականգնելու իր խախտված իրավունքները:

6

ծ. Վերոշարադրյալի հիման վրա, բողոքարերները խնդրել են բեկանել Վերաքննիչ դատարանի 2022 թվականի սեպտեմբերի 26-ի որոշումը ն կայացնել դրան փոխարինող դատական ակտ, այն է՝ բավարարել արարը

ներկայացուցիչներ աարի ազար: ւէրկայացված բողոքը:

Վճռաբեկ բողոքի քննության համար էական նշանակություն ունեցող փաստական հանգամանքները,

7. Առաջին ատյանի դատարանը 2022 թվականի ապրիլի 14ի որոշմամբ արձանագրել է. «/...) Ուսումնասիրելով բողոքը ն դրան կից ներկայացված նյութերը, ինչպես նան հիմք ընդունելով դապական նիատի ընթացքում` դատավարության կողմերի հայտնած դիրքորոշումները, Դատարանը հարկ է համարում արձանագրել հետեյալր.

ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում 2018 թվականի հոկտեմբերի Լին հարուցվել է թիվ Ո | քրեական գործը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 31-րդ հոդվածի 4- իդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով, որը նույն օիր միացվել է ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում, քննվող թիվ Ո | քրեական գործին՝ նախաքննությունը շարունակելով ադ համարով:

Նախաքննության մարմնի 2018 թվականի հոկտեմբերի 8-ի որոշմամբ կաա աատտտաաահաա...... ւն. մղաղրյալ, ն նրան մեղադրանք է

առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-31Լրդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-իդ կետով:

Նախաքննության մարմինը 2018 թվականի հոկտեմբերի 15-ին որոշում է կայացրել մեղադ աաա... ոշ դնելու վերաբերյալ:

Նախաքննության մարմինը 2018 թվականի հոկտեմբերի 15-ին որոշում է կայացրել մեղադ աաա... դնելու վերարերյալ:

Վերոգրյալ որոշման դեմ մեղադրյալ աազարը ........

ՆՈ | բողոքը նախաքննության օրինականության նկատմամի հսկողություն իրականացնող դատախազի` 2018 թվականի նոյեմբերի 5-ի որոշմամբ մերժվել է:

Պաշտպան Խան տու: բողոքը Երնան քաղաքի առաջին

ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի` 2018 թվականի դեկտեմբերի 25-ի

թիվ ԵԴ/0587/1/18 որոշմեւմբ մերժվել է՝ անհիմն լինելու պափճառարանությամը:

Պաշտպան ատսարոլ վերաքննիչ բողոքի քննության արդյունքում ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը 2019 թվականի փետրվարի 19-ի որոշմամբ բողոքը

7

բավարարել է, Երնան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի` 2018 թվականի դեկտեմբերի 25-ի թիվ ԵԴ/05877/1/18 որոշումի բեկանել ն փոփոխել է՝ սահմանելով վարույթն իրականացնող մարմնի պարտականությունը՝ վերացնել անձի իրավունքների ն ազատությունների իւախպումի:

ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2019 թվականի փետրվարի 19-ի ոլոշման դեմ վճռաբեկ բողոք է բերել ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Հ.Ասլանյանը, որը ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի՝ 2019 թվականի դեկտեմբերի 20-ի թիվ ԵԴ/0587/1/18 որոշմամբ մերժվել Է մեղադրյալ աաաաաարաաաաա........ արարը

բողոքի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2019 թվականի փետրվարի 2-ի որոշումի թողնվել է օրինական ուժի մեջ:

209 թվականի փետրվարի 12ին որոշում է կայացվել Սարը

աստ... որբի 3631-րդ հողվածի 4-րդ մասի 2-րդ կերով

ն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 190-րդ հոդվածի 3-րդ մասի Լին կետով որպես մեղադրյալ ներգրավվելու մասին:

2020 թվականի մայիսի 141ին քրեական գործով մեղադրյալներ ՆՈ | Աաաա... ու րիճան այլ

պաշտոնատար անձանց կողմից ենթադրաբար առանձնապես խոշոր չափերի կաշառք արանալու գործադիր իշխանության մարմնի ղեկավար աշխավտղի կողմից շահադիտական ն անձնական շահագիգովածությունից ելնելով իր պաշտոնեական լիազորությունները չարաշահելուն դրդելու ն հանցավոր ճանապարհով արացված առանձնապես խոշոր չափերով գույքերն օրինականացնելու վերաբերյալ քրեական գործն անջատվել է առանձին վարույթում ն քրեական գործին շնորհվել է թիվ Ս | համարը:

