Հարությունյան — ԵԴ/0343/01/21

րց ց ԵԴ/0343/01/21

Ի: 27 Ֆ "

/ ՏՏ ւի

Մ Ռ-Ք.1՝ Գ ՏԻՑ -

ի Սրան լ

ՍՏ ճե ( Հ

ՖՊՈՒ.2- ի

Աո 22 ))

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ

ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ

ՈՐՈՇՈՒՄ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

Հայաստանի Հանրապետության

վերաքննիչ քրեական դատարանի որոշում

Նախագահող դատավոր՝ Ա.Բեկթաշյան

Դատավորներ` Տ.Սահակյան

Ռ.ՄՄխիթարյան

14 սեպտեմբերի 2023 թվական ք.Երնան

ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ՝ Վճռաբեկ դատարան), նախագահությամբ՝ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ

մասնակցությամբ դատավորներ՝ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ

Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆԻ

Ս.ՕՀԱՆՅԱՆԻ

գրավոր ընթացակարգով քննության առնելով ամբաստանյալ Դավիթ Վլադիմիրի Հարությունյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2022 թվականի ապրիլի 27-ի որոշման դեմ պաշտպան Գ.Հովհաննիսյանի վճռաբեկ բողոքը,

2

ՊԱՐԶԵՑ

Գործի դատավարական նախապատմությունը.

1 2020 թվականի հունիսի 24-ին ՀՀ ոստիկանության Մաշտոցի բաժնում՝ 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի (այսուհետ՝ ՀՀ քրեական օրենսգիրք) 118-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել ն վարույթ է ընդունվել թիվ 10850320 քրեական գործը:

Շետաքննության մարմնի՝ 2020 թվականի հուլիսի 6-ի որոշմամբ քրեական գործն ուղարկվել է ՀՀ քննչական կոմիտեի Երնան քաղաքի քննչական վարչության Աջափնյակ ն Դավթաշեն վարչական շրջանների քննչական բաժին:

2020 թվականի հուլիսի 24-ին Դավիթ Վլադիմիրի Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրությունը՝ չհեռանալու մասին:

Նախաքննության մարմնի 12020 թվականի հուլիսի 30-ի որոշմամբ Դ.Շարությունյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, ն նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով՝ երկու դրվագով:

Նախաքննության մարմնի 2021 թվականի մարտի 1-ի որոշմամբ

Դ.Շարությունյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշումը փոփոխվել է ն նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 147-րդ հոդվածի Լին մասով ն 118-րդ հոդվածով՝ երկու դրվագով:

2021 թվականի մարտի 17-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երնան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարան (այսուհետ՝ նան Առաջին ատյանի դատարան):

2. Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2021 թվականի հունիսի 30-ի դատավճռով Դավիթ Հարությունյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 147-րդ հոդվածի Լին մասով, 118-րդ հոդվածով՝ երկու դրվագով նախատեսված հանցագործությունների համար ն նրա նկատմամբ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի հիման վրա, վերջնական պատիժ է նշանակվել կալանք՝ 1 (մեկ) ամիս 15 (տասնհինգ) օր ժամկետով ն տուգանք 50.000 (հիսուն հազար) ՀՀ դրամի չափով:

3. ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ՝ նան Վերաքննիչ դատարան) 2022 թվականի ապրիլի 27-ի որոշմամբ ամբաստանյալ Դ.Հարությունյանի վերաքննիչ

3

բողոքը մերժել է՝ Առաջին ատյանի դատարանի վերոգրյալ դատավճիռը թողնելով օրինական ուժի մեջ:

4. Վերաքննիչ դատարանի վերոնշյալ որոշման դեմ պաշտպան Գ.Հովհաննիսյանը 2022 թվականի հունիսի 25-ին բերել է վճռաբեկ բողոք, որը Վճռաբեկ դատարանի՝ 2022 թվականի հոկտեմբերի 17-ի որոշմամբ ընդունվել է վարույթ:

Վճռաբեկ դատարանի՝ 2023 թվականի օգոտսոսի 31-ի որոշմամբ սահմանվել է վճռաբեկ բողոքի քննության գրավոր ընթացակարգ:

Վճոաբեկ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները ն պահանջը.

Վճռաբեկ բողոքը քննվում է հետնյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.

