Գրիգորյան — ԵԴ/0455/01/20

ԵԴ/0455/01/20

Մ:

ՏԱՏ Աու

2/7 լ երեի

ԱՏՆ

ՍԵՎ Տ:

ՏԱՏՀ 22

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ

ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ

ՈՐՈՇՈՒՄ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

Հայաստանի Հանրապետության

վերաքննիչ քրեական դատարանի որոշում

Նախագահող դատավոր՝ Ս.Համբարձումյան

Դատավորներ՝ Ն.Շովակիմյան

Ա.Մնացականյան

12 հունիսի 2023 թվական քաղաք Երնան

ՀԸ վճռաբե`։ դատարանի հակակոռուպցիոն պալատի կոռուպցիոն

հանցագործությունների քննության դատական կազմը (այսուհետ Վճռաբեկ դատարան),

նախագահությամբ՝ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ

մասնակցությամբ դատավորներ՝ Կ.ԲԻՇԱՐՅԱՆԻ

Ա.ԿՐԿՅԱՇԱՐՅԱՆԻ

գրավոր ընթացակարգով քննության առնելով ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2021 թվականի հունվարի 29-ի որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազ Ա.Դավթյանի,

2

մեղադրյալներ Դավիթ Մարատի Գրիգորյանի ն Գոռ Տիգրանի Վարդանյանի վճռաբեկ բողոքները.,

ՊԱՐԶԵՑ

Գործի դատավարական նախապատմությունը.

1. 2019 թվականի փետրվարի 18-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում Սերգո Փանոսյանի հաղորդման հիման վրա նախապատրաստված նյութերով քրեական գործի հարուցումը մերժվել է:

ՃՇՇ գլխավոր դատախազի՝ 2019 թվականի հունիսի 28-ի որոշմամբ վերը նշված որոշումը վերացվել է, ն դատական իշխանության մարմինների ղեկավար աշխատողի կողմից առերնույթ պաշտոնեական կեղծիք կատարելու դեպքի առթիվ 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի (այսուհետ՝ ՀՀ քրեական օրենսգիրք) 314րդ հոդվածի Լին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 62219119 քրեական գործը:

2019 թվականի հուլիսի 27-ի որոշմամբ ՀՇ բարձրագույն դատական խորհուրդը (այսուհետ` Բարձրագույն դատական խորհուրդ) բավարարել է ՀՀ գլխավոր դատախազի պաշտոնակատարի՝ 2019 թվականի հուլիսի 26-ի միջնորդությունը՝ Երնան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Դավիթ Մարատի Գրիգորյանի նկատմամբ երկու դրվագ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի Լին մասով քրեական հետապնդում հարուցելու վերաբերյալ համաձայնություն տալու մասին:

1.1. 2019 թվականի հուլիսի 30-ին Դ.Գրիգորյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, ն նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով (երկու դրվագ):

' Շամաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի անցումային դրույթները կարգավորող 483-րդ հոդվածի 8-րդ մասի՝ սույն բողոքները քննվում են մինչն 2022 թվականի հուլիսի 1-ը գործող կարգով:

3

2019 թվականի հուլիսի 31-ին Գոռ Տիգրանի Վարդանյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, ն նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածի 1-ին մասով (երկու դրվագ):

2020 թվականի մայիսի 20-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երնան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարան (այսուհետ՝ նան Առաջին ատյանի դատարան):

2. 2020 թվականի հունիսի 5-ին՝ դատական քննության նախապատրաստական փուլում, Առաջին ատյանի դատարանը որոշում է կայացրել Դ.Գրիգորյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով (երկու դրվագ) ն Գ.Վարդանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածի Լին մասով (երկու դրվագ) քրեական հետապնդումը դադարեցնելուն քրեական գործով վարույթը կարճելու մասին՝ հանցակազմի բացակայության հիմքով:

3. ՀՀ գլխավոր դատախազի վերաքննիչ բողոքի քննության արդյունքում ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նան՝ Վերաքննիչ դատարան) 2021 թվականի հունվարի 29-ի որոշմամբ բողոքը մերժել է՝ Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2020 թվականի հունիսի 5-ի դատական ակտը թողնելով անփոփոխ:

4. Վերաքննիչ դատարանի վերոնշյալ որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազ Ա.Դավթյանը, մեղադրյալներ Դ.Գրիգորյանը ն Գ.Վարդանյանը բերել են վճռաբեկ բողոքներ, որոնք Վճռաբեկ դատարանի՝ 2021 թվականի հունիսի 25-ի որոշմամբ ընդունվել են վարույթ:

2022 թվականի հուլիսի 14ին գործը բաշխվել (հանձնվել) է ՀՀ վճռաբեկ դատարանի հակակոռուպցիոն պալատի կոռուպցիոն հանցագործությունների քննության դատական կազմին:

Վճռաբեկ դատարանի՝ 2023 թվականի փետրվարի 9-ի որոշմամբ սահմանվել է վճռաբեկ բողոքների քննության գրավոր ընթացակարգ:

Վճոաբեկ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները ն պահանջը.

1 ՀՀ գլխավոր դատախազի բողոքի փաարարկները.

4

5. Վճռաբեկ բողոք բերած ՀՀ գլխավոր դատախազը գտել է, որ Վերաքննիչ դատարանի 2021 թվականի հունվարի 29-ի որոշումն օրինական ն հիմնավորված չէ, Վերաքննիչ դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ, որը հիմք է դատական ակտի բեկանման համար:

Մասնավորապես՝ բողոքաբերը գտել է, որ սույն քրեական գործով առկա չեն եղել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածով նախատեսված այնպիսի հանգամանքներ, որոնք հնարավորություն կտային դատարանին, առանց դատական քննություն նշանակելու, կայացնել գործի վարույթը կարճելու ն քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին որոշում: Ըստ բողոքաբերի՝ գործը դատական քննության նախապատրաստելիս քրեական գործի վարույթը կարճելու ն քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին որոշում կայացնելով դատարանը խախտել է մրցակցության սկզբունքը, ինչի արդյունքում մեղադրողը զրկվել է դատարանին բացարկ հայտնելու հնարավորությունից այն պայմաններում, երբ առկա են եղել դրա հիմքերը: Մասնավորապես` բողոքաբերի գնահատմամբ, նախագահող դատավորն ուղղակի կապի մեջ է գտնվել վերջինիս, կազմում դատական նիստի քարտուղարի պարտականությունները կատարած Գ.Վարդանյանի հետ:

5.1. Բողոքաբերը փաստարկել է նան, որ դատավորին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշում կայացնելու, ձերբակալելու կամ նրա նկատմամբ խափանման միջոց կիրառելու մասին որոշում կայացնելու համար անհրաժեշտ է որոշակի փաստական տվյալների ամբողջություն, որոնք կարող են ձեռք բերվել համապատասխան դատավարական գործողությունների կատարման արդյունքում՝ հարուցված քրեական գործի շրջանակներում, որը, սակայն, չի վկայում անձի նկատմամբ քրեական հետապնդման առկայության մասին:

5.2. Բացի այդ, բողոքաբերը նշել է, որ ավարտված քրեական վարույթի պայմաններում չի թույլատրվում կայացնել դատավարական որոշումներ ն կատարել դատավարական գործողություններ, որպիսի պարագայում ՀՀ գլխավոր դատախազը զրկված է դատավորին առնչվող նյութերով քրեական գործ հարուցելը մերժելու մասին վարույթն իրականացնող մարմնի որոշումը վերացնելու հնարավորությունից, քանի որ, առանց հարուցած քրեական գործի առկայության, չոււն դատավորին

5

անձեռնմխելիությունից զրկելու համաձայնություն ստանալու նպատակով Բարձրագույն դատական խորհուրդ դիմելու լիազորություն: Բողոքաբերի պնդմամբ` ստորադաս դատարանների մեկնաբանությունները խնդրահարույց են նան դատավորի նկատմամբ նախապատրաստված նյութերով քրեական գործի հարուցումը մերժելու մասին որոշման հետագա դատական վերահսկողության տեսանկյունից՝ հաշվի առնելով, որ դատարանի կողմից վերոնշյալ որոշման վերացման դեպքում քրեական գործի հարուցումը պարտադիր է, մինչդեռ նախքան քրեական գործի հարուցումը Բարձրագույն դատական խորհրդի կողմից դատավորի սկատմամբ քրեական հետապնդում հարուցելու համաձայնություն տալու միջնորդությունը մերժվելու դեպքում քրեական գործի հարուցումը, ըստ ստորադաս դատարանների մեկնաբանության, կդառնա ապօրինի, ինչի արդյունքում դատախազը կզրկվի դատարանի օրինական ուժի մեջ մտած որոշման պահանջները կատարելու հնարավորությունից:

53. Անդրադառնալով քրեական գործ հարուցելու մասին որոշման պատճառաբանական մասում Դ.Գրիգորյանի՝ որպես ենթադրյալ հանցանք կատարած անձի մասին նշմամբ վերջինիս իրավունքների խախտման վերաբերյալ ստորադաս դատարանների հետնություններին՝ բողոքաբերը գտել է, որ քրեական գործ հարուցելու մասին որոշման մեջ Դ.Գրիգորյանին որպես ենթադրյալ հանցանք կատարած անձի մատնանշելն ինքնին չի կարող հանգեցնել ողջ նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված ապացույցների անթույլատրելիության, քանի որ Դ.Գրիգորյանն ունեցել է քրեական գործ հարուցելու մասին որոշումը բողոքարկելու հնարավորություն (որը նրա պաշտպանների կողմից փաստացի իրացվել է, սակայն վերջիններս հետագայում հրաժարվել են բողոքից), Դ.Գրիգորյանին որպես մեղադրյալ հարցաքննելիս մասնակցել են նրա պաշտպաններ Գ.Մելիքյանը ն Ե.Վարոսյանը, ինչը վկայում է այն մասին, որ Դ.Գրիգորյանի պաշտպանության իրավունքը չի խախտվել:

5.4. Ըստ բողոքաբերի՝ Առաջին ատյանի դատարանի հիմնավորումներն առ այն, որ Դ.Գրիգորյանի ն Գ.Վարդանյանի մեղադրանքի հիմքում դրված դատական նիստի արձանագրությունները չեն հավաստում իրավաբանական նշանակություն ունեցող փաստեր կամ իրադարձություններ, ուստի չեն կարող լինել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-

6

րդ հոդվածի Լին մասով նախատեսված հանցակազմի առարկա, անհիմն են ն չփաստարկված:

Ի հիմնավորումն իր վերոհիշյալ փաստարկի՝ բողոքաբերը նշել է, որ կազմված կեղծ արձանագրության իրավական հետնանքը վերադաս դատական ատյանում դրա կեղծ լինելու փաստը պարզվելու դեպքում դատական ակտի անվերապահ բեկանման հիմքի առկայությունն է, ինչպես նան գործի` ողջամիտ ժամկետներում քննության սկզբունքի պահանջների պահպանվածության պարզումը:

6. Վերոշարադրյալի հիման վրա բողոքի հեղինակը խնդրել է բեկանել ստորադաս դատարանների որոշումները ն գործն ուղարկել Առաջին ատյանի դատարան՝ նոր քննության:

1. Մեղադրիյալներ Դ.Գրիզորյանի ն Գ.Վարդանյանի բողոքի փասրարկներր.

7. Վճռաբեկ բողոք բերած մեղադրյալներ Դ.Գրիգորյանը ն Գ.Վարդանյանը գտել են, որ Վերաքննիչ դատարանը թույ է տվել դատական սխալ` նյութական ն դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա: Բողոքաբերները, մասնավորապես, փաստարկել են, որ Վերաքննիչ դատարանը չի կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 2-րդ մասը, որը պետք է կիրառեր, բացի այդ, թերի է պատճառաբանել իր որոշումը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված նորմի՝ առանց դատաքննության կիրառելի զինելու վերաբերյալ եզրահանգման գալու մասով:

8. Վերոգրյալի հիման վրա բողոքաբերները խնդրել են մասնակի բեկանել Վերաքննիչ դատարանի՝ 2021 թվականի հունվարի 29-ի որոշումը՝ օրինական ուժ տալով Առաջին ատյանի դատարանի 2020 թվականի հունիսի 5-ի որոշմանը կամ մասնակի՝ պատճառաբանական մասով, բեկանել ն փոփոխել Վերաքննիչ դատարանի վերոհիշյալ որոշումը ն կայացնել նոր դատական ակտ:

Վճոաբեկ բողոքի պատասխանը, հիմնավորումները ն պահանջը.

