Հարությունյան — ԱՎԴ/0014/15/21

/ջ ԱՏԱ-ի ԱՎԴ/0014/15/21

Ն/ի ԹԵ

Աա 1122

ՀԱԱՀ ՈԱՆած»

ՀՏ Հ"՛

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ

ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ

ՈՐՈՇՈՒՄ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

Հայաստանի Հանրապետության

վերաքննիչ քրեական դատարան,

նախագահող դատավոր՝ Տ.Սիմոնյան

2024 թվականի դեկտեմբերի 3-ին քաղաք Երնանում

ՀՀ վճռաբեկ դատարանի հակակոռուպցիոն պալատի կոռուպցիոն

հանցագործությունների քննության դատական կազմը (այսուհետ նան՝ Վճռաբեկ դատարան),

նախագահությամբ՝ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ

մասնակցությամբ դատավորներ՝ Ա.ԿՐԿՅԱՇԱՐՅԱՆԻ

Ռ.ՄԽԻԹԱՐՅԱՆԻ

Ս.ՉԻՉՈՅԱՆԻ

Դ.ՎՎԵՔԻԼՅԱՆԻ

գրավոր ընթացակարգով քննության առնելով ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի (այսուհետ նան՝ Վերաքննիչ դատարան) 2022 թվականի հունվարի 17-ի որոշման դեմ

2

մեղադրյալ Մուրադ Մարութի Հարությունյանի պաշտպաններ Կ.Մեժլումանի ն ԷԲեգլարյանի վճռաբեկ բողոքը.,

ՊԱՐԶԵՑ

Գործի դատավարական նախապատմությունը.

1. 2020 թվականի հունիսի 29-ին ՀՀ ոստիկանության Եղեգնաձորի բաժնում 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի (այսուհետ նան՝ ՀՀ քրեական օրենսգիրք) 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի Լին կետի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 37154520 քրեական գործը:

2020 թվականի օգոստոսի 12-ին Մուրադ Հարությունյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: Նույն օրը մեղադրյալ Մ.Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառվել է 9.500000 ՀՀ դրամ գումարի չափով գրավը:

2020 թվականի օգոստոսի 15-ին ՀՀ Արարատի ն Վայոց ձորի մարզերի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի որոշմամբ նախաքննության մարմնի կողմից մեղադրյալ Մ.Հարությունյանի նկատմամբ կիրառված 9.500.000 ՀՀ դրամի չափով գրավը նվազեցվել է, ն գրավի չափ է սահմանվել 4.500.000 ՀՀ դրամը:

2. 2021 թվականի հուլիսի 2-ին ՀՀ ոստիկանության Եղեգնաձորի բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 294-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1ին կետի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 37157821 քրեական գործը:

3. 2021 թվականի հուլիսի 4-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Վայոց ձորի մարզային քննչական վարչության ՀԿԳ քննիչ ԳՎիրաբյանի որոշմամբ թիվ 37154520 քրեական գործը միացվել է թիվ 37157821 քրեական գործին, ն նախաքննությունը շարունակվել է 37157821 համարի ներքո:

2021 թվականի հուլիսի 5-ին Մուրադ Հարությունյանին նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 294-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին ն 2-րդ կետերով:

' Շամաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի անցումային դրույթները կարգավորող 483-րդ հոդվածի 8-րդ մասի՝ սույն բողոքը քննվում է մինչն 2022 թվականի հուլիսի 1-ը գործող կարգով:

Յ

4. 2021 թվականի նոյեմբերի 18-ին ՀՇ Արարատի ն Վայոց ձորի մարզերի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի որոշմամբ ՀՀ Վայոց ձորի մարզի դատախազության դատախազ Կ.Կարապետյանի (այսոհետ նան՝ Դատախազ) միջնորդությունը՝ թիվ 37157821 քրեական գործով մեղադրյալ Մ.Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված գրավը պետության եկամուտ դարձնելու վերաբերյալ, ըստ ընդդատության ուղարկվել է Երնան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարան (այսուհետ նան՝ Առաջին ատյանի դատարան):

5. 2021 թվականի դեկտեմբերի 14ին Առաջին ատյանի դատարանի որոշմամբ Դատախազի միջնորդությունը մերժվել է:

6. ՃՇՇ գլխավոր դատախազության պետական իշխանութան դեմ ուղղված հանցագործությունների գործերով վարչության դատախազ Ն.Մովսիսյանի վերաքննիչ բողոքի քննության արդյունքում Վերաքննիչ դատարանի 2022 թվականի հունվարի 17-ի որոշմամբ բողոքը բավարարվել է, Առաջին ատյանի դատարանի 2021 թվականի դեկտեմբերի 14ի որոշումը բեկանվել ն փոփոխվել է՝ մեղադրյալ Մ.Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված 4.500.000 ՀՀ դրամի չափով գրավը դարձնելով պետության եկամուտ:

7.Վերաքննիչ դատարանի 2022 թվականի հունվարի 17ի որոշման դեմ մեղադրյալ Մ.Հարությունյանի պաշտպաններ Կ.Մեժլումյանը ն Է.Բեգլարյանը վճռաբեկ բողոք են բերել, որը Վճռաբեկ դատարանի 2022 թվականի օգոստոսի 15-ի որոշմամբ ընդունվել է վարույթ:

2023 թվականի հունվարի 16-ին գործը բաշխվել (հանձնվել) է ՀՀ վճռաբեկ դատարանի հակակոռուպցիոն պալատի կոռուպցիոն հանցագործությունների քննության դատական կազմին:

7Լ Վճռաբեկ դատարանի 2024 թվականի օգոստոսի 26-ի որոշմամբ սահմանվել է վճռաբեկ բողոքի քննության գրավոր ընթացակարգ:

4

Վճոաբեկ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները ն պահանջը.

Վճռաբեկ բողոքը քննվում է հետնյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.

