Աթանեսյան — ԵԴ/20364/02/18

ՀՏՆ /2-

ԱՎԱԶ

ե: ՊՀ 6 2

17

ՀՀՑՀ շալ ՏՇ-

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ

ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ

ՀՀ վերաքննիչ քաղաքացիական Քաղաքացիական գործ թիվ ԵԴ/20364/02/18 դատարանի որոշում 2022թ.

Քաղաքացիական գործ թիվ ԵԴ/20364/02/18

Նախագահող դատավոր՝ Կ. Համբարձումյան

Դատավորներ՝ Ն. Մարգարյան

Հ. Ենոքյան

ՈՐՈՇՈՒՄ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

Հայաստանի Հանրապետության Վճռաբեկ դատարանի քաղաքացիական

ն վարչական պալատը (այսուհետ՝ Վճռաբեկ դատարան) հետնյալ կազմով' նախագահող Ռ. ՀԱԿՈԲՅԱՆ

զեկուցող Գ. ՀԱԿՈԲՅԱՆ

Ս. ԱՆՏՈՆՅԱՆ

Ա. ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ

Հ. ԲԵԴԵՎՅԱՆ

Մ. ԴՐՄԵՅԱՆ

Ս. ՄԻՔԱՅԵԼՅԱՆ

Ա. ՄԿՐՏՉՅԱՆ

Տ. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

Է. ՍԵԴՐԱԿՅԱՆ

2022 թվականի հունիսի 24-ին

գրավոր ընթացակարգով քննելով ըստ Տիգրան Աթանեսյանի հայցի ընդդեմ Հայաստանի Հանրապետության փաստաբանների պալատի (այսուհետ` Պալատ)՝ որոշումն անվավեր ճանաչելու պահանջի մասին, քաղաքացիական գործով ՀՀ վերաքննիչ քաղաքացիական դատարանի 08.11.2021 թվականի «Գործի վարույթը կասեցնելու մասին» որոշման դեմ Պալատի բերած վճռաբեկ բողոքը,

ՊԱՐԶԵՑ

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.

Դիմելով դատարան՝ Տիգրան Աթանեսյանը պահանջել է անվավեր ճանաչել Պալատի խորհրդի 11.08.2018 թվականի թիվ ԿԳ/195-Ա որոշումը:

2

Երնան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի (դատավոր՝ Ն. Ավետիսյան) (այսուհետ՝ Դատարան) 24.06.2021 թվականի վճռով հայցը բավարարվել է:

ՀՀ վերաքննիչ քաղաքացիական դատարանի (այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան) 08.11.2021 թվականի որոշմամբ թիվ ԵԴ/20364/02/8 քաղաքացիական գործի վարույթը կասեցվել է մինչն ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից թիվ ԵԴ/21085/02/19 կամ թիվ ԵԴ/21389/02/18 քաղաքացիական գործերով եզրափակիչ դատական ակտ կայացնելը (դատավոր Ն. Մարգարյանը սույն գործով ներկայացրել է հատուկ կարծիք):

Սույն գործով վճռաբեկ բողոք է ներկայացրել Պալատը (ներկայացուցիչ Գարիկ Հախնազարյան):

Վճռաբեկ բողոքի պատասխան չի ներկայացվել:

2. Վճռաբեկ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները ն պահանջը.

Սույն վճռաբեկ բողոքը քննվում է հետնյալ հիմքերի սահմաններում.

Վերաքննիչ դատարանը խախտել է ՀՀ Սահմանադրության 6ԼԷրդ, 63-րդ ն 79-րդ հոդվածներ, «Մարդու իրավունքերի ե հիմեարար ազատությունների պաշտպանության մասիե» եվրոպական կոնվենցիայի (այսուհետ՝ Կոնվենցիա) 6-րդ հոդվածը, նույն Կոնվենցիայի թիվ 1 արձանագրության ԷԼին հոդվածը, ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 9-րդ հոդվածը, 157-րդ հոդվածի Լին մասի Լին կետը, 200-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետը ն 382-րդ հոդվածի Լին մասը:

Բողոք բերած անձը եշված հիմքերի առկայությունը պատճառաբանել է հետնյալ հիմնավորումներով.