9. Մեղադրյալներ Դ.Գրիգորյանը ն Գ.Վարդանյանը ՀՀ գլխավոր դատախազի վճռաբեկ բողոքի վերաբերյալ ներկայացրած պատասխանում նշել են, որ սույն

7

քրեական գործով վարույթն ի սկզբանե՝ քրեական գործի հարուցման պահից, եղել է ապօրինի, քանի որ ՀՀ գլխավոր դատախազը, նախքան դատավոր Դ.Գրիգորյանի նկատմամբ փաստացի քրեական հետապնդում հարուցելը, չի ստացել Բարձրագույն դատական խորհրդի համաձայնությունը:

9.1. Վճռաբեկ բողոքի պատասխան ներկայացրած անձինք փաստարկել են նան, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 292-րդ ն 294րդ հոդվածների կարգավորումները ն սույն գործի փաստեր` Առաջին ատյանի դատարանին իրավաչափորեն հնարավորություն են ընձեռել, առանց ապացույցների դատաքննական հետազոտման, կայացնելու քրեական գործի վարույթը կարճելու ն իրենց նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու վերաբերյալ որոշում:

9.2. Անդրադառնալով Առաջին ատյանի դատարանում նախագահող դատավորի՝ Գ.Վարդանյանի նկատմամբ ունեցած կանխակալ վերաբերմունքի մասին բողոքաբերի փաստարկներին՝ վճռաբեկ բողոքի պատասխան ներկայացրած անձինք նշել են, որ դրանք հիմնավոր չեն, քանի որ դատական նիստերի քարտուղարը դատավորին կցված պաշտոն չէ:

10. Վերոշարադրյալի հիման վրա վճռաբեկ բողոքի պատասխան ներկայացրած անձինք խնդրել են ՀՀ գլխավոր դատախազի վճռաբեկ բողոքը մերժել, իսկ Վերաքննիչ դատարանի որոշումը թողնել անփոփոխ:

Վճռաբեկ բոդոքների քննության համար էական նշանակություն ունեցոդ փաստերը.

1. Նախաքննության մարմնի կողմից Դավիթ Գրիգորյանին երկու դրվագ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի Լին մասով մեղադրանք է առաջադրվել հետնյալ արարքների համար. «/...) (Դավիթ Գրիգորյանը), զիաղեցնելով ՀՀ Երնան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավորի պաշտոնը, հանդիսանալով դատական իշխանության մարմնի ղեկավար աշխատող ն մշտապես իշխանության ներկայացուցչի գործառույթներ իրականացնող պաշտոնատար անձ, Սերգո Փանոսյանի բողոքի ն ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի պետական ծսւոայության Երեանի բաժնի պետի միջնորդության վերաբերյալ իր վարույթում քննված դատական գործերով,

8

անձնական դրդումներով, Երնան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատական նիստի քարտուղար Գոռ Վարդանյանի օժանդակությամբ, կատարել է պաշվտննական կեղծիքներ (...):»՛:

11.1. Նախաքննության մարմնի կողմից Գոռ Վարդանյանին երկու դրվագ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-314-րդ հոդվածի 1ին մասով մեղադրանք է առաջադրվել հետնյալ արարքների համար. «(..) (Գոռ Վարդանյանը, զբաղեցնելով ՀՀ Երնան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատական նիատերի քարտուղարի պաշտոնը, խոչընդոտները վերացնելու եղանակով օժանդակել է Երնան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Դավիթ Գրիգորյանին` Սերգո Փանոսյանի բողոքի ն ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի պետական ծառայության Երեանի բաժնի պետի միջնորդության հիման վրա վարույթում քննված դատական գործերով պաշվտննական կեղծիքներ կատարկուն (...):»::

12. Առաջին ատյանի դատարանը 2020 թվականի հունիսի 5ի որոշմամբ արձանագրել է հետնյալը. «(...) ԻՋ/րնական գործի նախապատվմությունից ակնհայտ է, որ սույն քրեական գործը հարուցվել է առանց դատավոր Դավիթ Գրիգորյանի անձեռնմխելիության արգելքը հաղթահարելու: Գործի նյութերից երնում է, որ 2019 թվականի փետրվարի 18-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ քննիչ Խ.Մեջլումյանը ՀՀ քրեական օրենսգիքի 314-րդ հոդվածի Էին մասով նախատեսված արարքի հատկանիշներով քրեական գործ հարուցելը մերժելու վերաբերյալ որոշում: կայացնելիս հասվատված է համարե, որ խոսքը գնում է դատավոր Դավիթ Գրիգորյանի կողմից ենթադրյալ կեղծիք կատարելու դեպքի բացակայությանը: Ընդ որում, նյութերի նախապատրաստման ընթացքում քննիչը Թ.02.2018 թվականին դիմել է դատավորին նրանից բացատրություն ալաւնալու ակնկալիքով (հավտր Էին գ.թ. 42), իսկ հետագայում քրեական գործ հարուցելը մերժելու մասին որոշումը ուղարկել է դափավորին նրա աշխատանքի վայրի հասցեով պարզաբանելով նան որոշման բողոքարկման կարգը ն ժամկետները (հավտր Էին գ.թ. 57):

շ Տե՛ս քրեական գործ, հատոր 2-րդ, թերթեր 170-172:

5 Տե՛ս քրեական գործ, հատոր 2-րդ, թերթեր 213-215:

9

ՀՀ գլխավոր դատախազը 28.06.2019 թվականին վերացնելով քննիչի կողմից 18.02.2018 թվականին կայացրած որոշումը ն հարուցելով քրեական գործ իր որոշման պատճառաբանական մասում նշել է. «...2019 թվականի փետրվարի 18-ին կայացված որոշմամը քրեական գործ հարուցելը մերժված նյութերում առկա են դատական իշխանության մարմինների ղեկավար աշխատողի կողմից առերնույթ պաշտոնեաւկուն կեղծիք կատարելու հանցակազմի օրյեկտիվ հատկանիշների առկայության մասին վկայող բավարար տվյալներ, այն է՝ քրեական գործ հարուցելու բավարար հիմքեր, իսկ հանցակազմի մյուս հատկանիշների առկայության պարզումը հնարավոր կլինի հարուցված քրեական գործով անհրաժեշտ քննչական ն այլ դատարավարական գործողությունների կատարման միջոցով»:

Գրնում եմ, որ ՀՀ գլխավոր դավախազն իր որոշմամբ ըստ էության քրնական հեվապենդում է ակսել դատավոր Դավիթ Գրիգորյանի նկատմամի ու այդ հերապնդումն իրականացվել է առանց օրենքով նախատեսված անձեռնմխելիության արգելքի հաղթահարման, ինչը պարտադիր էր հաղթահարելը, քանի որ ՀՀ Սահմանադրության 164-րդ հոդվածի 4-րդ մասը ն «ՀՀ դատական օրենսգիրք» սահմանադրական օրենքի 5Լրդ հոդվածի 2-րդ մասր արգելում են դատավորի նկազտմամի քրեական հետապնդում: հարուցել կապված նրա լիազորությունների իրականացման հեր՝ առանց Բարձրագույն դատական խորհրդի համաձայնության:

Հիշատակված իրավադրույթներից ակնհայտ է, որ դատավորի նկատմամբ քրեական հետապնդում հարուցելու համար՝ առաջնային որպես իմպերատիվ պայման, սահմանված է Բարձրագույն դատական խորհրդի համաձայնության, առկայությունը, հակառակ դեպքում դատավորի նկատմամբ քրեական հետապնդման հարուցումը դառնում է անհնարին:

(.-.):

(Դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ գլխավոր դատախազի կողմից 2019 թվականի հունիսի 26-ին կայացված որոշումը վերաբերում է հենց դատավոր Դավիթ Գրիգորյանի կողմից առերնույթ պաշվփոնեական կեղծիք կատարելու դեպքի առիթով՝ ՀՀ քրեական գօրենսգիքի 3141րդ հոդված Լին մաստվ նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով, քրեական գործի հարուցմանը: Ընդ որում,

10

դատախազն իր որոշմամբ արձանագրել է, ոլ, առկա են առերնույթ պաշտոնեական կեղծիք կատարելու հանցակազմի օրյեկտիվ հատկանիշների առկայության մասին վկայող բավարար տվյալներ, այսինքն` դատախազը քրեական գործ հարուցելով հիմնավոր է համարել դավզաւվորի արարքում հանցակազմի տարրերից առնվազն մեկի առկայությունը: Այս հանգամանքը գալիս է հիմնավորելու որ դատավոր Դավիթ Գրիգորյանի նկավմամի թեն ոչ ձնական (փաստաթղթային), սակայն բովանդակային (գործնական) իմաստով հարուցվել է քրնական հետապնդում: Թեն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 6րդ հոդվածի 18րդ կետի իմատրով «քրեական հետապնդման հարուցում» եզրույթը արտահայտվում է դատավարական որոշումների ձնով՝ անձին որպես մեղադրյալ ներգրավելու կամ մինչ այդ նրան ձերբակալելու կամ երա նկատմամը խափանմուն միջոց կիրառելու մասին, սակայն անհրաժեշվ է հաշվի առնել, որ անձի նկատմամի քրեական հերապնդումը կարող է նան (ոչ պաշտոնապես) սկսվել ավելի վաղ:

Այս կապակցությամբ իրավական դիրքորոշում է հայտնել նան ՀՀ վճռաբեկ դատարանը դատավոր Լնիկ Պողոսյանի վերաբերյալ թիվ ԵԿԴ/0156/1711 գործով 22.12.2011 թվականի որոշմամիը նշելով հետեյալը. «այն դեպքում, երը քրեական գործ հարուցելու մասին որոշման մեջ տրվում են այնպիսի ձնակերպումներ, որոնցից հետնում է, որ կոնկրետ անձր կատարել է քրեորեն պատժելի արարք, քննարկվող որոշումն իրավական հետնանքների առումով հավասարվում է անձին մալադրանք առաջադրելու մեւսին որոշմանը:

(.-.):

Նման պայմաններում գտնում եմ, որ քրեական գործը հարուցվել է առանց դատավորի անձեռնմխելիությունը հաղթահարելու, հետնաբար առանց օրինական հիմքի, ուսարի իրականացվող քրեական հետապնդումն ի ակզրանն եղել է ապօրինի, ինչը հանգեցնում է ՀՀ քրեական դավավարության օրենսգիրքի 35-րդ հոդվածի Էին մասի 2-րդ կետում ամրագրված հիմքով հետապնդումը բացառող հանգամանքի:

(.-.):

Ինչ վերաբերում է ՀՀ զլխավոր դատախազի այն փաստարկին, որ 2019 թվականի հուլիսի 27ին արացվել է Բարձրագույն դատական խորհուրդի համաձայնությունը

1

դավավոր Դավիթ Գրիգորյանի նկատմամբ երկու դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հողվածի Լին մասով քրեական հետապնդում հարուցելու վերաբերյալ, ինչից հետո ձեռք են բերվել Դ.Գրիգորյանի մեղադրանքը հիմնավորող վերաբերելի, թույլատրելի բավարար ապացույցնե, ապա գտնում եեւ որ հիշյալ պատճառարանությունն անհիմն է, քանի որ դատավոր Դավիթ Գրիգորյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու որոշման ն մեղադրանք առաջադրելու թույլտվություն ստանալու հիմքում ՀՀ գլխավոր դատախազի պաշտտնակատարը դրել էր ապօրինաբար հարուցված քրեական գործի շրջանակներում: քննիչի ձեռք բերված, գործին կցած ն Բարձրագույն դատական խորհրդի նիարում ներկայացված անթույլատրելի ապացույցները: Ինչը փատտվել է նան ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2019 թվականի օգոստոսի 5-ին կայացրած որոշմամի` արձանագրելով սույն քրեական գործի ապօրինի հարուցված լինելու փարը, արձանագրվել է նաւն ինչպես դատավոր Դ.Գրիգորյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելը թույլատրելու դատախազի միջնորդության, այնպես էլ այդ միջնորդության կապակցությամբ ԲԴԽ-ի տրված համաձայնության ոչ իրավաչափությունը, քանի որ նախ՝ դատավարական վերոնշյալ գործողությունները ն որոշումների կայացումը հաջորդել են քրեական գործ հարուցելուն, բացի այդ՝ դատավորին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին դատախազի ն դրա համաձայնությունը տալու մասին ԲԴԽ-ի որոշումները հիմնված են ապօրինաբար հարուցված քրեական գործով ձեռքբերված անթույլատրելի ապացույցների վրա, քանի որ հարուցման պահից նեթ ողջ վարույթը դատավոր Դ. Գրիգորյանի նկատմամբ եղել է անօրինական, ուղեկցվել նրա իրավունքների, մասնավորապես դատավորի անձեռնմխելիության իրավունքի կոպիտ խախտումներով: Ընդ որում, դավավորին որպես մեղադրյալ ներգրավելու վերաբերյալ Բարձրագույն դատական խորհրդի համաձայնություն տալն ինքնին չի «օրինականացնում» նույնիսկ այդ որոշումից հետո նախաքննության մարմնի ձեռնարկած քննչական ն դավփաւվարական գործողությունները, դրանց արդյունքներով ձեռք բերված ապացույցները, քրեական հետապնդման մարմնի կայացրած որոշումները, կազմած ն հաստաված մեղադրական եզրակացությունը:

12

ՀՀ գլխավոր դատախազի մյուս փաստարկը. «(...) Ա Կարապետյանի գործով կայացված որոշման, որն ի դեպ զարգացվել է Լ.Պողոսյանի վերաբերյալ ընդունված որոշումից հետո, լույսի ներքո գնահատեղով ասն գործի փաարական հանգամանքները` հարկ է նշել, որ քրեական գործ հարուցելու մասին որոշման պատճառաբանական մասում Դավիթ Գրիգորյանի` որպես ենթադրյալ հանցանք կատարած անձի մասին նշումը ինքնին Դ.Գրիգորյանի իրավունքների խախտման վկայություն չէ, հետնաբար հերագա վարույթի անօրինականության չի կարող հանգեցնել:»:

Գրնում եմ, որ ՀՀ գլխավոր դավփախազի հիշյալ փաստարկը որնէ առնչություն չունի քննարկվող իրավիճակի հետ մի քանի հիմնավորումներով.

Այսպես, Գլխավոր դատախազը վկայակոչելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի որոշումը անտեսել է այն հանգամանքը, որ գործի փարական հանգամանքներն էապես տարբեր են ն չեն կարող նույնացվել թե Լնիկ Պողոսյանի, թն Դավիթ Գրիգորյանի գործերով փաւստաւկան հանգամանքների հեմ, առաջին հերթին այն պատճառով, որ վերջիններս դատավորներ են, նրանց նկատմամի քրեական հեզաւպնդում է հարուցվել պաշտոնեական լինազորությունների կատարման հետ կապված ենթադրյալ կեղծիք կատարելու կապակցությամբ, որի պարագայում առկա է Սահմանադրությաւմը ամրագրված անձեռնմխելիության արգելքը հաղթահարելու աւնհրաժեշտությունը, իսկ Արթուր Կարապետյանի դեպքում քրեական վարույթի հարուցման հիմք է հանդիսացել այն, որ սահմանափակվել է վերջինիս ազատությունը՝ «Զվարթնոց» օդանավակայանի գծային րաժնում մաքսանենգ ճանապարհով ՀՇ ապօրինի թմրամիջոցներ տեղափոխելու կասկաւծեւնքով ու Ա. Կարապետյանն օժտված չէ անձեոնմխելիությամի, հետնաբար նան դրա արգելքի հաղթահարման անհրաժեշտությունը բացակայում է: Նման պայմաններում Արթուր Կարապետյանի վերաբերյալ գործով արտահայտված իրավական դիրքորոշումը չի կարող նույնացվել դատավոր Դավիթ Գրիգորյանի վերաբերյալ գործի փաստական հանգամաեւնքների հեվ, քանզի առաջինի դեպքում, քրեական գործ հարուցելու մասին որոշմեուն մեջ նրան որպես հանցանք կատարող մատնանշելն ինքնին չի հանգեցնի անձի իրավունքների խախտման, եթն վերջինիս պատշաճ կարգով տեղեկացվում է պաշտպանության իրավունքի մասին ն նրա համար

13

ապահովվում են դրա րովանդակություն, կազմող նվազագույն իրավունքների իրացման համար անհրաժեշտ դատավարական երաշխիքները: Իսկ դատավոր Դ.Գրիգորյանի դեպքում վերջինիս ոչ միայն չի տեղեկացվել քրեական գործ հարուցելու մասին որոշման առկայության վերաբերյալ, ինչով խախտվել է նրա որպես անձի պաշտպանության իրավունքը, այն խախտվել է դատական իշխանության անկախության հանրային երաշխիքը, քանի որ անձճեոռնմխելիությունից օգտվող դատավորի համար քրեական հետապնդումից պաշտպանվելու

առանձնահաղվկությունը, ոչ թե այդ պաշտոնը զբաղեցնող քաղաքացու անձնական, մասնավոր առավելություն է, այլ դափական իշխանության անկախության հանրային երաշխիքն է:

(.-.):

Բացի այդ, համակարծիք եմ նան պաշտպանների այն տեսակետին, որ Դ.Գրիգորյաւնի ն Գ.Վարդանյաւնի մեղադրանքի ձնակերպումները անորոշ, անհարակ ու վերացական են, ն դրանք թույլ չեն տալիս պատկերացում. կազմելու՝ նրանցից յուրաքանչյուրի որ գործողություներն են հիմք հանդիսացել նրանց արարքներին նման քրեաիրավական որակում տալու համար, քանի որ մալադրանքի նմեաւն ձնակերպումն րար էության խախտում է նան պատշաճ կերպով իրականացնել պաշտպանություն իրավունքը, ինչը հանգեցնում է արդար դատաքննության հիմնարար արժեքի առարկայազրկման:

(.-.):

Համաձայն մեղադրանքի որոշումների ն նախաքննական մարմնի վարկածի՝ պարզ թղթային եղանակով կազմված վվյալ նիստի արձանագրությունն ակնհայտ կեղծ է, քաւնի որ դրանում «րեղեկություններ են մվցվել աո այն, թե իբր դատական նիստին բողոքաբերի, քննչական կոմիրնի ն դատախազության ներկայացուցիչները չեն ներկայացել, որի հետնանքով էլ դատական նիարր հետաձգվել է» մեկ այլ հերթի: Մինչդեռ, փասվ է, որ վերոնշյալ անձինք դատաեւկան նիատի վայրի ն ժամանակի մասին չեն ծանուցվել, ու փաստ է նան, որ նրանք դատական նիարին չեն ներկայացել ն մասնակցել, հետնաբար` անհասկանալի է, թե արձանագրության մեջ առկա այդ տեղեկատվության ինչն է կեղծ կամ դրա որ մասն է կեղծ, այլ կերպ` ինչն է, որ