5. Բողոքի հեղինակը նշել է, որ ստորադաս դատարանների դատական ակտերով թույլ է տրվել ամբաստանյալ Դ.Հարությունյանի իրավունքների ն ազատությունների հիմնարար խախտում:

Մասնավորապես, վկայակոչելով գործով ձեռք բերված ն դատական քննության ընթացքում հետազոտված մի շարք ապացույցներ, բողոքաբերը նշել է, որ պարզ չէ, թե որ ապացույցների համակցություն է հանցակազմի առկայության համոզմունք առաջացրել: Միննույն ժամանակ, պարզ չէ, թե ինչ հիմքով են շահագրգիռ անձանց ցուցմունքները համարվել հիմնավորված, իսկ ամբաստանյալի ցուցմունքը՝ ոչ:

6. Միաժամանակ, բողոք բերած անձը նշել է, որ Դ.Հարությունյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով՝ երկու դրվագով, ն 147-րդ հոդվածի Լին մասով քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման՝ քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետներն անցած լինելու հիմքով:

7. Վերոգրյալի հիման վրա, բողոքաբերը խնդրել է Վերաքննիչ դատարանի՝ 2022 թվականի ապրիլի 27-ի որոշումը բեկանել ն փոփոխել, ամբաստանյալ Դ.Հարությունյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով՝ երկու դրվագով ն 147րդ հոդվածի 1Լին մասով քրեական հետապնդումը դադարեցնել՝

' Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի անցումային դրույթները կարգավորող 483-րդ հոդվածի 8-րդ մասի, սույն բողոքը քննվում է մինչն 2022 թվականի հուլիսի 1-ը գործող կարգով:

4

քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետներն անցած լինելու հիմքով:

Վճռաբեկ բողոքի քննության համար էական նշանակություն ունեցող փաստական հանգամանքները.

8. Դավիթ Հարությունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով՝ երկու դրվագով, 147-րդ հոդվածի Լին մասով, մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ. «/(..) (Նայ, 2020 թվականի հունիսի 141Էին, ժամը 2100-ի սահմաններում, (...) հերթական անգամ գնացել է իր ծնողնեն Մագդա Սահակյանի ն Վլադիմիր Հարությունյանի բնակության վայր հանդիսացող ն Մազդա Սահակյանին փաստացի պատկանող` Երնան քաղաքի Դավթաշեն 3րդ թաղամասի թիվ 73 փուն։ Օգտվելով բնակարանի մուտքի դոան բաց լինելու հանգամանքից, Մագդա Սահակյանի կողմից տուն մրնելու արգելքն անտեսելով, վերջինիս կամքին հակառակ՝ Դավիթ Հարությունյանը խախտելով Մագդա Սահակյանի բնակարանի անձեռնմխելիության իրավունքը՝ ապօրինի մուփք Լ գործել նրա բնակարան, որից հետո Մագդա Սահակյանի՝ բնակարանից դուրս գալու օրինական պահանջն անտեսելով՝ հրաժարվել է լքել այդ բնակարանը: Նույն բնակարանի խոհանոցում շարունակելով չենթարկվել Մագդա Սահակյանի՝ բնակարանից դուրս գալու պահանջներին Դավիթ Հարությունյանը ձեռքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել վերջինիս մարմնի տարբեր մասերին՝ պատճառելով ձախ արմկահոդի շրջանի քերծվածքների ձնով, առողջության թեթն վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ:

Այդ վիճարանությանը միջամտել է Դավիթ Հարությունյանի հայր` Վլադիմիր Հարությունյանը ն փորձել է դուլս հրավիրել Դավիթ Հարությունյանին, որի ընթացքում: Դավիթ Հարությունյանը բռունցքով հարվածել է Վլադիմիր Հարությունյանի դեմքին, այնուհերն մետաղյա տապակով հարվածել Լ վերջինիս ձախ նախաբազկին՝ պատճառելով ստտրին շրթունքի լորձաթաղանթի վնասման, -արյունազեղմեւն, քերծվածքի ձնով ն ձախ նախաբազկի շրջանի քերծվածքի ձեով, առողջության թեթն վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ»-:

2 Տե՛ս քրեական գործ, հատոր 1, թերթեր 268 276:

5

9. Առաջին ատյանի դատարանը, հետազոտելով քրեական գործով ձեռք բերված հետնյալ ապացույցները՝ տուժողներ Մագդա Սահակյանի, Վլադիմիր Հարությունյանի, վկա Աննա Հարությունյանի, անչափահաս վկա Միլենա Հարությունյանի ցուցմունքները, դատաբժշկական փորձաքննությունների թիվ 0804 ն 0805 եզրակացությունները, դատավճռով արձանագրել է հետնյալը. «(..) Վերլուծելով ամբաստանյալ Դավիթ Հարությունյանին առաջադրված մեղադրանքները, նրա, վփուժողների ցուցմունքները ն գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցները, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համաւկցությամի՝ գործի լուծման համար բավարարության փեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ ն օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Դավիթ Հարությունյանի կողմից, երա մեղավորությամբ, մարդու կամքին հակառակ նրա բնակարան ապօրինի մուտք գործելն ապացուցված է, նրա արարքը ճիշտ է որակված ն համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգիքի 147-րդ հոդվածի Էին մասով նախատեսված հանցագործություն հատկանիշներին: (...)