2020 թվականի հուլիսի 17-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության աաաաաը Արարատը

աաաատտտտաաաա,.......... լ. թիւ աա ւււ":

գործու աաա ...........:.../բի 205-րդ հոդվածի

Ձրդ մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-205-րդ հոդվածի 2-րդ մատով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-3Ա-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 2-րդ կեւրով ն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 190-րդ հողվածի 3-րդ մասի Էին կերով որպես մեղադրյալ ներգրավվելու մնւսին:

2020 թվականի հոկտեմբերի 15-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայություն րրա

8

աւա աաա աա ԱԱ

քրեական գործով կալանք դնել մեղադրյալ Աարաաարաաաաաաաաաը

Կարվանու արարը

րրա

Աաաա .....երի անշարժ շարժական

գույքերի ն դրամական միջոցների վրա, ինչպես նան արարը

պատկանող բաժնեմասերի չափով Սարայ

նրա

րրա.

ընկերությունների անշարժ գույքերի վրա:

2021 թվականի մարտի 22ին աարարոը ............

ներկայացուցիչնե աաա ը..............'լ

Երնան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարան` խնդրելով վերացնեւ աաա... ստականության

իրավունքի խախտումը, պարտավորեցնելով ընկերության անշարժ, շարժական գույքերի ն դրամական միջոցների վրա դրված կալանքի մասով վերացնել ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության Աաաա

Աաաա...

2020 թվականի հորրեմբերի 15-ին կայացված որոշումը, որը Երնան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2021 թվականի նոյեմբերի 9-ի թիվ ԵԴ/0226/1/21 որոշմամի մերժվել է:

2021 թվականի մարտի 22ին պարը.

ընկերության ներկայացուցիչնե: ատտտարարթը........

ներկայացրել Երնան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարան` խնդրելով վերացնել մաաաաաաաիաաը ..

ընկերության սեփականության իրավունքի խախրումի, պարտավորեցնելով ընկերության անշարժ, շարժական գույքերի ն դրամական միջոցների վրա դրված կալանքի մասով վերացնել ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության Ս նրա

աաա... 2222-ի հոկտեմբերի 15-ին կայացված

որոշումը, որը Երնան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2021 թվականի նոյեմբերի 9-ի թիվ ԵԴ/0221/1121 որոշմամբ մերժվել է:

9

Սույն բողոքը համադրելով Դատարանին ներկայացված թիվ ԵԴ/0221/11/21 ն թիվ

ԵԴ/0226/1/21 դատական ակտերի հետ՝ Դատարանը փաստում է, որ ինչպես սույն բողոքով, այնպես էլ վկայակոչված երկու դարական ակտերով էլ բողոքարկվել Լ ՀՇ հարու քննչական ծառայության Մարա

կողմից 2020 թվականի հոկտեմբերի 15-ին կայացված՝ մեղադրյալի գույքի վրա կալանք դնելու մասին որոշումը: Այս առումով Դատարանը հարկ է համարում անդրադարձ կատարել նան այն հանգամանքին, որ վկայակոչված միննույն որոշմամը կալանք է դրվել ինչպե՛ս որոշմամբ նշված ընկերությունների աը

Արաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաարատարաը

նրաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաայաը

աաա... շետնրի չափով, այնպես էլ

տվյալ որոշմամբ մարնանշված ընկերությունների, արդ թվում՝ արո ՍՊ ընկերության գույքի վրա:

Սիննույն ժամանակ հարկ է փաստել, որ վկայակոչած որոշմամի քննիչը, միննույն հիմնավորումերը նշելով, եզրահանգել է, որ անհրաժեշտ է կալանք դնել վերը նշված գույքերի վրա: Այլ կերպ, Դատարանը փաարում է, որ քննիչի կողմից միննույն հիմնավորման առկայությամի որոշում է կայացվել կալանք դնել առը ատա...» ընկերությունների գույքի վրա:

Մինչդեռ, վերը նշված երկու դատական ակտերի ուսումնասիրությունից պաիզ է դառնում, որ քննիչի կողմից կայացված որոշման հիմնավորումներն արդեն իսկ իողոքարկվել են տվյալ դատական ակտերով:

Ընդհանրացնելով ասվածը՝ Դատարանը գտնում է, որ սոյն դեպքում բողոքարկվում է քննիչի կողմից կայացված այն որոշման հիմնավորումները ն պատճառարբանությունները, որոնք արդեն իսկ վերը նշված թիվ ԵԴ/0221/1121 ն թիվ ԵԴ/0226/1/21 դատական ակտերով բողոքարկվել են:

Այլ խոսքով, Դատարանի գնահատմամբ, արացվում: է, որ երեք դեպքում էլ բողոքարկվում է միննույն որոշումը ն այդ որոշման միննույն հիմնավորումները, սակայն տարբեր սուբյեկտների կողմից:

Ասվածով Դատարանը սույն դեպքում ոչ թե բացառում է բողոքարկման հնարավորությունը կամ իրավունքը, այլ փաարում, որ բողոքարկման առարկան, րար էության, նույնն է հանդիսանում:

10

Վերոշարադրյալի հաշվառմամբ` Դատարանը գտնում է, որ ներկայացված բողոքի ենթակա է մերժման (...)»:

8. Վերաքննիչ դատարանը, անփոփոխ թողնելով Առաջին ատյանի դատարանի որոշումը, արձանագրել է հետնյալը. «/...) Վերլուծելով ասաաոաարաայաը աաա: աաա ատաը.........յլծ

վերաքննիչ բողոքի հիմքերն ու հիմնավորումները` Վերաքննիչ դատարանը արձանագրում է, որ, նախ, պետք է պատասխանել այն հարցին, թե իրավաչափ: է արղյոք ներկայացված բողոքի մերժելու առնչությամբ Դատարանի կայացրած դատական ակտը:

Նշված հարցին պատասխանելու համար, Վերաքննիչ դատարանը, նախ, հարկ Լ համարում անդրադառնալ խնդրո առարկային առնչվող փաստական հանգամանքների համակարգային վերլուծությանը, սույն որոշմամբ մեջբերված իրավադրույթների, իրավական դիրքորոշումների ն դրանցից բխող դատողությունների լույսի ներքո.

Այսպես.

Քննարկվող դեպքում, Դատարանն արձանագրել է, որ սոյն դեպքում բողոքարկվում է քննիչի կողմից կայացված այն որոշման հիմնավորումները ն պատճառաբանությունները, որոնք արդեն իսկ վերը նշված թիվ ԵԴ/0221/1121 ն թիվ ԵԴ/0226/1/21 դատական ակտերով բողոքարկվել են:

Այս առնչությամի, Դատարան ի թիվս այլնի արձանագրել է նան, որ Դարարանի գնահատմամբ, սվացվում է, որ երեք դեպքում էլ բողոքարկվում է միննույն որոշումը ն այդ որոշման միննույն հիմնավորումները, սակայն տարբեր ասբյեկտների կողմից:

Նշվածի համատեքարում, Վերաքննիչ դատարանը, նախ հարկ է համարում արձանագրել, որ բողոքի հեղինակների վերաքենիչ բողոքում բերված պատճառարբանություններն ու այդ առնչությամի ներկայացված պեղումները (առկա պայմաններում, ոչ միայն բավարար չափով փաստարկված չեն, այլն այն բավարարելու համար որոշիչ նշանակություն ունենալ չեն կարող:

Վերոգրյալի հաշվառմամբ, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ սույն գործով վիճարկվող դատական ակտում տեղ գտած Դատարանի հետնությունների հեր չհամաձայնվելու իրավաչափ: հիմքեր չկան:

1 Տես վարույթի նյութեր, հատոր 2, թերթեր 143-154:

11

Որպիսի պայմաններում, այդ առնչությամի բողոքարեր կողմի վերաքննիչ բողոքում բերված եզրահանգումները, բացառապես դրանում ներառված հիմքերի ն հիմնավորումների սահմաններում, տվյալ դեպքում, ինքնին այն բավարարելու հիմք հանդիսանալ չեն կարող:

Վերը բերված հիմնավորումներով, ներկայացված վերաքննիչ բողոքի հիմքերի ն հիմնավորումների սահմաններում, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հեւրնության, որ Դատարանը, սույն գործով դավաւկան ակտ կայացնելիս, կյութական ն դատավարական իրավունքի նորմերի այնպիսի խախրումներ, թույլ չի տվել, որոնք կարող են ազդել աւյն գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վիա:

Հերկաբար վիճարկվող դատական ակտը պեք է թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ ներկայացված վերաքննիչ բողոքը՝ մերժել (...)»»:

Վճռաբեկ դատարանի պատճառաբանությունները ն եզրահանգումը.