Վերաքննիչ դատարանն անտեսել է, որ սույն գործով Վերաքննիչ դատարանում քննարկման առարկա պետք է դառնար փաստաբանին կարգապահական

պատասխանատվության ենթարկելու նյութաիրավական հիմքերի առկայության հարցը՝ Պալատի կողմից նշված փաստական հանգամանքների հաշվառմամբ, իսկ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի վարույթում գտնվող թիվ ԵԴ/21085/02/19 քաղաքացիական գործով քննարկման առարկա է փաստաբանի ն Պալատի միջն գործի ենթակայության հարցը:

Վերաքննիչ դատարանը, չբացահայտելով թե ՀՀ վճռաբեկ դատարանի վարույթում գտնվող թիվ ԵԴ/21085/02/19 քաղաքացիական գործով հատկապես որ փաստն է, որ էական նշանակություն ունի սույն գործի քննության համար ն կարող է հաստատվել միայն այդ գործով կայացվելիք դատական ակտով կամ որ իրավահարաբերությունն է անհնար պարզել, առանց կայացվելիք այդ դատական ակտի, առանց որնէ պատճառաբանության կասեցրել է սույն գործի քննությունը:

Վերոգրյալի հիման վրա բողոք բերած անձը պահանջել է վերացնել Վերաքննիչ դատարանի 08.11.2021 թվականի «Գործի վարույթը կասեցնելու մասին» որոշումը:

3. Վճռաբեկ դատարանի պատճառաբանությունները ն եզրահանգումները.

Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ սուն գործով վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելը պայմանավորված է ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 394-րդ հոդվածի 1գին մասի 2-րդ կետով նախատեսված հիմքի առկայությամբ նույն հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի իմաստով, այն է՝ առերնույթ առկա է մարդու իրավունքների ն ազատությունների հիմնարար խախտում, քանի որ

Յ

բողոքարկվող դատական ակտը կայացնելիս Վերաքննիչ դատարանի կողմից թույլ է տրվել ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 157-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի, 200-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետի ն 382-րդ հոդվածի 1-ին մասի այնպիսի խախտում, որը խաթարել է արդարադատության բուն էությունը, ն որի առկայությունը հիմնավորվում է ստորն ներկայացված պատճառաբանություններով.

ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 157-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի համաձայն` դատարանը պարտավոր է կասեցնել գործի վարույթը, եթե անհնարին է տվյալ գործի քննությունը մինչն սահմանադրական, քաղաքացիական, քրեական կամ վարչական դատավարության կարգով քննվող այլ հարցով կամ գործով եզրափակիչ ակտ կայացնելը:

Համանման բովանդակության ունեցող դրույթ բովանդակում էր նան 17.06.1998 թվականին ընդունված, 01.01.1999 թվականին ուժի մեջ մտած ն 09.04.2018 թվականին ուժը կորցրած ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի (այսուհետ՝ Նախկին օրենսգիրք) 105-րդ հոդվածի 1-ին կետը:

ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 380-րդ հոդվածի 5-րդ մասի համաձայն՝ գործի վարույթը կասեցնելու հիմքերի առկայության դեպքում վերաքննիչ դատարանը կարող է կասեցնել գործի վարույթը: Գործի վարույթը կասեցնելու մասին որոշումը կարող է բողոքարկել նույն օրենսգրքով սահմանված կարգով:

Ընդ որում, ՀՀ վճռաբեկ դատարանը, նախկինում կայացրած մի շարք որոշումներում մեկնաբանելով Նախկին օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին կետը, արձանագրել է, որ նշված նորմով նախատեսված գործի վարույթը կասեցնելու դատարանի պարտականությունը ծագում է երկու վավերապայմանների միաժամանակյա առկայութան դեպքում, դրանք են՝ սահմանադրական, քաղաքացիական, քրեական կամ վարչական դատավարությունների կարգով քննվող այլ գործի առկայությունը ն տվյալ գործի քննության անհնարինությունը մինչն նշված դատավարությունների կարգով քննվող գործով կամ հարցով որոշում կայացնելը: Դա պայմանավորված է այն հանգամանքներով, որ այ՝ սահմանադրական, քաղաքացիական, քրեական կամ վարչական դատավարության կարգով քննվող գործով կամ հարցով փաստերը տվյալ գործի լուծման համար ունեն նշանակություն, ն տվյալ իրավահարաբերությունը կամ փաստը կարող է հաստատվել տվյալ գործի քննության շրջանակներում (տես, Գայանե Ասլանյանն ըեդդեմ Սահակ, Կարեն, Տաթնիկ, (Թամարա Ասլաեյաեների ն Մարիամ Ստեփանյանի թիվ ԵԱՔԴ/0169/02/09 քաղաքացիական գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 11.05.2011 թվականի որոշումը):

Մեկ այլ որոշմամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ գործի վարույթի կասեցման հիմքը գործի քննության ընթացքում այնպիսի հանգամանքի ի հայտ գալն է, որն ըստ էության, արգելակում է գործի հետագա ընթացքը: (..) Գործի վարույթի կասեցումը չի կարող կրել ձնական բնույթ, իսկ դրա միակ նպատակը գործի շարունակմանը խոչընդոտող հանգամանքների վերացումն է (տե՛ս, Սամվել, Սահակ ն Սութան ՆՄարկոսյաններեն ընդդեմ Լուսիկ Գնորգյանի ն մյուսնեեի թիվ ԵԿԴ/0808/02//0 քաղաքացիական գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 06.11.2013 թվականի որոշումը):

Նախկինում կայացրած մեկ այլ որոշմամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ դատարանի պարտականությունն է կասեցնել գործի վարույթը, եթե դրա քննությունն անհնարին է մինչն սահմանադրական, քաղաքացիական, քրեական կամ

4

վարչական դատավարության կարգով քննվող այլ գործով կամ հարցով որոշում կայացնելը, իսկ գործի վարույթը կասեցնելու մասին դատարանի որոշման մեջ պետք է նշվեն շարժառիթները, օրենքները, այլ իրավական ակտերը, որոնցով դատարանը հանգել է հետնությունների: Ընդ որում, Նախկին օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին կետի հիման վրա գործի վարույթը կասեցնելու վերաբերյալ որոշում կայացնելիս դատարանը պարտավոր է նշել այն կապը, որն առկա է քննվող գործի ն այլ դատարանում սահմանադրական, քաղաքացիական, քրեական կամ վարչական դատավարության կարգով քննվող գործի միջն, այսինքն՝ նշել այլ դատավարության կարգով քննվող այն իրավահարաբերությունները կամ փաստերը, որոնք քննվող գործի համար իրավաբանական նշանակություն ունեն, ինչպես նան պարտավոր է նշել, թե ինչու տվյալ իրավահարաբերությունը կամ փաստը չի կարող հաստատվել տվյալ գործի քննության շրջանակներում, այսինքն՝ ցույց տալ գործի քննության անհնարինությունը (տես, Վերա Ազիզյանն ըեդդեմ Նունե Սարգսյանի թիվ ԵԱԴԴ/0452/02/09 քաղաքացիական գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 13.01.2010 թվականի որոշումը):

ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արդեն ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 157-րդ ն 380-րդ հոդվածներով ամրագրված դրույթների համադրված վերլուծության արդյունքում գտել է, որ ն առաջին ատյանի դատարանում, ն՛ վերաքննիչ դատարանում գործի վարույթի (կասեցումն օժտված է որոշակի առանձնահատկությամբ: Նշված առանձնահատկությունը հանգում է նրան, որ առաջին ատյանի դատարանում ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 157-րդ հոդվածում ամրագրված են գործի վարույթը կասեցնելու պարտադիր ն հայեցողական հիմքեր, որոնց առկայության դեպքում առաջին ատյանի դատարանը կամ պարտավոր է կասեցնել գործի վարույթը կամ իրավունք ունի կասեցնել գործի վարույթը: Մինչդեռ նույն օրենսգրքի 380-րդ հոդվածի 5-րդ մասում սահմանված է «կարող է կասեցնել գործի վարույթը» ձնակերպումը, ինչը ենթադրում է, որ վերաքննիչ դատարանը գործի վարույթը կասեցնելու հիմքերի առկայության դեպքում օժտված է հայեցողական լիազորությամբ ն տվյալ գործի կոնկրետ հանգամանքների համատեքստում վերաքննիչ դատարանն է որոշում, թե արդյո՞ք վերաքննիչ վարույթում ի հայտ եկած տվյալ հանգամանքը խոչընդոտում է վերաքննիչ բողոքի քննության հետագա ընթացքին, թե՝ ոչ: Նման իրավակարգավորումը թույլ է տալիս վերաքննիչ դատարանին ստուգել ն գնահատել|Սրլ կոնկրետ գործի հանգամանքների համակցությունը օրենքով նախատեսված հիմքերի առկայության դեպքում կասեցման անհրաժեշտության ն նպատակահարմարության հարցը լուծելիս (րես, Դվին Գոմցյանն ըեդդեմ «Զարգացման Հայկական բանկ» ԲԲԸ-ի իրավահաջորդ «Արարատբանկ» ԲԲԸ-ի ն մյուսների թիվ ԵԿԴ/2174/02/15. քաղաքացիական գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 24.09.2020 թվականի որոշումը):

Միաժամանակ նույն որոշմամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ վարույթը կասեցնելու հարցը լուծելիս մի կողմից պետք է առաջնորդվել գործի վարույթի կասեցման ինստիտուտի կիրառմամբ հետապնդվող վերոնշյալ իրավաչափ նպատակով, իսկ մյուս կողմից՝ դատավարության մյուս մասնակիցների իրավունքների Ա օրինական շահերի պաշտպանության միջն ողջամիտ համաչափություն ապահովելու անհրաժեշտությամբ: Գործի վարույթի կասեցման հանգամանքը կարող է խոչընդոտել գործին մասնակցող շահագրգիռ անձանց իրավունքների իրացմանը, մասնավորապես՝ ողջամիտ ժամկետում գործի քննության իրավունքի իրացմանը:

5

ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 382-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ վերաքննիչ դատարանի՝ առանձին ակտի ձնով կայացվող միջանկյալ դատական ակտը պետք է բավարարի նույն օրենսգրքի 200-րդ հոդվածով սահմանված պահանջները:

ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 200-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4րդ կետի համաձայն՝ առաջին ատյանի դատարանի առանձին ակտի ձնով կայացված որոշման մեջ պետք է նշվեն հիմնավորումները, որոնցով դատարանը հանգել է հետնությունների՝ օրենքների ն այլ իրավական ակտերի վկայակոչմամբ:

Վերը նշված նորմերի համակարգային վերլուծությունից բխում է, որ վերաքննիչ դատարանի՝ առանձին ակտի ձնով կայացվող միջանկյալ դատական ակտը պետք է բավարարի նույն օրենսգրքի 200-րդ հոդվածով սահմանված պահանջները, այսինքն՝ առաջին ատյանի դատարանի՝ առանձին ակտի ձնով կայացված որոշման մեջ պետք է նշվեն նան հիմնավորումները, որոնցով դատարանը հանգել է հետնությունների՝ օրենքների ն այլ իրավական ակտերի վկայակոչմամբ:

Վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումների կիրառումը սույն գործի փաստերի նկատմամբ.