Ապացուցված է նան ամբաարանյալ Դավիթ Հարությունյանի կողմից, նրա մեղավորությամբ, առաջին դրվագով՝ այլ րոնի գործողություններ տուժող Մազդա Սահակյանի նկատմամբ կատարելը` որի չի առաջացրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 17-րդ հոդվածով նախատեսված հերնանքներ, նրա այդ արարքը նույնպես ճիշտ է որակված ն համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 18-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործություն հատկանիշներին: (...)

Ապացուցված է նան ամբաարանյալ Դավիթ Հարությունյանի կողմից, նրա մեղավորությամի, երկրորդ դրվագով` այլ բոնի գործողություններ վասժող Վլադիմիր Հարությունյանի նկատմամբ կատարելը, որը չի առաջացրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 17-րդ հոդվածով նախատեսված հետնանքներ, նրա այդ արարքը նույնպես ճիշտ է որակված ն համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի Արդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին (...)»:

10. Վերաքննիչ դատարանն իր որոշմամբ արձանագրել է հետնյալը. «(..) Վերաքննիչ դատարանը հիմնավորված է համարում, որ Դավիթ Հարությունյանը ` 2020 թվականի հունիսի 14-ին, ժաւմր 21:00-ի սահմաններում, (...) հերթական անգամ գնացել է

5Տե՛ս քրեական գործ, հատոր 2, թերթեր 58-65:

6

իր ծնողներ Մագդա Սահակյանի ն Վլադիմիր Հարությունյանի բնակության վայր հանդիսացող ն Մագդա Սահակյանին փաստացի պատկանող` Երնան քաղաքի Դավթաշեն 3-րդ թաղամասի թիվ 73 տուն: Օգտվելով բնակարանի մուտքի դոան բաց լինելու հանգամանքից, Մագդա Սահակյանի կողմից տուն մտնելու արգելքն անտեսելով, վերջինիս կամքին հակառակ՝ Դավիթ Հարությունյանը խախպտելով Մագդա Սահակյանի բնակարանի անձեռնմխելիության իրավունքը` ապօրինի մուտք է գործել նրա բնակարան, որից հետ Մազդա Սահակյանի՝ բնակարանից դուրս գալու օրինական պահանջն անփեսելով՝ հրաժարվել է լքել այդ ընակարանը: Նույն բնակարանի խոհանոցում շարունակելով չենթարկվել (Մագդա :Սահակյանի՝ բնակարանից դուրս գալու պահանջներին Դավիթ Հարությունյանը ձեռքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել վերջինիս մարմնի տարբեր մասերին՝ պատճառելով ձախ արմկահոդի շրջանի քերծվածքների ձեով, առողջության թեթն վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ:

Այդ վիճարանությանը միջամտել է Դավիթ Հարությունյանի հայր` Վլադիմիր Հարությունյանը ն փորձել է դուլս հրավիրել Դավիթ Հարությունյանին, որի ընթացքում: Դավիթ Հարությունյանը բռունցքով հարվածել է Վլադիմիր Հարությունյանի դեմքին, այնուհերն մետաղյա տապակով հարվածել Լ վերջինիս ձախ նախաբազկին՝ պատճառելով ստտրին շրթունքի լորձաթաղանթի վնասման, -արյունազեղմեւն, քերծվածքի ձնով ն ձախ նախաբազկի շրջանի քերծվածքի ձեով, առողջության թեթն վնասի հավզկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ:

Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Դավիթ Հարությունյանի դատաքննական ցուցմունքին, ապա Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամրիաարանյալ Դավիթ Հարությունյանը նման ցուցմունք տալով նպատակ է հետապնդում խուսափելու քրեական պատասխանատվությունից:

Առաջին :ատյանն դատարանի հետնություների, հիմնավորված ու

պատճառարանված են, իսկ քրեական գործի փաստական հանգամանքների մաւսին Առաջին ատյանի դատարանի հետնությունները հետազոտված ապացույցներին չհամապատասխաւնելու ն ՀՀ քրեական օրենսգիքի 118-րդ հոդվածով (երկու դրվագով) ն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 147րդ հոդվածի Լին մասով ամբաստանյալ Դավիթ Հարությունյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորված չլինելու վերաբերյալ

7

վերջինի փասատարկները քրեական գործի նյութերում իրենց հաարատումը չեն գտնում (--»":

Վճռաբեկ դատարանի պատճառաբանությունները ն եզրահանգումը.