8. Բողոքաբերները գտել են, որ Վերաքննիչ դատարանի կողմից առերնույթ թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է՝ խախտվել են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18- րդ հոդվածի պահանջը: Բողոքաբերը փաստարկել է նան, որ Վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ օրենքի կամ այլ նորմատիվ իրավական ակտի միատեսակ կիրառության համար:

8.Լ Բողոքի հեղինակները գտել են, որ Վերաքննիչ դատարանի եզրահանգումներն առ այն, որ Մ.Հարությունյանը կատարել է քրեական օրենքով չթույլատրված արարք, ըստ էության խախտում է Մ.Շարությունյաանի անմեղության կանխավարկածը, քանի որ «քրեական օրենքով չթույլատրված արարք» կատարելը ն «հանցանք» կատարելը նույնական են, ն Վերաքննի դատարանի պատճառաբանությունները չեն բխում ՀՀ քրեական օրենսգրքի նորմերից:

9. Բողոքաբերները նշել են, որ առկա է նան օրենքի միատեսակ կիրառության ապահովման ն իրավունքի զարգացման խնդիր, քանի որ թիվ ԵԴ/1098/01/19 քրեական գործով դատարանը արձանագրել է, որ անձի կողմից քրեական օրենքով չթույլատրված արարք կատարելը կարող է հաստատվել միայն օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռի առկայության դեպքում՝ մերժելով այդ հիմքով գրավի գումարը պետականացնելը, իսկ թիվ ՍԴԼ/0056/01721 գործով դատարանն, առանց օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռի առկայության, որոշել է գրավի գումարը պետականացնել:

10. Վերոգրյալից ելնելով՝ բողոքաբերները խնդրել են բեկանել Վերաքննիչ դտարանի 2022 թվականի հունվարի 17-ի որոշումը` օրինական ուժի մեջ թողնելով Առաջին ատյանի դատարանի 2021 թվականի դեկտեմբերի 14-ի որոշումը:

5

Վճոաբեկ բողոքի քննության համար էական նշանակություն ունեցող փաստական հանգամանքները.

1. Մուրադ Մարութի Հարությունյանին՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 294-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1ին ն 2-րդ կետերով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ. «/Նայ/ հանդիսանալով «Հայանտառ» պետական ոչ առնտրային կազմակերպության «Վայոց ձորի անտառնտեսությու» մասնաճյուղի տնօրեն, օժտված լինելով կազմաւկերպական- տնօրինչական գործառույթներով ն համաձայն 2005 թվականի սեպտեմբերի 12ին գործատու՝ «Հայանվառ» պերական ոչ առնտրային կազմակերպության հետ կնքված թիվ 18 պայմանագրի ն այդ պայմանագրում փոփոխություններ ու լրացումներ կավարելու մասին 2007 թվականի հոկտեմբերի 1-ին կնքված համաձայնագրի, «Վայոց ձորի անտաոտետեսությու» մասնաճյուղում իրականացնելով մասնաճյուղի ընթացիկ գործունեության կազմակերպում ն ղեկավարում, կրելով պափվասխանատվություն գործավմնի հանձնարարությունների ն կնքված պայմանագրերի պահանջները չկատարելու կամ ոչ պափշաճ կատարելու համար, կատարելով աշխատանքի բաշխում աշխատողների միջն, պարվավոր լինելով մասնաճյուղի ընթացիկ ղեկավարումը պատշաճ մակարդակով իրականացնելու մասնաճյուղի ` կանոնադրութան Օն կնքված պայմանագրին համապատասխան, իրեն վարահված մասնաճյուղի միջոցներից հափշտակություն կատարելու միասնական դիտավորությաւմը, 2016 թվականի հունվարի Լից 2020 թվաւկանի հունիս ամիսն ընկած ժամանակահատվածում, շարունակաբար վատնելու եղանակով հափշտակել է «Հայանտառ» պետական ոչ առնտրային կազմակերպությանը պատկանող, առանձնապես խոշոր չափերով՝ 11476.359 ՀՀ դրամ գումարը, ինչն արտահայտվել է հեվննյալում.

Մուրադ Հարությունյանը, 2005 թվականի սեպտեմբերի 12ից լինելով «Հայանտառ» ՊՈԱ կազմեաւկերպության «Եղեգիսի անտաոտնեվտեսություն» մասնաճյուղի, այնուհեվն 2007 թվականի հոկտեմբերի Լի համաձայնագրով նույն ՊՈԱ կազմակերպության «Վայոց ձորի անտաոտետեսություն» մասնաճյուղի տնօրեն, ունենալով հափշտակություն կատարելու

6

միասնական դիտավորություն, Օ-անձնական նե այլ շահագրգովածությունից ելնելով, միջնորդել Լ «Հայանտառ» ՊՈԱ կազմակերպության փնօրինությանն իր կնոջը` Մարինե Վեմիրի Հարությունյանին, ընդունել աշխատանքի «Վայոց ձորի անտաոտետեսություն» մասնաճյուղում որպես պահակ, ով 20086 թվականի սեպտեմբերի ին ՊՈԱ կազմակերպության տնօրենի թիվ 174Ա հրամանով հրամանագրվել է նշված մասնաճյուղում որպես պահակ ու նույն օրր նրա հետ կնքվել է աշխատանքային թիվ 3729 պայմանագիրը, սակայն 2016 թվականի հունվարի ամսից մինչն 2018 թվականի հուլիսի ամիսը ներառյալ փաստացի աշխատանքի չներկայանալու ն պայմանագրով նախապտեսվեաւծ աշխաւտանքային պարվտաւկանությունները չկատարելու պայմաններում երա տվյալները ներառվել են կազմակերպության աշխատավարձերի ցուցակներում ու նշված ժամանակահատվածում՝ յուրաքանչյուր ամիս, շարունակաբար կազմակերպության միջոցներից նրան վճարվել է ընդհանուր 16905225 ՀՀ դրամ գումար:

Այնուռետն, Մուրադ Հարությույանը միջնորդլ Լէ «Հայանտառ» ՊՈԱ կազմակերպության տնօրինությանն իր ընկերոջ որդուն` Ալիկ Զավենի Մաթնոայանին, «Վայոց ձորի անտաոռոտնտեսություն» մասնաճյուղում ընդունել աշխատանքի որպես վարորդ, ով 2009 թվականի մարտի 1-ին ՊՈԱ կազմակերպության փնօրենի թիվ 35ԼԱ հրամանով հրամանագրվել է մասնաճյուղում որպես վարորդ ու նույն օրը նրա հետ կնքվել է աշխատանքային թիվ 4043 պայմանագիրը, սակայն 2016 թվականի հունվար ամսից մինչն 2020 թվականի հունիս ամիսը փասվացի աշխատանքի չներկայանալու ն պայմանագրով նախատեսված աշխատանքային պարտականությունները չկատարելու պայմաններում նրա տվյալները ներառվել են կազմակերպության աշխատավարձերի ցուցակներում ու նշված ժամանակահափվածում՝ յուրաքանչյուր ամիս, շարունակաբար կազմակերպության միջոցներից նրան վճարվել է ընդհանուր 3109.920 ՀՀ դրամ գումար:

Այնուռետն, Մուրադ Հարությույանը միջնորդել է «Հայանտառ» ՊՈԱ կազմակերպության տնօրինությանն իր հարազատ եղբորը Վոլողա Մարութի Հարությունյանին, րնղդունկ »աշխատանքի «Վայոց ձորի ։անտառոտնտեաություն» մասնաճյուղում որպե Արտավանի անտփառապետության թիվ 2 ապահարաժնի

7

անտառապահ, ով 2010 թվականի հուլիսի 22ին ՊՈԱ կազմակերպության փնօրենի թիվ 592Ա հրամանով հրամանագրվլ է մասնաճյուղում որպես Արտավանի անտառապետության թիվ 2 պահարաժնի անտառապահ ու նույն օրը նրա հեվ. կնքվել է աշխատանքային թիվ 6193 պայմանագիրը, սաւկայն 2016 թվականի հունվար ամսից մինչն 2019 թվականի դեկտեմբեր ամիսը ներառյալ փաստացի աշխաւտանքի չներկայանալու ն պայմանագրով նախատեսված աշխատանքային պարտականությունները չկատարելու պայմաններում նրա տվյալները ներառվել են կազմակերպության աշխատաւվարձերի ցուցակներում ու նշված ժամանակահավտվածում՝ յուրաքանչյուր ամիս, շարունակարար կազմակերպության միջոցներից նրան վճարվել է ընդհանուր 3265.684 ՀՀ դրամ գումար:

Այնուռետն, Մուրադ Հարությույանը միջնորդել է «Հայանտառ» ՊՈԱ կազմակերպության տնօրինությանն իր հարազատ եղբոր փեսային՝ Սիրաս Հեկտորի Հարությունյանին ընդուն աշխատանքի «Վայոց ձորի 2անտառոտնտեաություն» մասնաճյուղում որպես անտառային վփեխնիկ, ով 2014 թվականի օգոստոսի Էին ՊՈԱ կազմակերպության վենօրենի թիվ 371Ա հրամանով հրամանագրվել է մասնաճյուղում, որպես անտառային տեխնիկ, սակայն 2015 թվականի հունվար ամսից մինչն 2016 թվականի օգոստոս ամիսը ներառյալ փատրացի աշխատանքի չներկայանալու ն աշխատանքի ընդունման Օ0 հրամանով նախատեսված գործառութային պարտականությունները չկատարելու պայմաններում ներա տվյալներր ներառվել են (կազմակերպության աշխատավարձերի ցուցակներում ու նշված ժամանակահատվածում` յուրաքանչյուր ամիս, շարունակաբար կազմակերպության միջոցներից նրան վճարվել է ընդհանուր 1721550 ՀՀ դրամ գումար:

Շարունակելով իր հանցավոր գործունեությունը` Մուրադ Հարությունյանը միջնորդել է «Հայանտառ» ՊՈԱ կազմակերպության վփնօրինությանն իր ծանոթ Գնորգ Զաքարի Ավետիսյանին ընդունել աշխատանքի «Վայոց ձորի անտաոտեվտեսություն» մասնաճյուղում, որպես Արենիի անվաւոապետության թիվ 5 պահարաժնի անփատապահ, ով 2013 թվականի սեպտեմբերի 10-ին ՊՈԱ կազմակերպության փտեօրենն թիվ 52-Ա հրամանով հրամանագրվել է մասնաճյուղում որպես թիվ 5 պահարաժնի անփառապաւհ, սեւկայն 2019

8

թվականի հունվարի ամսից մինչե 2017 թվականի սեպտեմբերի 1էր ներառյալ ժամանակահատվածում փաստացի աշխատանքի չներկայանալու ն աշխատանքի ընդունման Օ0 հրամանով նախատեսված գործառութային պարտականությունները չկատարելու պայմաններում ներա տվյալներր ներառվել են (կազմակերպության աշխատավարձերի ցուցակներում ու նշված ժամանակահատվածում` լուլւլաքանչյուր ամիս, շարունակաբար կազմակերպության միջոցներից նրան վճարվել է ընդհանուր 1688.550 ՀՀ դրամ գումար:

Այսպիսով Մուրադ Հարությունյանը վատման եղանակով հափշտակել է «Հայանտառ» պետական ոչ առնտրային կազմակերպության, պատկանող առանձնապես խոշոր չափերով, ընդհանուր` 114765.359 ՀՀ դրամ գումարը:

Բացի այդ, Մուրադ Հարությունյանն իր ենթակայության ներքո աշխատող Արմեն Պարույրի Բարայանի հեր նախապես՝ մինչն հանցագործությունը ակսելը, պայմանավորվել է հանցանքը՝ ամբողջովին արգելված կենդանու բեզոարյան այծի որսի համատեղ կատարելու մասին, իր կողմից վարած «Ուազ» մակնիշի 609 Լե. 62 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով 2021 թվականի հուլիսի 2-ի, քննությամբ չպարզված ժաւմին գնացել են Արենի համայնքի Ելփին բնակավայրի «Արդարազ» կոչվող տեղամաս, որտեղ Արմեն Բարայանն իրեն պատկանող «ԻԺ» մոդելի 16մմ տրամաչափի 19503559 գործարանային համարով երկփողանի հրացանից երկու կրակոցի միջոցով ապօրինի որսացել է բնական ազատության վիճակում գտնվող որսն ամբողջովին արգելված մեկ հաւտ բեզոարյան այծ՝ կենդանական աշխարհին պատճառելով խոշոր չափերով` 3.000.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս:

Ապօրինի որս հանդիսացող բեզոարյան այծի լեշն իր վարած «Ուազ» մաւկնիշի 609 ԼԼ 62 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով «Արդարազ» կոչվող տեղամասից տեղափոխելիս հասնելով Ելփին բնակավայրի «Զաղա» կոչվող տեղամաս, նկատել է ոստիկանության ծառայողներին ն, զգալով բացահայտման իրական վտանգ չի ենթարկվել վերջիններիս կողմից իրեն ուղղված` փիանապորտային միջոցը կանգնեցնելու օրինական պահանջին, դիմել է փախուարի նե, հասնելով նույն բնակավայրի «Քարի փակ» կոչվող

9

տեղամասում գվնվող, Ելփին ընակավայրի բնակչուհի Քանաքարա Միքայելյանին պատկանող հողամասի մոտ բեզոարյան այծի լեշն ավտոմեքենայից նետել են հարակից առուն, որը հայտնաբերվել է նշյալ վայրում ոստիկանության ծառայողների կողմից ու վերցվել:»-:

12. 2021 թվականի նոյեմբերի 18-ին Դատախազի կողմից ներկայացված միջնորդության համաձայն` «(..) Նկատի ունենալով այն, որ Մուրադ Հարությունյանը դատարանի կողմից 15.08.2020թ. իր նեկատմամի որպես խափանման միջոց գրավը կիրառված լինելու պայմաններում: 0207.2021թ. առերնույթ կատարել է նոր՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 294-րդ հոդվածի 2րդ մասի Լին ն 2րդ կետերով նախատեսված հանցանք, այն է` խախտել է ընտրված խափանման միջոցի պայմանները, չի դրսնորել պատշաճ վարքագիծ, 06.07.2021թ Վայոց ձորի մարզի դատախազությունում որոշում է կայացվել թիվ 37157821 քրեական գործով մեղադրյալ Մուրադ Մարութի Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրաոված գրավը վերացնելու մասին:

Նույն օրը` 06.072021Լթ.-ին, վարույթն իրականացնող քննիչի կողմից միջնորդություն է հարցուցվել ՀՇ Արարատի ն Վայոց ձորի մարզերի ընդհանուր իրավասության դատարան՝ մեղադրյալ ՄՀարությունյանի նկափմամի որպես խափանման միջոց կալանավորումը կիրառելու վերաբերյալ, որը դատարանի 0707.2021թ. որոշմաւմը բավարարվել է:

Դատարանի որոշմամբ պաշտպանական կողմի ներկայացրած բողոքը ՀՀ վերաքննիչ քրեական դավաւրունի 2207.2021Լթ. որոշմամը մերժվել է: (...)»:

13. Առաջին ատյանի դատարանի՝ խափանման միջոց գրավը պետության եկամուտ դարձնելու վերաբերյալ միջնորդությունը քննարկելու մասին 2021 թվականի դեկտեմբերի 14- ի որոշման համաձայն՝ /...) Դատարանն արձանագրում է, որ Մուրադ Հարությունյանը դատարանի կողմից 15082020թ. իր նկատմամբ որպես խափանման միջոց գրավը կիրառված լինելու պայմաններում, 0207.2021թ. առերնույթ կատարել է նոր՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 294-րդ հոդվածի 2րդ մասի Լին ն 2րդ կետերով նախատեսված հանցանք, սակայն մեղադրյալ Մ-Հարությունյանի կողմից տվյալ արարքը կատարելու վերաբերյալ

2 Տե'ս զործի սյութեր, թերթեր 38-39:

3 Տե՛ս զործի նյութեր, թերթեր 2-4:

10

առկա չէ օրինական ուժի մեջ՞ մրած դատավճիռ, ուստի վերր նշված իրավակարգավորումների, այդ թվում նան՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգիքի 143- իդ հոդվածի րդ մասի լույսի ներքո մեղադրյալի կողմից չթույլավրված արարքի կատարումը չի կարող համարվել հատրատված հանգամանք կամ փար, քանի որ այդ պարագայում կխախտվի անձի անմեղության կանխավարկածը, մինչդեռ անձի կողմից չթույլատրված արարքի կատարելը կարող է հատրատված համարվել միայն օրինական ուժի մեջ մտած դավւավճիո առկայության պայմաններում: Դատարանն ընդունելի է համարում պաշտպանական կողմի ներկայացված մոտեցումն առ այն, որ մինչդատական վարույթի կամ դատական քննության ընթացքում գրավը կարող է պետության եկամուվ դարձվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 135-րդ հոդվածով նախատեսված բոլոր հիմքերի դեպքում, բացի քրեական օրենքով չթույլատրված նոր արարք կափարելու դեպքում՝ օրինական ուժի մեջ մրած դատավճռի բացակայության պայմաններում:

Ելնելով վերոգրյալից Դատարանը գտնում է, որ Ս:Հարությունյանի կողմից մուծված գրավը պերք է թողնել ՀՀ դավախազության դեպոզիվ հաշվին, մինչն միջնորդության մեջ նշված նոր ենթադրյալ հանցանքի վերաբերյալ վերջնական դավտաւվարական ակտի ուժի մեջ մտնելը: (...)»":

14. Վերաքննիչ դատարանի 2022 թվականի հունվարի 17-ի որոշման համաձայն՝ «(..) Հարկ է փաստել, որ Առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանը յուրովի է մեկնաբանել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի դրույթները, կատարե է եզրահանգումներ, որոնք ամեննին չեն բխում օրենադրական կարգսւվորումներից, անհիմն կերպով ինքնուրույն դիֆերենցել, տարանջատել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի հոդված 135ով նախատեսված խափանման միջոց կիրառելու հիմքերը այն համատեքատրում, որ դրանք ընդունելի են գրավը պետության եկամուտ դարձնելու առումով, հացառությամի մեկ հիմքից, այն է` քրեական օրենքով չթույլատրված նոր արարք կատարելը: Այս մոտեցումն ընդունի չէ ն չի ըրխսմ խափանման միջոցների

4 Տե'ս գործի նյութեր, հատոր 1, թերթ 25:33:

11

հասկացությունից, էությունից, դրանց կիրառման պայմաններից ն հիմքերից: ՀՀ քրեական դափավարության օրենսգրքի 143-րդ հոդվածի Ցրդ մասի համաձայն՝ «Եթե կասկածյալը կամ մեղադրյալը կատարել է սույն օրենսգրքի 135-րդ հոդվածի Լին մատվ նախատեսված արարք, ապա գրավը պեվաության եկամուր է դարձվում դատարանի որոշմամը՝ դատախազի միջնորդության հիման վրա, իսկ քրեական գործը դատարանում քննելիս նան դատարանի նախաձեռնությամբ: Գրավը պետության եկամուր դարձնելու կամ միջնորդությունը մերժելու մասին դատարանի որոշումը կարող է բողոքարկվել վերադաս դատարաուն»: Այս դրույթի վերլուծությունից սաւկնհայվ: է, որ օրենքը որնէ փարբերակում չի նախատեսում հոդված 135ի Լին մասով նախատեսված արարքների միջն ն դրանցից ցանկացածը կատարելու պարագայում գրավը պետության եկամուտ է դարձվում դատարանի որոշմամբ` դատախազի միջնորդության հիման վրա: Այդ դրույթն իմպերատիվ է ն ենթակա չէ տարամեկնաբանությունների: Բացի դա՝ հարկ է նկատել, որ ՀՀ քրեական դափավարության օրենսգրքի հոդված 135-ի Լին մասի 3-րդ կերը սահմանում է՝ «կատարել քրեական օրենքով չթույլատրված արարք» ձնակերպումը: Այս դրույթն ամեննին պատահաւկան չէ, քանզի օրենադիրը նշել է ոչ թե անձի կողմից հանցանք կատարելու մասին, որպիսի հանգամանքը կարող է փաստվել բացառապես օրինական ուժի մեջ մտած դավավճոով, այլ կիրառել է «քրեական օրենքով չթույլատրված արարք» ձնակերպումը, որր երբնէ չպետք է նույնացվի «հանցանք» կամ «ռանցագործություն» հասկացությունների հետ: Հանցանքը՝ միմյանց հետ փոխկապակցված չորս փարրերի համադրություն է, իսկ հանցագործության օբյեկտիվ կողմի պարտադիր հատկանիշ հանդիսացող արարքի նշումը չի կարող նույնանալ հանցակազմի բոլոր փարրերի ն հատկանիշների առկայության հեր: Այս համատեքսվփեում՝ առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի մուրեցումը իրավաչափ համարվել չի կարող ն խաթարում է քննարկվող խափանման միջոցի կիրառման ն մեղադրյալի կողմից ոչ իրավաչափ վարքագիծ դրսնորելու պարագայում՝ համապատասխան բացասական հերնանքների առաջացման ինստիտուտի էությունը ն բովանդակությունը (...)»:

5 Տե՛ս գործի նյութեր, հատոր 2, թերթեր 22:34:

12

Վճռաբեկ դատարանի պատճառաբանությունները ն եզրահանգումը.

16. Սույն գործով Վճռաբեկ դատարանի առջն բարձրացված իրավական հարցը հետնյալն է. իրավաչա՞փ է արդյոք օրինական ուժի մեջ մտած համապատասխան դատական ակտի բացակայության պայմաններում մեղադրյալի կողմից քրեական օրենքով չթույլատրված արարք կատարելու հիմքով գրավը պետության եկամուտ դարձնելու մասին Վերաքննիչ դատարանի հետնությունը:

17. «Մարդու իրավունքների ն հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի (այսուհետ նան՝ Եվրոպական կոնվենցիա) 6-րդ հոդվածի 2-րդ կետի համաձայն՝ «Յորռաքանչյուր ոք, ով մեղադրվում է քրեական հանցագործություն կատարելու մեջ, համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ օրենքին համապատասխան»:

ՀՀ Սահմանադրության 66-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Հանցագործության համալ մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղքն ապացուցված :է օրենքով սահմանված կարգով դատարանի օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով»:

17.1. Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 2-րդ կետի մեկնաբանման շրջանակներում Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանն արտահայտել է հետնյալ իրավական դիրքորոշումները.