14

իրականությանը չի համապատասխանում: Արձանագրության մեջ նշված է, որ «դատարանը վերջիններիս չներկայանալու պատճառների մասին որնէ տեղեկություն չի արացել», հավանաբար նախաքննական մարմինն այս հանգամանքը գնահատել է որպես ակնհայտ կեղծ տեղեկությունների արձանագրում: Քննիչի կողմից 23.07.2019 թվականին զննված ն քրեական գործին կցված թիվ ԵԴ/0428/1118 ն թիվ ԵԴ/0483/13/18 գործերի նյութերում բացակայում է որնէ փաստաթուղթ, որը կարող էր վկայել այն մասին, որ դատարանը մինչն 2018 թվականի սեպտեմբերի 14-ի դատական նիստը որեէ աղբյուրից՝ գրավոր կամ թեկուզ բանավոր եղանակով տեղեկություն է արացել աո այն, որ կողմերը չեն ներկայանալու դատական նիստին, ուարի դատական նիստի արձանագրության մեջ նշված «րեղեկություն չսվաւնալու» վերաբերյալ ձեակերպումը չի կարող կեղծ լինել: Նախաքննական մարմինը նիարի արձանագրությունների կեղծված լինելու տակ հավանաբար նկատի ունի, այն, որ դատական նիարի քարվաուղար Գ.Վարդանյանն նե դատավոր ԴԳրիգորյանը մինչն տվյալ արձանագրության էլեկտրոնային նախագծի կազմումը, վպումի, արորագրումը, իսկ դավփավորի կողմից՝ նան դրա կնքումի պարզել են, ոլ, կողմերին ծանուցումները չեն ուղարկվել, հետնարբար՝ նրանք նիատին գալ չէին կարող: Ստացվում է, որ նախաքննական մարմինը որպես կեղծիք է դիտում այն հանգամանքը, որ արձանագրության մեջ չի նշվել, դատավարության մասնակիցների դավաւկան նիատին չներկայանալու իրական պատճառը` նրանց նիարի վայրի ն ժամանակի վերաբերյալ նախապես ծանուցումներ չուղարկելու մասին նշում չկատարելը, ինչը րար էության անգործություն է, ու երբեք չի կարող որակվել որպես պաշվտնաւկան կեղծիք, քանի որ այդ արարքը կարող է կատարվել բացառապես գործողությաւմի` ակտիվ վարքագծով: Ավելին, դափավորին կցված աշխատողների անփույթ աշխատանքի մասին դատական նիարի արձանագրության մեջ նշում չկատարելը չի կարող քրեաիրավական հետնանքներ առաջացնել դատավորին չկցված աշխատողի՝ դատական նիարի քարվուղարի, առավել նս՝ դատավորի համար: Ինչ վերաբերում է դափական նիատերի կայացած չլինելու վերաբերյալ նախաքննական մարմնի պնդումներին, ապա հարկ է նշել, որ այդ պնդումները նույնպես հիմնված են ենթադրությունների վրաւ, քանի որ մեղադրանքի որոշումների մեջ հարակեցված չէ, թե ենթադրաբար կելվծ, պարզ

5

թղթային եղանակով կազմված դատական նիարի արձանագրությունը փաարացի որտեղ է կազմվել՝ դատական նիարերի դահլիճու, թե դատավորին կցված աշխատողների սենյակներում, երբ է կազմվել, տպվել, սփտրագրվել ն կնքվել, քանի որ պաշտոնեական փաստաթղթի նշանակություն այն կարող է արանալ միայն ստորագրելուց ն կնքվելուց հետո, որպիսի գործողությունները կարող էին տեղի ունենալ ինչպես հաջորդարար՝ առանց ընդմիջման, այնպես էլ ժամանակային որոշակի դադարով` օրեր, շաբաթներ, նույնիսկ ամիսներ անց, քանի որ համակարգչի մեջ համապատասխան ֆայլ ձնավորելու ն դրա վրա կոնկրեր գործի վերաբերյալ տվյալները մուտքագրելու կամ փովտխության ենթարկելու վերաբերյալ փաւավաւկաւն տվյալների առկայություն, ՋՕչի ենթադրու, որ դրա մեջ հավաքված արձանագրությունների էլեկտրոնային տարբերակները տպվել, սվտրագրվել ն կնթվել են նույն օրը: Իրեղեն ապացուց ճանաչված դափական նիստերի

արձանագրությունները կարող էին պատրաստվել հեվագայում, նիստի օրից տնական ժամանակ անց կազմելու՝ արորագրելու ն կնքելու եղանակով, այդ կերպ նան դրանցում առկա նիստի օրվա, ժամի, դավտաւկան նիարերի դահլիճի ն այլ տեղեկությունների վերաբերյալ գրառումները կարող են նան վրիպակի արդյունք լինել: Հարկ է արձանագրել, որ մալսագրվող հանցանքների կատարման ժամանակը՝ արձանագրությունների արորագրման ն կնքման օրը, վայրը պարզելն սույն գործով ապացուցման ենթակա կարնորագույն հանգամանք է, սաւկայն այն մեղադրանքի որոշումների մեջ հատաւկորեն նշված չէ, ինչի պայմաններում հնարավոր չէ ընկալել, թե դավավորը, ով րար վարույթն իրականացնող մարմնի, գիտակցաբար է կեղծել արձանագրությունները, երբ է փտեղեկացե այն մասին, որ տվյալ նիստերի արձանագրությունների մեջ նշված օրը ն ժամը 2018 թվականի սեպտեմբերի 14-ին ժամի 09:30-ի սահմաններում ենթադրաբար տեղի չեն ունեցել, մինչ նիարերը, թն նիարերից հետո, երը է սվտրագրել ն կնքել դրանք: Եթն այղ հանգամանքը նրան հայտնի Լ դարձել արձանագրությունները արորագրելուց ն կնքելուց հետո, երա մոտ ուղղակի դիտավորության, հետնաբար՝ նան ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3141րդ հոդվածի Լին մասով նախատեսված արարքի առկայության մասին խոսելն անիմեաւսվ է:

(.-.):

16

Պաշտպանների կողմից վկայակոչված ՀՀ վճռաբեկ դատարանի թիվ

ԱՐԴ/0061/01/15 գործով իրավական դիրքորոշման` ենթադրյալ հանցավոր արարքի սուրյեկտի հատկանիշները (անչափահաս, պաշտոնատալր անձ լինելը ն այլն) չպետք է ազդեն նրա կատարած արարքի նվազ կարնոր լինելու հարցր որոշելու վրաւ, քանի որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 2-րդ մասի բովանդակությունից հետնում է, որ գնահատման ենթակա է ոչ թն անձի, այլ արարքի հանրային վտփանգավորությունը: Տվյալ դիրքորոշման պայմաններում արարքի նվազ կարնոր լինելն արձանագրկու համար որնէ նշանակություն չունի, որ քննարկվող արձանագրությունը արորագրել ն կնքել է դատավորը, քննիչը, թն հետաքննություն կատարող անձը, առավել ես էական չէ այն, որ դրանք ենթադրաբար կազմել նան սափորագրել է դատական նիստի քարտուղարը, ով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 508-րդ հոդվածի 3րդ մասի իմաստով ընդհանրապես չի կարող պաշտոնատար անձ համարվել:

Այսպիավ, դատավոր Դ Գրիգորյանին ն դատական նիարի քարտուղար Գ.Վարդանյանին մեղսագրված արարքները չեն կարող հանցագործություն համարվել հետնյալ հիմքերով.