1. Սույն գործով Վճռաբեկ դատարանի առջն բարձրացված առաջին իրավական հարցը հետնյալն է. հիմնավորված ն պատճառաբանված են արդյո՛ք ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով՝ երկու դրվագով ն 147րդ հոդվածի 1ին մասով նախատեսված արարքները կատարելու մեջ ամբաստանյալ Դավիթ Հարությունյանի մեղավորության վերաբերյալ ստորադաս դատարանների հետնությունները:

12. Բողոքի հիմքերի ն հիմնավորումների սահմաններում ստուգման ենթարկելով քրեական գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ն քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, գործը քննելիս ն լուծելիս քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանումը, ինչպես նան ուսումնասիրութան ն գնահատման ենթարկելով քրեական գործում առկա նյութերը, Վճռաբեկ դատարանը հանգում է այն հետնությաան, որ ստորադամ դատարանները մեղսագրված հոդվածներով նախատեսված արարքներում ամբաստանյալ Դ.Հարությունյանի մեղավորության վերաբերյալ հանգել են ճիշտ հետնության:

Թ. Մասնավորապեն, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ

Դ.Հարությունյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով՝ երկու դրվագով ն 147-րդ հոդվածի Լին մասով, նախատեսված արարքներում, հաստատվում է տուժողնր Մագդա Սահակյանի, Վլադիմիր «Հարությունյանի, վկա Աննա Հարությունյանի, անչափահաս վկա Միլենա Հարությունյանի ցուցմունքներով, դատաբժշկական փորձաքննությունների՝ թիվ 0804 ն 0805 եզրակացություններով: Ուստի, ամբաստանյալի արարքներում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով՝ երկու դրվագով, ն 147-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմերի առկայության վերաբերյալ ստորադաս դատարանների հետնությունները կառուցվել են գործի

«Տե՛ս քրեական գործ, հատոր 3, թերթեր 48-68։

8

փաստական հանգամանքներից բխող հստակ, որոշակի ն համոզիչ վերլուծությունների հիման վրա»:

14. Վերոգրյալից ելնելով Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Դ.Շարությունյանին մեղսագրված արարքները կատարելու մեջ վերջինիս մեղավորութան վերաբերալ ստորադամ դատարանների հետնությունները հիմնավորված ն պատճառաբանված են:

15. Սույն գործով Վճռաբեկ դատարանի առջն բարձրացված երկրորդ իրավական հարցը հետնյալն է. արդյո՞ք ամբաստանյալ Դ.Հարությունյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով՝ երկու դրվագով, ն 147-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումը՝ Օենթաա է դադարեցման քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետներն անցած լինելու հիմքով:

16. 1998 թվականի հուլիսի Լին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի (այսուհետ՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգիրք) 35-րդ հոդվածի համաձայն՝ «4. Քրեական գործ չի կարող հարուցվել ն քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճմեւն, եթն՝

(-)

6) անցել են վաղեմության ժամկետները (...)»:

Նույն օրենսգրքի 35րդ հոդվածի 5րդ մասի համաձայն «Դատարանը, հայտնաբերելով քրեական հետապնդումը բացառող հանգամանքներ, լուծում է ամբաարանյալի նկատմամիը քրեական հետապնդումը դադարեցնելու հարցը»:

Մեջբերված նորմերի վերլուծությունից հետնում է, որ օրենսդիրը վաղեմության ժամկետն անցնելը դիտում է որպես քրեական գործի վարույթը նե քրեական հետապնդումը բացառող հանգամանք` սահմանելով, որ քրեական գործ չի կարող հարուցվել ն քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե անցել են վաղեմության ժամկետները":

5 Տե՛ս սույն որոշման 9-րդ ն 10-րդ կետերը:

6 Տես Վճռաբեկ դատարանի՝ Արսեն Աղասյանի գործով 2023 թվականի սեպտեմբերի 1-ի թիվ ՍԴ3/0007/01/21 որոշման 17-րդ կետը:

9

17. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` «Ո: մեծ ծանրության հանցագզործություններ են համարվում դիտավորությամբ կատարված այն արարքները, որոնց համար սույն օրենսգրքով նախատեսված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում երկու փարի ժամկարով ազավտազրկումի, կամ որոնց համար նախատեսված է ազատազրկման հետ կապ չունեցող պատիժ (..)»:

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի համաձայն՝ «մ. Անձն ազատվում է քրեական :-պատասխանատվությունից, եթե հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից անցել են հետեյալ ժեւմկետները.