- անմեղության կանխավարկածի խախտում է այն դեպքը, երբ դատական որոշման կամ պաշտոնատար անձի կողմից արված հայտարարության մեջ կարծիք է արտահայտվում հանցանքի կատարման մեջ մեղադրվող անձի մեղքի վերաբերյալ` նախքան նրա մեղքը կհաստատվի օրենքով սահմանված կարզով",

- անմեղության կանխավարկածը որպես քրեական գործի վարույթի դատավարական երաշխիք, ի թիվս այլնի, որոշակի պահանջներ է սահմանում` կապված դատական իշխանության մարմինների կամ այլ հանրային պաշտոնատար անձանց կողմից կասկածյալի (մեղադրյալի, ամբաստանյալի) մեղավորության վերաբերյալ կանխակալ

6 Տե'ս Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի` Օ«՛` Ա. Քօլռոմ գործով 2007 թվականի փետրվարի 6-ի վճիռը, գանգատ թիվ 14348/02, 66-րդ կետ:

13

արտահայտություննեի հետ" շեշտադրելով վերջիններիս, կողմի` կատարվող հայտարարություններում բառերի ընտրության կարնորությունն այն դեպքում, երբ խոսքը գնում է հանցանքի կատարման մեջ օրենքով սահմանված կարգով չմեղադրված ն չդատապարտված անձանց մասին:

18. 1998 թվականի հուլիսի 1-ին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի (այսուհետ նան` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրիրք) 18-րդ հոդվածի Լին մասի համաձայն` «Հանցագործության համար կասկածվողը կամ մեղադրվողը համարվում: է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով դատարանի՝ օրինական ուժի մեջ մրած դավաւվճոով: (...)»:

19. Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքի վերաբերյալ սահմանադրաիրավական ն քրեադատավարական վերոնշյալ նորմերի վերլուծության հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն Արմեն Բաղդասաւրյաւնի գործով արձանագրել է, որ հանցագործության կատարման մեջ կասկածվողի կամ մեղադրվողի մեղքն ապացուցված կարող է համարվել միայն դատարանի՝ օրենքով սահմանված կարգով կայացված ն օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով: Այլ խոսքով՝ կասկածյալի կամ մեղադրյալի մեղավորությունը կարելի է հաստատված համարել միայն այն դեպքում, երբ առկա է օրինական ուժի մեջ մտած դատավճիռ»:

19.1. Վճռաբեկ դատարանը արձանագրել է, որ գործնականում անմեղության կանխավարկածը կարող է խախտվել՝ իր բնույթով ընթացակարգային ն նյութական առումներով: Օրինակ՝ ընթացքի մեջ գտնվող վարույթի շրջանակներում անձի անմեղության կանխավարկածը խախտող հայտարարություններ անելը, որը չի ազդում գործով վերջնական որոշման կայացման վրա, անմեղության կանխավարկածի ընթացակարգային խախտում է: Մինչդեռ, անմեղության կանխավարկածի այնպիսի խախտումները, որոնք պաշտպանության

7 Տե'ս Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի՝ 4161 մ6 Թ1եշուճուէ ս. Բոռոշօ գործով 1996 թվականի օգոստոսի 7-ի վճիռը, գանգատ թիվ 15175/89, 35-36-րդ կետեր, վո ». Տ10սռիո գործով 2007 թվականի փետրվարի 27-ի վճիռը, գանզատ թիվ 65559/01, 88-րդ կետ:

Ց Տես Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի` Ռոափուռչ չ. Աառուռ գործով 2000 թվականի հոկտեմբերի 10-ի վճիռը, գանգատ թիվ 42095/98, 41-րդ կետ:

5 Տես Վճռաբեկ դատարանի` Արմեն Բաղդասարյանի գործով 2013 թվականի սեպտեմբերի 1-ի թիվ ԵԱՔԴ/0009/11/13 որոշման 14-րդ կետը:

14

կողմի ապացույցների անտեսմամբ, ազդում են դատական ակտի կամ այլ վերջնական որոշման բովանդակության վրա, իրենց բնույթով նյութակաւն են":

20. ՀԸ քրեական դատավարության նախկին օրենսգրքի 135-րդ հոդվածի Լին մասի համաձայն՝

«Դատարանը, դատախազը, քննիչը կամ հետաքննության մարմինը խափանման միջոց կարող են կիրառել միայն այն դեպքում, երբ քրեական գործով ձեռք բերված նյութերը բավարար հիմք են տալիս ենթադրելու որ կասկածյալը կամ մեղադրյալը կարող Լ՝

1) թաքնվել քրեական վարույթն իրականացնող մարմնից.

2) խոչընդուրն մինչդատական վարույթում կամ դատարանում գործի քննությանը՝ քրեական դավաւվարությանը մասնակցող անձանց վրա անօրինական ազդեցություն գործադրելու, գործի համար նշանակություն ունեցող նյութերը թաքցնելու կամ կեղծելու, քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի կանչով առանց հարգելի պատճառների չներկայանալու կամ այլ ճանապարհով.

3)կաղարել քրեական օրենքով չթույլատրված արարք.

4) խուսափել քրեական պատասխանատվությունից ն նշանակված պապտմփժը կրելուց.

5) խոչընդոտել դատարանի դատավճոի կատարմանը: (...)»:

ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 143-րդ հոդվածի 8-րդ ն 9-րդ մասերի համաձայն՝

«8. Եթե կասկածյալը կամ մեղադրյալը կատարել է այն օրենսգրքի 135-րդ հոդվածի Լին մասով նախատեսված արարք, ապա գրեւվր պետության եկամուտ է դարձվում դատարանի որոշմամբ դատախազի միջնորդության հիման վրա, իսկ քրեական գործը դատարանում քննելիս նան դատարանի նախաձեռնությամը: Գրավը պետության եկամուտ դարձնելու կամ միջնորդությունը մերժելու մասին դատարանի որոշումը կարող է բողոքարկվել վերադաս դավտարեւն:

օ. Տե'ս Վճռաբեկ դատարանի՝ Սեդրակ Քոչարյանի գործով 2022 թվականի նոյեմբերի 24-ի թիվ ԵԴ/0112/11/19 որոշման 14-րդ կետը, Ճո ԸԾօոծյ, թհլքքքճ Ոլթեե, ՛՛իօ Ք1ջիէ էօ 2 Բու Ուոլ 1ո Լոէօւոճնօոճ| Լոս, Օ41Թ-4 Սուսօռչնեյ Թւօտ (2020) էջ 249։