Սույն գործի փաստերի համաձայն՝ Տիգրան Աթանեսյանը հայցադիմում է ներկայացրել Դատարան ընդդեմ Պալատի՝ պահանջելով անվավեր ճանաչել Պալատի խորհրդի 11.08.2018 թվականի թիվ ԿԳ/195-Ա որոշումը, որի 1-ին կետով փաստաբան Տիգրան Աթանեսյանը ճանաչվել է մեղավոր «Փաստաբանության մասին» ՀՀ օրենքի 19-րդ հոդվածի 2-րդ կետի ն Պալատի ընդհանուր ժողովի կողմից 11.02.2012 թվականի թիվ 1/4-Լ որոշմամբ հաստատված փաստաբանի վարքագծի կանոնագրքի 2.2.3-րդ ենթակետի պահանջների խախտման համար, ու նույն որոշման 2-րդ կետով վերջինիս նկատմամբ կիրառվել է կարգապահական տույտ փաստաբանի արտոնագրի գործողության դադարեցում (հատոր 1-ին, գ.թ. 44-76):

Դատարանի 24.06.2021 թվականի վճռով հայցը բավարարվել է (հատոր 5-րդ, գ.թ. 35-63): Նշված վճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել Պալատը, որը Վերաքննիչ դատարանի 09.08.2021 թվականի որոշմամբ ընդունվել է վարույթ (հատոր 6-րդ, գ.թ. 4-27):

Վերաքննիչ: դատարանի 08.11.2021 (թվականի որոշմամբ սուն՝ թիվ ԵԴ/20364/02/18 քաղաքացիական գործի վարույթը կասեցվել է մինչն ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից թիվ ԵԴ/21085/02/19 կամ թիվ ԵԴ/21389/02/18 քաղաքացիական գործերով եզրափակիչ դատական ակտ կայացնելը այն պատճառաբանությամբ, որ «Տվյալ դեպքում գործի վարույթի կարճումը վերը բերված իրավական հիմնավորումների ներքո անհամատեղելի կլինի ՀՀ սահմանադրության 61-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 63-րդ հոդվածի 1-ին մասով ն 79-րդ հոդվածով սահմանված իրավակարգավորումների հետապնդած նպատակների ն տրամաբանության հետ, ինչը Վերաքննիչ դատարանին ստիպում է ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 157-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1ին կետի դիսպոզիցիայում ներառված «անհնար է» եզրույթը ավելի լայն մեկնաբանման ենթարկել, ՀՀ սահմանադրության վերոհիշյալ նորմերով ամրագրված անձի հիմնական իրավունքների սահմանափակումից զերծ մնալու համար: Վերաքննիչ դատարանի այս դիրքորոշումը, ի լրումն վերը նշվածի, պայմանավորված է նան այն հանգամանքով, որ թիվ ԵԴ/27468/02/19 քաղաքացիական գործով սույն որոշման կայացման պահին չկա

6

Վճռաբեկ դատարանի դիրքորոշումը՝ նշված գործով Վերաքննիչ դատարանի 15.04.2021 թվականի որոշման դեմ Տիգրան Աթանեսյանի բերած վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելու հարցի վերաբերյալ, այսինքն վերջինիս համար անորոշ են նան ինչպես իր դե ֆակտո սահմանափակված հիմնական իրավունքների հետագա իրացման եղանակները, այնպես էլ հնարավոր ժամկետները: Ավելորդ չէ նան արձանագրել, որ Վերաքննիչ դատարանի կողմից սույն գործի վարույթի կարճումը ըստ էության թիվ ԵԴ/27468/02/19 քաղաքացիական գործով տրամաբանության ներքո Տիգրան Աթանեսյանի կողմից ըստ էության կրկին կբողոքարկվի Վճռաբեկ դատարան՝ ուղղակիորեն ծանրաբեռնելով Վճռաբեկ դատարանին, ինչը չի բխում նան դատական խնայողության սկզբունքից» (հատոր 6-րդ, գ.թ. 49-51):