9. «ՃՇՇ քրեական դատավարության օրենսգրքի անցումային դրույթները կարգավորող 483-րդ հոդվածի 8-րդ մասի համաձայն՝ «Մինչն սույն օրենսգիրքն ուժի մեջ փրնելը կայացված դատական ակտերով վերաքննիչ ն վճռաբեկ բողոքները բերվում ն քննվում են մինչն 2022 թվականի հուլիսի Էր գործող կարգով»:

Վերոգրյալից հետնում է, որ 2022 թվականի հուլիսի 1ից հետո կայացված դատական ակտերի դեմ վճռաբեկ բողոքները բերվում ն քննվում են 2022 թվականի հուլիսի 1-ից գործող քրեական դատավարության օրենսգրքով սահմանված կարգով: Շետնաբար, սույն բողոքի քննությունն իրականացնելիս, որպես Վճռաբեկ դատարանում բողոքի քննության ընթացակարգային կառուցակարգ հիմք է ընդունվում 2022 թվականի հուլիսի 1-ից գործող կարգը: Միննույն ժամանակ, Վճռաբեկ դատարանը փաստում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը աարրրարարարաաը

ներկայացուցիչներ աարի արրաը.:. ոյս ւ առել, իսկ

Վերաքննիչ դատարանն Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտի

իրավաչափությունը գնահատել է 1998 թվականի հուլիսի 1-ին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի իրավակարգավորումների շրջանակներում, ուստի ստորադաս դատարանի հետնությունների իրավաչափության գնահատման համար

«Տեն վարույթի նյութեր, հատոր 4, թերթեր 30-51:

12

Վճռաբեկ դատարանը հիմք է ընդունում 1998 թվականի հուլիսի 1-ին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի իրավակարգավորումները:

10. Սույն գործով Վճռաբեկ դատարանի առջն բարձրացված իրավական հարցը հետնյալն է. պատճառաբանված են արդյո՞ք ասաաաայաաաաաայաը

ներկայացուցիչներ Խաարաըը, արարը... լերաբերյալ ստորադաս

դատարանների հետնությունները:

1. ՃՇՇ Սահմանադրության 172-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Վերաքննիչ դատարաններն առաջին ափյանի դատարանների դատական ակտերն օրենքով սահմանված լիազորությունների շրջանակներում: վերանայող դատական ատյան են»:

ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 386-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Վերաքննիչ բողոքի հիման վրա վերաքննիչ դատարանը ատուգում է գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ն քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նան գործը քննելիս ն լուծելիս քրեական դատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը»:

111 Դատական վերանայման իրավունքի համատեքստում, դատարանների գործառութային տարանջատմանը ՀՀ Սահմանադրական դատարանն անդրադարձել է թիվ ՄԴՈ-719 որոշմամբ` արձանագրելով, որ տարբեր ատյանների դատարանները միմյանցից տարբերվում են իրենց իրավասությունների շրջանակով: Տվյալ դատական ատյանի իրավասությունների շրջանակով են պայմանավորված այդ դատարանի կողմից ընդունվող դատական ակտերի բնույթն ու բռվանդակությունը. յուրաքանչյուր դատական ատյանի կողմից ընդունվող ակտը հանդիսանում է տվյալ դատական ատյանի իրավասությունների ն գործառույթների կրողը: Հետնաբար, հաշվի առնելով, որ յուրաքանչյու, դատական ատյանի գործառույթի իրացման արդյունքում անձի իրավունքների դատական պաշտպանությունը նոր որակ է ստանում, յուրաքանչյուր դատական ատյանի կողմից իր գործառույթների իրականացման արդյունքում ընդունված դատական ակտն իր ինքնուրույն դերակատարությունն ունի դատական պաշտպանության իրավունքի իրացման ողջ գործընթացում:

12. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի համաձայն՝ «(..) 4-Դատարանի դատավճիոր պետք է լինի պատճառարանված: Պատճառարանման լես ՀՀ Սահմանադրական դատարանի՝ 2007 թվականի նոյեմբերի 28-ի թիվ ՍԴՈ-719 որոշման 5-րդ

ը:

13

ենթակա են դատարանի կողմից դատավճռում շարադրվող բոլոր հետնությունները ն որոշումները»:

12... Դատական ակտի պատճառաբանված լինելու հատկանիշի առնչությամբ

Վճռաբեկ դատարանն իր նախադեպային իրավունքում մշտապես ընդգծել է, որ դատական ակտերի պատճառաբանման պահանջը ոչ միայն արդարացիության կարնոր բաղադրատարր է, այլն անձի արդար դատաքննության իրավունքի արդյունավետ իրացման կարնոր երաշխիք, ինչը դատավարության մասնակիցներին պաշտպանում է կամայականություններից: Դատական ակտի պատճառաբանվածությունը կոչված է պարզաբանելու, թե ինչու է դատարանը եկել այս կամ այն հետնության, որ իրավանորմերով է ղեկավարվել նման որոշում կայացնելիս, ն միննույն ժամանակ հնարավորություն է ստեղծում վերադաս դատարանի կողմից դատական ակտի օրինականութան ն հիմնավորվածության ստուգման համար: Քրեական դատավարության ցանկացած փուլում դատարանի կողմից չհիմնավորված, չպատճառաբանված (կամ ոչ պատշաճ պատճառաբանված) որոշումների կայացումն անընդունելի է: Ընդ որում, դատական ակտի պատճառաբանությունների հիմքում չեն կարող դրվեՐ 5 վերացական, ընդհանուր բնոյթի դատողություններ: Պատճառաբանություն, պետք է կառուցվի տրամաբանորեն կապված ն գործի փաստական հանգամանքներից բխող հստակ, որոշակի ն համոզիչ հետնությունների վրա, ուստին դատական ակտի պատճառաբանությունների հիմքում վերացական, | ընդհանրական դատողությունների առկայությունն ։:անմիջականորեն վկայում է այդպիսի պատճառաբանության ոչ պատշաճ լինելու մասին: Վճռաբեկ դատարանն ընդգծել է, որ վերաքննի։ դատարանի կողմից դատական ակտի

պատճառաբանվածության վերոնշյալ պահանջների պահպանման պարագայում միայն վճռաբեկ դատարանը հնարավորություն կունենա ստուգել կայացված դատական ակտի օրինականությունը ն հիմնավորվածությունը::

«Տե՛ս, ոսննտ ասնոձն5, Վճռաբեկ դատարանի` Ֆրունզիկ Գալստյանի վերաբերյալ գործով 2010 թվականի մարտի 26-ի թիվ ԵԿԴ/0058/1/09, Գնորգ Խնուսյանի վերաբերյալ գործով 2013 թվականի հոկտեմբերի 18-ի թիվ ԵԷԴ/0030/0112, Արսեն Մակարյանի վերաբերյալ գործով 2015 թվականի դեկտեմբերի 18-ի թիվԵԿԴ/0016/11/15, Արամայիս Հակոբյանի վերաբերյալ գործով 2016 թվականի հունիսի 24-ի թիվ ԵԿԴ/0224/0114, Մարտուն Հակոբյանի վերաբերյալ գործով 2017 թվականի ապրիլի 12ի թիվ ԱՐԴՎ/0005/1116, Էրիկ Մարգարյանի վերաբերյալ գործով 2014 թվականի մարտի 28-ի թիվ ՍԴ3/0045/01/13 որոշումները:

14

Թ. Արդար դատաքննության իրավունքի բաղկացուցիչ մասը կազմող՝ դատարանի մատչելիության իրավունքի վերաբերյալ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանն արտահայտել է հետնյալ իրավական դիրքորոշումները.

- արդարադատության մատչելիության իրավունքը «Մարդու իրավունքների ն հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետով երաշխավորված իրավունքների անբաժանելի մասն է: Ընդ որում, այս եզրակացությունը հիմնված է 6րդ հոդվածի 1ին մասի առաջին նախադասության տերմինաբանության վրա, որը մեկնաբանվել է այդ հոդվածի համատեքստում՝ հաշվի առնելով «Մարդու իրավունքների ն հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի նպատակն ու առարկան, ինչպես նան իրավունքի համընդհանուր սկզբունքները»,

- դատարանի մատչելիության իրավունքը բացարձակ չէ, ն պետությունները կարող են այն իրացնելու հնարավորությունը պայմանավորել որոշակի պահանջներով ն չափանիշներով,