1) երկու տարի՝ ոչ մեծ ծանրության հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից. (.-.):

2. Վաղեմության ժամկետ հաշվարկվում է հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից մինչն դավաւվճոխ օրինական ուժի մեջ մտնելու պահը: (...)»:

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Ծնծելրը կամ այլ բոնի գործողություններ կավտարելը, որը չի առաջացրել սույն օրենսգրքի 17-րդ հոդվածով նախատեսված հետնանքներ` պատժվում է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի առավելագույնը հարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով»:

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 147րդ հոդվածի համաձայն` «Լ Մարդու կամքին հակառակ նրա բնակարան ապօրինի մուտք գործելը պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի հիսնապատիկից հարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով»:

18. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի ն 147-րդ հոդվածի Լին մասով նկարագրված արարքները դիտավորյալ հանցագործություններ են, իսկ դրանց համար նախատեսված է ազատազրկման հետ չկապված պատիժ, ուստի դրանք դասվում են ոչ մեծ ծանրության հանցագործությունների շարքին: Հետնաբար, նշված հոդվածներով սահմանված հանցավոր արարքներ, կատարած անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից մինչն դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելու պահն անցել է երկու տարի:

10

19. Նախորդ կետում մեջբերված ն վերլուծված հանգամանքները գնահատելով սույն որոշման 16-17-րդ կետերում շարադրված իրավական վերլուծության լույսի ներքո՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Դ.Հարությունյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով՝ երկու դրվագով, ն 147-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրվող արարքները կատարել է 2020 թվականի հունիսի 14ին, իսկ նրա նկատմամբ կայացված մեղադրական դատավճիոր 2022 թվականի հունիսի 14-ի դրությամբ օրինական ուժի մեջ մտած չի եղել: Հետնաբար ամբաստանյալ Դ.Շարությունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով՝ երկու դրվագով, ն 147- րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցավոր արարքների համար քրեական պատասխանատվության ենթարկելու՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածով սահմանված վաղեմության ժամկետներն անցել են:

20. Վերոգրյալի հաշվառմամբ՝ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Դ.Հարությունյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով՝ երկու դրվագով, ն 147-րդ հոդվածի Լին մասով, Երնան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի՝ 2021 թվականի հունիսի 30-ի դատավճիռը ն այն օրինական ուժի մեջ թողնելու մասին ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2022 թվականի ապրիլի 27-ի որոշումը պետք է բեկանել, նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով՝ երկու դրվագով, ն 147-րդ հոդվածի Լին մասով, քրեական հետապնդումը դադարեցնել քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետներն անցած լինելու հիմքով, ն քրեական գործի վարույթը՝ կարճել:

2. Վճռաբեկ դատարանը միաժամանակ գտնում է, որ Դ.Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը պետք է վերացնել:

Ելնելով վերոգրյալից ն ղեկավարվելով Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության 162-րդ, 163-րդ, 17-րդ հոդվածներով, «Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ, 39-րդ, 43-րդ, 361-րդ, 415.1-րդ, 418.1-րդ, 419-րդ, 422-423-րդ հոդվածներով՝ Վճռաբեկ դատարանը

7 Տե'ս սույն որոշման 8-րդ կետը:

1

ՈՐՈՇԵՑ

Լ Վճռաբեկ բողոքը բավարարել: Ամբաստանյալ Դավիթ Վլադիմիրի Հարությունյանի վերաբերյալ` Երնան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի՝ 2021 թվականի հունիսի 30-ի դատավճիռը ն այն օրինական ուժի մեջ թողնելու մասին ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2022 թվականի ապրիլի 27-ի որոշումը բեկանել:

2. Ամբաստանյալ Դավիթ Վլադիմիրի Հարությունյանի նկատմամբ 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով՝ երկու դրվագով ն 147-րդ հոդվածի Լին մասով քրեական հետապնդումը դադարեցնել ն քրեական գործի վարույթը կարճել՝ քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետներն անցած լինելու հիմքով:

Յ Ամբաստանյալ Դավիթ Վլադիմիրի Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը վերացնել:

4. Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացման պահից, վերջնական է ն ենթակա չէ բողոքարկման:

՞Նախագահող՝ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆ

Դատավորներ՝ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ

Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ

Ս.ՕՀԱՆՅԱՆ