Հիմք ընդունելով վերը նշված իրավական վերլուծությունները ն դրանք համադրելով սույն գործի փաստերի հետ՝ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ Վերաքննիչ դատարանի կողմից կայացված որոշման մեջ որպես հիմնավորումներ, որոնցով վերջինս հանգել է հետնությունների, նշվածները որնէ կերպ չեն կարող անհնարին դարձնել սույն քաղաքացիական գործի քննությունը, քանի որ տվյալ դեպքում Վերաքննիչ դատարանի որոշման մեջ վկայակոչված գործերով փաստերը տվյալ գործի լուծման համար չունեն նշանակություն: Ավելին՝ վկայակոչված գործերով առկա չէ սուն քաղաքացիական գործի հետագա ընթացքն արգելակող կամ վերաքննիչ բողոքի քննության հետագա ընթացքին խոչընդոտող որնէ հանգամանք:

Մինչդեռ տվյալ դեպքում Վերաքննիչ դատարանը, որոշում կայացնելով գործի վարույթը կասեցնելու մասին, չի ապահովել մի կողմից գործի վարույթի կասեցման ինստիտուտի կիրառման իրավաչափ նպատակի ն մյուս կողմից` բողոք բերած անձի իրավունքների ն օրինական շահերի պաշտպանության ողջամիտ

հավասարակշ»ոությունը, ինչի արդյունքում նան խախտել է Պալատի՝ վերաքննության կարգով իրավական պաշտպանություն հայցելու իրավունքը:

Հետնաբար, Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ տվյալ դեպքում Վերաքննիչ դատարանը, խախտելով ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 157-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետը, 200-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետը ն 382-րդ հոդվածի 1-ին մասը, ոչ իրավաչափորեն է կասեցրել սույն քաղաքացիական գործի վարույթը՝ միաժամանակ սահմանափակելով Պալատի՝ ՀՀ Սահմանադրության 61-րդ ն 63-րդ հոդվածներով ու Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետով երաշխավորված դատական պաշտպանության իրավունքը: Արդյունքում Վերաքննիչ դատարանի կողմից թույլ են տրվել դատավարական իրավունքի նորմերի այնպիսի խախտումներ, որոնք խաթարել են արդարադատության բուն էությունը:

Այսպիսով, վճռաբեկ բողոքի հիմքերի առկայությունը Վճռաբեկ դատարանը դիտում է բավարար՝ ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 1-ին մասի ն 390-րդ հոդվածի 3-րդ մասի ուժով Վերաքննիչ դատարանի 08.11.2021 թվականի «Գործի վարույթը կասեցնելու մասին» որոշումը վերացնելու համար:

Ելնելով վերոգրյալից ն ղեկավարվելով ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 405-րդ, 406-րդ ն 408-րդ հոդվածներով՝ Վճռաբեկ դատարանը

7

ՈՐՈՇԵՑ

1. Վճռաբեկ բողոքը բավարարել: Վերացնել ՀՀ վերաքննիչ քաղաքացիական դատարանի 08.11.2021 թվականի «Գործի վարույթը կասեցնելու մասին» որոշումը:

2. Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացման պահից, վերջնական է ն ենթակա չէ բողոքարկման:

Նախագահող Ռ. ՀԱԿՈԲՅԱՆ

Զեկուցող Գ. ՀԱԿՈԲՅԱՆ

Ս. ԱՆՏՈՆՅԱՆ

Ա. ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ

Հ. ԲԵԴԵՎՅԱՆ

Մ. ԴՐՄԵՅԱՆ

Ս. ՄԻՔԱՅԵԼՅԱՆ

Ա. ՄԿՐՏՉՅԱՆ

Տ. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

է. ՍԵԴՐԱԿՅԱՆ