15

9 Գրավը վերադարձվում է գրավատուին այն դեպքերում, երը չի ապացուցվել սույն օրենսգրքի 135րդ հոդվածի Լին մաստտվ նախատեսված արարքներ կատարելու հանգամանքը, կամ գրավը որպես խափանման միջոց, վերացվել կամ փոխվել է: Գրավը վերադարձեելու մասին որոշումն ընդունում է քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը՝ համապատասխան խափանման միջոցի վերացնելու կամ փոխելու մասին որոշում կայացնելու հետ միաժամաւնակ (...)»:

2. Վճռաբեկ դատարանը, համալիր վերլուծության ենթարկելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 135-րդ հոդվածի 1Լին մասով ն 143-րդ հոդվածի 89-րդ կետերով նախատեսված կարգավորումները, Առուշ Առուշանյանի վերաբերյալ գործով արձանագել է, որ ի տարբերություն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 135-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված մյուս հիմքերի, գրավը պետության եկամուտ դարձնելու համատեքստում, դատարանի կողմից քրեական օրենքով չթույլատրված արարք կատարելու հանգամանքը կարող է ապացուցված համարվել միայն դատարանի օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով, իսկ քրեական գործի քննության փուլում գրավը պետության եկամուտ դարձնելու հարցը ենթակա է լուծման վերջնական դատական ակտով, հակառակ պարագայում վարույթն իրականացնող մարմնի տվյալ դեպքում դատարանի գործողությունները ինքնին կհանգեցնեն անձի անմեղության կանխավարկածի խախտման:

Վերոնշյալ որոշմամբ Վճռաբեկ դատարանը արձանագրել է նան, որ ստորադաս դատարանների հետնություններն առ այն, որ անձն իր նկատմամբ որպես խափանման միջոց գրավ ընտրված լինելու պայմաններում ենթադրաբար կատարել է քրեական օրենքով չթույլատրված նոր արարք, իրավաչափ չէ, քանի որ անձի նկատմամբ մեղադրանք առաջադրած լինելը ն քրեական գործը դատարանի վարույթում գտնվելը դեռնս չի կարող հաստատված համարել անձի կողմից այդ գործով իրեն մեղսագրվող արարքների կատարման փաստը:

Վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով 2021 թվականի հունիսի 30-ին ընդունված ն 2022 թվականի հուլիսի Լից ուժի մեջ մտած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքում նախատեսված գրավը պետության եկամուտ դարձնելու

16

հիմքերն, արձանագրել է, որ ի տարբերություն 2020 թվականի ապրիլի 14-ի խմբագրությամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2021 թվականի հունիսի 30-ին ընդունված ն 2022 թվականի հուլիսի Լից ուժի մեջ մտած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգիրքը մեղադրյալի կողմից մեկ այլ հանցանք կատարելը չի նախատեսել գրավը պետության եկամուտ դարձնելու հիմք՝ դրանով իսկ բացառելով վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից անձի անմեղության կանխավարկածի խախտումը:

Բացի այդ, Վճռաբեկ դատարանը փաստել է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքում մեղադրյալի նկատմամբ խափանման միջոց կիրառելու հիմքերը ն գրավը պետության եկամուտ դարձնելու հիմքերը նույնական են, մինչդեռ 2021 թվականի հունիսի 30- ին ընդունված ն 2022 թվականի հուլիսի 1-ից ուժի մեջ մտած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 125-րդ հոդվածի 5-րդ մասի համաձայն՝ գրավը պետության եկամուտ է դառնում եթե 1) մեղադրյալը թաքնվել է վարույթն իրականացնող մարմնից, 2) պարբերաբար չի ներկայացել վարույթն իրականացնող մարմնի հրավերով կամ 3) էապես խոչընդոտել է վարույթին, ուստի նշված հիմքերը չեն նույնանում 2021 թվականի հունիսի 30-ին ընդունված ն 2022 թվականի հուլիսի 1-ից ուժի մեջ մտած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով նախատեսված մեղադրյալի նկատմամբ խափանման միջոց կիրառելու հիմքերին:

22. Սույն գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երնում է, որ՝

ՀՆախաքննության մարմնի կողմից թիվ 37154520 քրեական գործով 2020 թվականի օգոստոսի 12-ին Մ.Հարությունյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, իսկ 2020 թվականի օգոստոսի 15-ին նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել 4.500.000 ՀՀ դրամի չափով գրավը»,

- 2021 թվականի հուլիսի 2-ին ՀՀ ոստիկանության Եղեգնաձորի բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 294-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1ին կետի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 11 Տե'ս Վճռաբեկ դատարանի՝ Առուշ Առուշանյաիխ գործով 2024 թվականի նոյեմբերի 28-ի թիվ ՍԴ/0043/01/2

Ան թոծը նյութեր, հատոր 1, թերթեր 10-16:

17

37157821 քրեական գործը, այնուհետն նշված քրեական գործին է միացվել է թիվ 37154520 քրեական գործը",

- Առաջին ատյանի դատարանի որոշմամբ՝ Դատախազի 2021 թվականի օգոստոսի 23-ի միջնորդությունը՝ թիվ 37157821 քրեական գործով մեղադրյալ Մ.Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված գրավը պետության եկամուտ դարձնելու մասին, մերժվել է այն պատճառաբանությամբ, որ Մ.Հարությունյանը դատարանի կողմից 2020 թվականի օգոստոսի 15-ին իր նկատմամբ որպես խափանման միջոց գրավը կիրառված լինելու պայմաններում 2021 թվականի հուլիսի 2-ին առերնույթ կատարել է նոր՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 294-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին ն 2րդ կետերով նախատեսված հանցանք, սակայն մեղադրյալ Մ.Հարությունյանի կողմից տվյալ արարքը կատարելու վերաբերյալ առկա չէ օրինական ուժի մեջ մտած դատավճիռ, ուստի մեղադրյալի կողմից չթույլատրված արարքի կատարումը չի կարող համարվել հաստատված հանգամանք կամ փաստ, քանի որ այդ պարագայում կխախտվի անձի անմեղության կանխավարկածը /,