- պետությունը դատարան դիմելու իրավունքից օգտվելու համար կարող է սահմանել որոշակի պայմաններ, պարզապես պետության կողմից կիրառված սահմանափակումները չպետք է այն կերպ կամ այն աստիճանի սահմանափակեն անձի՝ դատարանի մատչելիության իրավունքը, որ վնաս հասցվի այդ իրավունքի բուն էությանը",

- դատարանի մատչելիության իրավունքի սահմանափակումը 6-րդ հոդվածի 1-ին մասին չի համապատասխանի, եթե այն իրավաչափ նպատակ չի հետապնդում, ն եթե կիրառված միջոցների ն հետապնդվող նպատակի միջն չկա համաչափության ողջամիտ հարարբերակցությունշ:

14. Արդար դատաքննության իրավունքի համատեքստում կարնորելով դատարանի մատչելիության իրավունքը՝ Վճռաբեկ դատարանը կայուն նախադեպային իրավունք է ձնավորել առ այն, որ դատական մատչելիության իրավունքը պետք է լինի իրական ն ոչ

: Տես Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի` Օ210Թ- . իշ Սուգ 1Առջմքու գործով 1975 թվականի փետրվարի 21-ի վճիռը, գանգատ թիվ 4451/70, 28 ն 36 կետեր:

' Տես Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի` 1առոմօ ». ոնչ գործով 2003 թվականի հոկտեմբերի 17-ի վճիռը, գանգատ թիվ 32190/96, 85-րդ կետ, Տ/ոօջշօշթե ». Քռլռոմ գործով 2007 թվականի հուլիսի 9-ի վճիռը, գանգատ թիվ 59519/00, 124-րդ կետ, 5ռոծ» 5. Ցաթռոռ գործով 2012 թվականի հունվարի 17-ի վճիռը, գանգատ թիվ 36760/06, 230-րդ կետ:

՛ Տես Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի` 10:ռ(/ոօսմ 7. Թռոօ» գործով 1999 թվականի դեկտեմբերի 14-ի վճիռը, գանգատ թիվ 34791797, 36-րդ կետ, Ւ1րտօնիօու ս. Քռուռուռ գործով 2007 թվականի հուլիսի 26-ի վճիռը, գանգատ թիվ 29294/02, 50-րդ կետ։

15

թե պատրանքային, ինչը ենթադրում է, որ անձն իր իրավունքների ու ազատությունների խախտման յուրաքանչյուր դեպքում՝ ողջամիտ սահմանափակումների պայմաններում, պետք է դատարան դիմելու, իր խախտված իրավունքները ն ազատությունները վերականգնելու իրական հնարավորություն ունենա: Դատական պաշտպանության իրավունքի իրացման հնարավոր սահմանափակումները չպետք է ձնական բնույթ կրեն, որպեսզի շահագրգիռ անձը հավասար պայմաններում, արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ ն անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր գործի հրապարակային քննության իրավունքի իրացման հնարավորություն ունենա: Հակառակ դեպքում կխախտվեն անձի՝ դատարանի մատչելիության ն արդար դատաքննության իրավունքներըձ:

15. Սույն վարույթի նյութերի ուսումնասիրությունից երնում է, որ.

- Առաջին ատյանի դատարանը 2022 թվականի ապրիլի 14ի որոշմամբ Նախաքննության մարմնի 2020 թվականի հոկտեմբերի 15-ի որոշման դեմ բերված բողոքը մերժել է՝ պատճառաբանելով, որ Նախաքննության մարմնի «Գույքի վրա կալանք դնելու մասին» որոշման հիմնավորումներն արդեն իսկ քննարկման առարկա են դարձվել այլ՝ թիվ ԵԴ/0221/1/21 ն ԵԴ/0226/11/21 դատական ակտերով: Միննույն ժամանակ Դատարանը արձանագրել է, որ ասվածով սույն դեպքում ոջ թե բացառում է բողոքարկման հնարավորությունը կամ իրավունքը, այլ փաստում, որ բողոքարկման առարկան, ըստ էության, նույնն է հանդիսանում:

- Վերաքննիչ դատարանն անփոփոխ է թողել Առաջին ատյանի դատարանի որոշումը` արձանագրելով, որ բողոքում բերված պատճառաբանություններն ու այդ առնչությամբ ներկայացված պնդումները, ոչ միայն բավարար չափով փաստարկված չեն, այլն այն բավարարելու համար որոշիչ նշանակություն ունենալ չեն կարող":