ա. ենթադրարար կեղծված արձանագրությունները չեն հանդիսանում պաշտոնական փաստաթուղթ, քանի որ չեն բովանդակում իրավարանաւկան նշանակություն ունեցող փաար կամ իրադարձություն.

Ի. ննթադրարբար կելծված 6 արձանագրություններն իրականությանը չհամապատասխանող տվյալներ չեն բովանդակում, ըստ մեղադրանքի ձնակերպման՝ իրականությանը չհամապատասխանող տվյալն այն է, որ արձանագրություններում չի նշվել| լ 9նեիարերի հետաձգման րուն պատճառը՝ ծանուցումները դատավորի աշխատակազմի մեղքով կողմերին նախապես ուղարկված չլինելը, որպիսի ենթադրյալ արարքը կարող էր դիսնորվել բացառապես պասիվ վարքագծով՝ անգործությամ), այլ կերպ՝ չարձանագրելով.

գ. եթե անգամ վերագրված արարքները ենթադրաբար դրսնորվել են ակտիվ վարքազծով՝ գոլծողություններով, դրանք ձնականորեն են պարունակում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի Լին մասով նախատեսված հանցակազմի հավկանիշներ, քանի որ իրենց նվազ կարնոր լինելու ուժով չեն ներկայացնում հասարակական

17

վտանգավորություն, այսինքն՝ ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձանց, հասարակությանը կամ պետությունը էական վնաս չեն պատճառել ն չէին կարող պատճառել: Ընդ որում, դատավոր Դավիթ Գրիգորյանի կողմից կայացված դատական ակտի դեմ, Ս.Փանոսյանի բողոքները մերժվել են վերադաս բոլոր դատական ատյաւններում, հետնաբար չի կարելի ենթադրություն անել, որ նրան ոչ ձեռնտու ելքով դատական ակտի կայացմամի վերջինիս ողջամտորեն որնէ վնաւս է պափճառվել, կամ կարող էր պատճառվել:

Վերը թվարկված բացթողումները ու անփրամարանական, երնակայական ու վերացական եզրահանգումները, ն սահմանադրական ու քրեադատավարական օրենքների աղաղակող խախպտումները, հանգեցրել են որպես մեղադրյալ ներգրավված Դավիթ Գրիգորյանի ն Գոռ Վարդանյանի արդար դատաքննության հիմնարար արժեքի առարկայազրկման ն այդ խախվաւմները չեն կարող վերացվել դատական քննության ընթացքում, ուարի մեղադրյալների նկատմամը քրեական հետապնդումը ենթակա Լ դադարեցման ն քրեկան գործի վարույթը կարճման՝ նրանց արարքներում հանցակազմի րբացակայությաւն հիմքով: (...):»":

13. Վերաքննիչ դատարանը 2021 թվականի հունվարի 29-ի որոշմամբ արձանագրել է հետնյալը. «(...) Մինչն բողոքարկվող որոշմանն ըստ էության անդրադաոնալը՝ վերաքննիչ բողոքում արձանագրում է կատարվել այն մասին, որ «...դատաւկան քննության նախապաւտրաւատեւկաւն փուլում քրեական գործով վարույթը կարճելու ն մեղադրյալների նկատմամբ քրեսւկան հետապնդումը դադարեցնելու մասին որոշում կայացնելիս դատարանը խախտել է միցակցության ակզբունքը՝ արդյունքում մեղադրող դատախազին զրկելով դատարանին ինքնաբացարկ հայտնելու հնարավորությունից, որպիսի հիմքեր առկա են եղել ... մասնավորապես պարզվել է, որ նախագահող դավավորն ուղղակի կապի մեջ է գտնվել մեղադրյալ Գոռ Վարդանյանի հետ (վերջինս իր պաշտոնավարումը դադարեցված ժամանակահատվածում ներքին կարգով փաարացի աշխատել է նախագահող դատավորի աշխատակազմում, որպիսի պայմեւններում նախատեսվել էր դատարանի կազմին հայտնել ինքնարացարկի «Տե՛ս քրեական գործ, հատոր 4-րդ, թերթեր 94-11:

18

միջնորդություն` մեղադրյալի հեր ուղղակի կապ ունենալու հիմքով, որը չէր կարող վկայել դատարանի անկողմնակալության ն անաչառության մեւսին»:

(.-.):

Վերոշարադրյալ քրեադավավարական իրավադրույթներից ուղղակիորեն բխում է, որ քրնական գործն իր վարույթ ընդունած դատավորը դրա մասին պարվավոր չէ տեղյակ պահել մեղադրողին, ինչը նշանակում է, որ մեղադրողը կարող է օբյեկտիվորեն տեղյակ չլինել, թե փվյալ դատարան մուտք եղած կոնկրետ քրնական գործը ո՛ր դատավորն է վարույթ ընդունել:

Դրանից հետո, քրեական գործն իր վարույթ ընդունած դատավորը այդ պահից 15 օրվա ընթացքում իրավասու է կայացնել ՀՀ քրնական դատավարության օրենսգրքի 292-րդ հոդվածով նախատեսված որոշումներից որնԼ մեկը, այդ թվում` որոշում քրեական գործի վարույթը կարճելու կամ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին: Ընդ որում, ակնհայվ է, որ այդ որոշումը կարող է կայացնել միայն այն դեպքում, եթե ինքնաբացարկի մասին որոշում չի կայացնում՝ դրա համար անհրաժեշտ հիմքերի բացակայության պատճաոով:

Տվյալ դեպքում, Երնան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության, դատարանի դատավոր ԴԲալայանը սահմանված կարգով վարույթ ընդունելով սույն քրեական գործը, այդ պահից 125 օրվա ընթացքում որոշում է կայացրել քրեական գործի վարույթը կարճելու ն քլեսւկան հերապնդումը դադարեցնելու մասին, ինչը վկայում է այն մասին, որ ինքնաբացարկի մասին որոշում կայացնելու անհրաժեշվությունը բացակայել է:

Այսպիսի դեպքերում մեղադրողին այլ ելք չի մնում, քան համապատասխան հիմքերի առերնույթ առկայության պայմաններում դատավորի կողմից ինքնաբացարկ հայտնելու հարցի վիճարկումը վերադաս դատական ատյանում, ինչը որ տվյալ դեպքում տեղի է ունեցել:

(.-.):

Վերաքննիչ բողոքում ուղղաւկի պնդում կա այն մասին, որ այն գործով մեղադրյալ Գոռ Վարդանյանն իր պաշտոնավարումը դադարեցված ժամանակահատվածում ներքին կարգով փաստացի աշխատել է նախագահող դատավոր ԴԲալայանի

19

աշխատակազմում: Մինչդեռ, վերաքննիչ բողոքի պատասխանին կից ներկայացված՝ Երեան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուրն իրավասության դատարանի աշխատակազմի ղեկավար ԱԱսպանյանի կողմից 01072020թ. տրված փտաղլեկանքի համաձայն` «.վրվում է Գոռ Տիգրանի Վարդանյանին /անձ. 007773435, վարված 26.012016թ. 007-ի կուղմից/, աո այն, որ նա 05.04.2016 թվականից աշխատում է Երնան քաղաքի Արաբկիր ն «Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դավաւրանում որպես դատական նիարերի քարվզուղար, իսկ 07042018 թվականից շարունակում է. աշխատել Երեան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանում»: Իսկ ՀՀ դատարանների նախագահների խորհրդի 2018թ. մարտի 16-ի թիվ 19Լ որոշմամի հաարաւտված դավաւկան նիսվերի քարտուղարի պաշտոնի անձնագրով` վերջինս դատավորին կցված պաշփոն չէ (ի տարբերություն դավավորի օգնականի ն գործավարի), նիարի քարվուղարի անմիջական ղեկավարը դատարանի աշխավակազի ղեկավարն է ն (լամ) աշխատակազմի նեսվավայրի պատասխանատուն, որոնց ն ենթակա ու հաշվետու է:

Հետնաբար` գործով ձեռք բերված ապացույցներով չի հիմնավորվում, որ այն գործով մեղադրյալ, Երնան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարունի դապտեւկաւն նիստերի քարտուղար Գոռ Վարդանյանի պաշտոնավարումը դադարեցված է եղել ն այդ ժամանակահատվածում վերջինս ներքին կարգով փաստացի աշխավել է նույն դատարանի դապտաւվոր ԴԲալայանի աշխավաւկազմում:

Իսկ Երնան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարեաւնի դատավոր ԴԲալայանի (ինչպես նան այդ դատարանի այլ դատավորների) նախագահությաւմը նեիատերում դատական եիատի քարտուղարի

պարպտաւկանությունների կատարումը բավարար ն հիմնավոր փաստարկ չէ աո այն, որ դավավոր Բալայանն «աղղակի կապի մեջ է գտնվել մեղադրյալ Գ.Վարդանյանի հետ», որն էլ իբրն վկայում է դատավորի կողմնակալ ն աչառու լինելու մասին:

Վերաքննիչ բողոքում բարձրացված հաջորդ հարցր վերաբերում է նրան, թե արդյո՞ք իրավաչափ է Առաջին ափյանի դատարանի այն հերնությունը, որ դատավոր Դ. Գրիգորյանի անձեոնմխելիությունը հաղթահարված չլինելու պայմաններում: նրա նկատմամբ հարուցվել է քրեական հետապնդում նե գործող օրենսդրության

20

իրավակարգավորումների պայմաններում, երբ քրեական գործ հարուցելու որոշմուն մեջ հիշատակվում է անձի մասին վվյալներ, որպես ենթեւդրյալ հանցանք կատարողի, անհրաժեշտ է արդյոք ստանալ Բարձրագույն դատական խորհրդի համաձայնությունը, թն՝ ոչ:

(.-.):

Վերաքննիչ դատարանն իր համաձայնությունն է հայտնում առանց դատավորի անձեռնմխելիությունը հաղթահարելու քրեական գործ հարուցելու ն դրանով իսկ ապօրինի քրեակաւն հետապնդում սկսելու անթույլատրելիության վերաբերյալ Առաջին ատյաւնի դատարանի վերոշարադրյալ փաստարկների ն հիմնավորումների հետ, ն գտնում է, որ դրանցով հերքվում են այդ կապակցությամը վերաքննիչ բողոքում շարադրված պաղտճառաբանությունները: Ուարի, կրկնություն թուլ չտալու նկատառումներից ելնելով` Վերաքննիչ դատարանը նպատակահարմար չի գտնում նորից մեկ աո մեկ անդրադառնալ այդ պատճառաբանություններին:

Միննույն ժամանակ, ի լրումն վերոշարադրյալ հարցի կապակցությամի Առաջին ատյանի դավարանի պափտփճառարանությունների Վերաքննիչ դատարանը անհրաժեշտ է համարում արձաւնագրել հետնյալը.

ա/ Առաջին ատյաւնի դատարանը դատավոր Դ.Գրիգորյանի

անձեռնմխելիություն, հաղթահարված չլինելու պայմաններում քրեական գործ հարուցելը որպես ապօրինի քրեական հետապնդում է դիտել ն մեղադրյալի նկատմամը քրեական հետապնդումը դադարեցնելու ու քրեական գործի վարույթը կարճելու որոշում կայացնելիս դատական քննության նշանակելու օբյեկտիվ անհրաժեշտություն չի եղել, քանի որ այդ հարցին գնահատական կարող էր տրվել առանց քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները դատաքննությամը հետազովնելու:

բ/ այն դեպքում, երբ քրեական գործ հարուցելու մասին որոշման մեջ հիշատակվում է դատավորի մասին տվյալներ՝ որպես ենթադրյալ հանցանք կատարողի, ապա Բարձրագույն դատական խորհրդի համաձայնությունը ափաւնալու համար անհրաժեշտ է հիմնավորել տվյալ անձի առնչությունը ենթադրյալ կատարված հանցագործությաւնը, որի դեպքում պահանջվում է հիմնավորվածության ավելի ցածր

21

աստիճան, քան անհրաժեշտ է անձին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշում, կայացնելիս:

Այլ խոսքով, դատավորի մա