- Վերաքննիչ դատարանը, բեկանելով Առաջին ատյանի դատարանի որոշումը, արձանագրել է, որ օրենքը որնէ տարբերակում չի նախատեսում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 135-ի հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքների միջն, ն դրանցից ցանկացածը կատարելու պարագայում գրավը պետության եկամուտ է դարձվում դատարանի որոշմամբ` դատախազի միջնորդության հիման վրա, ն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 135-ի հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետը սահմանում է՝ «քրեական օրենքով չթույլատրված արարք» ձնակերպումը, որը երբնէ չպետք է նույնացվի «հանցանք» կամ «հանցագործություն» հասկացությունների հետ: Այս համատեքստում Առաջին ատյանի դատարանի մոտեցումը իրավաչափ համարվել չի կարող ն խաթարում է քննարկվող խափանման միջոցի կիրառման ն մեղադրյալի կողմից ոչ իրավաչափ վարքագիծ դրսնորելու պարագայում՝ համապատասխան բացասական հետնանքների առաջացման ինստիտուտի էությունը ն բովանդակությունը»:

13 Տե՛ս նյութեր, հատոր 1, թերթեր 6-9:

14 Տե՛ս մանրամասն սույն որոշման 13-րդ կետը:

15 Տե՛ս մանրամասն սույն որոշման 14-րդ կետը:

18

23. Նախորդ կետում մեջբերված փաստերը գնահատելով սույն որոշման 17-21-րդ կետերում վկայակոչված իրավական նորմերի ն շարադրված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ Վերաքննիչ. դատարանի հետնություններն առ այն, որ օրենքը որնէ տարբերակում չի նախատեսում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 135-ի հոդվածի Լին մասով նախատեսված արարքների միջն ն դրանցից ցանկացածը կատարելու պարագայում գրավը պետության եկամուտ է դարձվում դատարանի որոշմամբ, իրավաչափ չէ, քանի որ Մ.Հարությունյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 294-րդ հոդվածի 2-րդ մասի Լին ն 2րդ կետերով մեղադրանք առաջադրած լինելը չի կարող հիմք հանդիսանալ հաստատված համարելու Մ.Հարությունյանի կողմից այդ գործով իրեն մեղսագրվող արարքների կատարման՝ փաստը: Հետնաբար Մ.Հարությունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 294-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1Լին ն 2-րդ կետերով մեղադրանք առաջադրած լինելու փաստը, որպես քրեական օրենքով չթույլատրված նոր արարքի կատարումը հաստատող հանգամանք դիտարկելը ն այդ հիմքով գրավը պետության եկամուտ դարձնելը հանգեցրել է Մ.Հարությունյանի անմեղության կախվարկածի խախտման:

Վճռաբեկ դատարանը կրկնում է, որ դատարանի կողմից քրեական օրենքով չթույլատրված արարք կատարելու հանգամանքը, գրավը պետության եկամուտ դարձնելու համատեքստում, կարող է ապացուցված համարվել միայն դատարանի օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով, իսկ քրեական գործի քննության փուլում գրավը պետության եկամուտ դարձնելու հարցը լուծման է ենթակա միայն եզրափակիչ դատական ակտով:

24 Այսպիսով, ամփոփելով վերոգրյալը Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ սույն վարույթով Վերաքննի Օ»դատարանը՝ դատական ակտ կայացնելիս թուլ է տվել քրեադատավարական օրենքի՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի պահանջների խախտում, որն իր բնույթով էական է, ն Վճռաբեկ դատարանին հիմք է տալիս, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ ն 419-րդ հոդվածների համաձայն, բեկանելու Վերաքննիչ դատարանի 2022 թվականի հունվարի 17-ի որոշումը:

19

Միննույն ժամանակ, Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ սույն գործով Առաջին ատյանի դատարանը թույլ չի տվել գործի ելքի վրա ազդեցություն ունեցող դատական սխալ ն կայացրել է գործն ըստ էության ճիշտ լուծող դատական ակտ, ուստի անհրաժեշտ է օրինական ուժ տալ Առաջին ատյանի դատարանի 2021 թվականի դեկտեմբերի 14ի որոշմանը:

Ելնելով վերոգրալից նե ղեկավարվկլով ՀՃՀայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության 162-րդ, 163-րդ, 17-րդ հոդվածներով, Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքի 39-րդ, 43-րդ, 361-րդ, 415.-րդ, 418.1-րդ, 419-րդ, 422- 423-րդ հոդվածներով՝ Վճռաբեկ դատարանը

ՈՐՈՇԵՑ

Լ. Թիվ ԱՎԴ/0014/15/21 գործով մեղադրյալ Մուրադ Մարութի Հարությունյանի պաշտպաններ ԿՄեժլումանի ն ԷԲեգլարյանի վճռաբեկ բողոքը բավարարել: ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2022 թվականի հունվարի 17-ի որոշումը բեկանել ն օրինական ուժ տալ Երնան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2021 թվականի դեկտեմբերի 14-ի որոշմանը:

2. Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացման պահից, վերջնական է ն ենթակա

չէ բողոքարկման:

՞Նախագահող՝ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ

Դատավորներ՝ Ա.ԿՐԿՅԱՇԱՐՅԱՆ

Ռ.ՄԽԻԹԱՐՅԱՆ

Ս.ԶԻՉՈՅԱՆ

Դ.ՎԵՔԻԼՅԱՆ