16. Նախորդ կետում մեջբերվաձ փաստական հանգամանքները գնահատելով սույն որոշման 11-14-րդ կետերում վկայակոչված իրավադրույթների ն արտահայտված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո՝ Վճռաբեկ դատարանը փաստում է, որ ստորադաս դատարանները դատական ակտերի պատճառաբանությունների հիմքում դրել են անորոշ ն ընդհանրական դատողություններ: Մասնավորապես` Առաջին " Տես Վճռաբեկ դատարանի՝ Արթուր Այվազյանի գործով 2013 թվականի սեպտեմբերի 13-ի թիվ ՇԴ2/0007/15/12 որոշումը, 16-րդ կետ, Լնոն Հարությունյանի գործով 2016 թվականի հունիսի 24-ի թիվ ԵԿԴ/0337/06/15 որոշումը, 13-րդ կետ:

5 Տե՛ս սույն որոշման 7-րդ կետը:

օ Տե՛ս սույն որոշման 8-րդ կետը:

16

ատյանի դատարանը, առանց առարկայական քննարկման ենթարկելու Ո | աաա... ատար արարը...

մերժման հիմքում դրել է այն ընդհանրական դատողությունը, որ Նախաքննության մարմնի որոշման հիմնավորումները ն պատճառարբանություններն արդեն իսկ բողոքարկվել են թիվ ԵԴ/022111/21 ն թիվ ԵԴ/0226/11/21 դատական ակտերով, մինչդեռ Առաջին ատյանի դատարանի հիշյալ դատողությունն ինքնին ուղղակի հակասության մեջ է մտնում դատական ակտում առկա այն պնդման հետ, որ նշված հանգամանքը չի բացառում բողոքարկման հնարավորությունը կամ իրավունքը:

Այսինքն` Առաջին ատյանի դատարանը, մի կողմից, չի բացառել բողոքարկման հնարավորությունը կամ իրավունքը, սակայն մյուս կողմից սահմանափակել է բողոքարերի՝ դատական մատչելիության իրավունքը, բողոքարկման առարկայի՝ այլ դատական ակտերով քննության առնվելու հանգամանքով պայմանավորված առարկայական քննարկման չենթարկելով բողոքը: Վերոգրյալի կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից Աաաա ոտիար Խաղը

ՆՍ | բողոքի հիմքերը ն հիմնավորումներն ըստ էության քննության առարկա չդարձնելու մոտեցումը հանգեցրել է անձի սեփականության իրավունքի իրավաչափությունը վիճարկելու այնպիսի սահմանափակման, որի արդյունքում անձի քննարկվող իրավունքը դարձել է վերացական ն պատրանքային՝ խախտելով գործադրված միջոցի ն հետապնդվող նպատակի միջն հավասարակշռության ողջամիտ հարաբերակցությունը:

Միննույն ժամանակ, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ Վերաքննիչ դատարանը, բողոքի քննարկման արդյունքում պատճառաբանություններ կառուցելիս, սահմանափակվել է միայն Առաջին ատյանի դատարանի դատողությունները վերաշարադրելով ն արձանագրել, որ բողոքի հեղինակների կողմից բերված պատճառաբանություններն ու այդ առնչությամբ ներկայացված պնդումները ոչ միայն բավարար չափով փաստարկված չեն, այլն բողոքը բավարարելու համար որոշիչ նշանակություն ունենալ չեն կարող: Մինչդեռ, Վերաքննիչ դատարանը, Առաջին ատյանի դատարանի որոշումը վերանայելու սահմանադրաիրավական գործառույթն իրականացնելիս, պարտավոր էր Առաջին ատյանի դատարանի որոշման հիմնավորվածությոնը ն օրինականությունը ստուգել վերաքննիչ բողոքում մատնանշված հիմքերի ն հիմնավորումների սահմաններում ն դրանց համակցված

17

վերլուծության ու գնահատման արդյունքում հանգե դատական ակտի օրինականության վերաբերյալ համապատասխան եզրահանգման:

1. Վերոգրյալի համատեքստում Վճռաբեկ դատարանը կրկնում է, որ յուրաքանչյուր դեպքում դատական ակտ կայացնելիս դատարանը պարտավոր է պատճառաբանել, թե ինչու է եկել այս կամ այն հետնության, ն որ իրավանորմերով է ղեկավարվել նման որոշում կայացնելիս: Շետնաբար դատական ակտի պատճառաբանվածության անհրաժեշտ նշաձողի հաղթահարման պարագայում միայն վերադաս դատական ատյանը հնարավորություն կունենա ստուգել կայացված դատական ակտի օրինականությունը ն հիմնավորվածությունը:

18. Այսպիսով, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ ստորադաս դատարանները կայացրել են չպատճառաբանված դատական ակտեր, քանի որ դատական ակտի պատճառաբանությունները պետք է հիմնված լինեն տրամաբանորեն կապված ն գործի փաստական հանգամանքներից բխող հստակ, որոշակի ն համոզիչ հետնությունների վրա, ուստին դատական ակտի պատճառաբանությունների հիմքում վերացական, ընդհանրական դատողությունների առկայությունն անմիջականորեն վկայում է այդպիսի պատճառաբանության ոչ պատշաճ լինելու մասին:

19. Ամփոփելով վերոգրյալը` Վճռարեկ դատարանն արձանագրում է, որ սույն վարույթով Առաջին ատյանի դատարանը, ղարա ը

ներկայացուցիչներ արարը, արարը. մոժեով, իսկ Վերաքննիչ

դատարանը, Առաջին ատյանի դատարանի որոշումը անփոփոխ թողնելով, թույլ են տվել դատական սխալ` քրեադատավարական օրենքի էական խախտում, այն է՝ խախտել են 1998 թվականի հուլիսի 1-ին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի պահանջները, ինչը հանգեցրել է նույն օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի խախամանը, որը 2021 թվականի հունիսի 30-ին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 362-րդ հոդվածի համաձայն՝ հիմք է ստորադաս դատարանների դատական ակտերը բեկանելու ն վարույթն՝ ըստ առարկայական ընդդատության, ՀՀ հակակոռուպցիոն դատարան՝ նոր քննության փոխանցելու համար:

ռ Տե՛ս, ումմոնտ ումխում, Վճռարեկ դատարանի' Հրայր Հովսեփյանի գործով 2020 թվականի մայիսի 25-ի թիվ ԵԴ/0426/1//18, Ավաթ Ամինիի գործով 2023 թվականի հունվարի 25-ի թիվ ԵԴ/0752/06/22 որոշումները:

18

20. Ինչ վերաբերում է բողոքաբերի կողմից ներկայացված մյուս փաստարկներին, ապա սույն դեպքում, երբ արդեն իսկ առկա է բողոքարկվող դատական ակտերը բեկանելու իրավական հիմքը՝ Վճռաբեկ դատարանն առարկայազուրկ է համարում դրանց անդրադառնալը:

2. Միննույն ժամանակ, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ նոր քննության ընթացքում ՀՀ հակակոռուպցիոն դատարանը, վերացնելով սույն որոշմամբ արձանագրված խախտումները, պետք է քննարկման առարկա դարձնի Ո | Աաաա ոնի աաա արը...

ներկայացված բողոքի հիմքերն ու դրանք հաստատող փաստերը, իսկ արդյունքում հանգի համապատասխան հետնության:

Ելնելով վերոգրյալից ն ղեկավարվելով Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության 162-րդ, 163րդ, 171-րդ հոդվածներով, «Հայաստանի Հանրապետության դատական օրենսգիրք» Հայաստանի Հանրապետության սահմանադրական օրենքի 11-րդ հոդվածով, 2021 թվականի հունիսի 30-ին ընդունված Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքի 31-րդ, 33-րդ, 34-րդ, 264-րդ, 281-րդ, 352-րդ, 359-րդ, 361363-րդ ու 400-րդ հոդվածներով՝ Վճռաբեկ դատարանը

ՈՐՈՇԵՑ

Լ Թիվ ԵԴ/0223/1/21 գործով Երնան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2022 թվականի ապրիլի 14-ի որոշումը ն այն անփոփոխ թողնելու մասին ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2022 թվականի սեպտեմբերի 26-ի որոշումը բեկանել ն վարույթը փոխանցել ՀՀ հակակոռուպցիոն դատարան՝ նոր քննության: |

2. Որոշումս օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացնելու օրը:

Նախագահող՝ Ը Ը Ը ԱԿԸԿՑԱՇԱՐՅԱՆ

Դատավորներ՝ ԶԸ, ԵԴԱՆԻԵԼՅԱՆ

ԶԸԸԸ ՈԼՄԽԻԹԱՐՅԱՆ

Ս.ԶԻՉՈՅԱՆ

ԶԸ ԴՎԵՔԻԼՒՅԱՆ