Վարդանյան — ՀԿԴ/0223/01/23

| ՇԿԴ/0223/01/23

Թո

7 ՀԱՄԱ Ի

ԹԸ

78 1 ԱՀԿ)

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ

ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ

ՈՐՈՇՈՒՄ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

Հայաստանի Հանրապետության

հակակոռուպցիոն դատարանի որոշում,

նախագահող դատավոր՝ Տ.Դավթյան

Հայաստանի Հանրապետության

վերաքննիչ հակակոռուպցիոն դատարանի որոշում,

նախագահող դատավոր՝ Մ.Մակյան

դատավորներ՝ Ա.Հովհաննիսյան

Ա՛Նահապետյան

2024 թվականի հուլիսի 22-ին քաղաք Երնանում

ՀԸ վճռաբեկ դատարանի հակակոռուպցիոն պալատի կոռուպցիոն

հանցագործությունների քննության դատական կազմը (այսուհետ նան՝ Վճռաբեկ դատարան),

՞Նախագահությամբ՝ ԱԿՐԿՅԱՇԱՐՅԱՆԻ

մասնակցությամբ դատավորներ՝ Ո.ՄԽԻԹԱՐՅԱՆԻ

Ս.ՉԻՉՈՅԱՆԻ

Դ.ՎՎԵՔԻԼՅԱՆԻ

գրավոր ընթացակարգով քննության առնելով Հայկ Յուրի Վարդանյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ հակակոռուպցիոն դատարանի (այսուհետ նան՝ Վերաքննիչ դատարան) 2024 թվականի մարտի 26-ի որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազ Ա.Վարդապետյանի վճռաբեկ բողոքը,

2

ՊԱՐԶԵՑ

Վարույթի դատավարական նախապատմությունը.

1 202. թվականի մայիսի 30ին ՀՃՀայաստանի Հանրապետության

հակակոռուպցիոն կոմիտեում 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի (այսուհետ նան՝ ՀՀ նախկին քրեական օրենսգիրք) 179-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին ն 2-րդ կետերով, 314-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 62224422 քրեական գործը ն ընդունվել վարույթ:

2023 թվականի սեպտեմբերի 6-ին մինչդատական վարույթի օրինականության նկատմամբ հսկողություն իրականացնող դատախազի կողմից որոշում է կայացվել Հ.Վարդանյանի նկատմամբ հանրային քրեական հետապնդում հարուցելու մասին ն նրան մեղադրանք է ներկայացվել 2021 թվականի մայիսի 5-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի (այսուհետ նան՝ ՀՀ գործող քրեական օրենսգիրք) 256-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ ն 3-րդ կետերով, 445-րդ հոդվածի 1-ին մասով:

2 202. թվականի հոկտեմբերի 18ին Հայաստանի ՀՇՀանրապետության հակակոռուպցիոն դատարան (այսուհետ նան` Առաջին ատյանի դատարան) է ստացվել թիվ ՀԿԴ/0223/01/23 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի՝ Հ.Վարդանյանի՝ ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքի 256-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ ն 3-րդ կետերով, 445-րդ հոդվածի 1-ին մասով:

3. Առաջին ատյանի դատարանի 2023 թվականի դեկտեմբերի 26-ի դատավճռով Հ.Վարդանյանը մեղավոր է ճանաչվել, ի թիվս այլնի, ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքի 445-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ ն քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցնելու հիմքով ազատվել է քրեական պատասխանատվությունից:

4. Վերոհիշյալ դատավճռի դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀՀ

հակակոռուպցիոն կոմիտեում մինչդատական վարույթի օրինականության նկատմամբ հսկողության վարչության դատախազ Ս.Մարգարյանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքի քննության արդյունքում Վերաքննիչ դատարանի 2024 թվականի մարտի 26-ի որոշմամբ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիոր թողնվել է անփոփոխ:

5. Վերաքննիչ դատարանի վերոնշյալ որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազ Ա.Վարդապետյանը բերել է վճռաբեկ բողոք, որը Վճռաբեկ դատարանի 2023

Յ

թվականի մայիսի 15-ի որոշմամբ ընդունվել է վարույթ ն սահմանվել է դատական վարույթի իրականացման գրավոր ընթացակարգ:

Վճոաբեկ բողոքի հիմքերը, փաստարկները ն պահանջը.

Վճռաբեկ բողոքը քննվում է հետնյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ փաստարկներով.

6. Բողոքի հեղինակը փաստարկել է, որ ստորադաս դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ՝ նյութական օրենքի խախտում, մասնավորապես` խախտվել են ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքի 8-9-րդ ն 83-րդ հոդվածների պահանջները, ինչպես նան սխալ են մեկնաբանվել ն կիրառվել վաղեմության ժամկետն անցնելու հիմքով քրեական պատասխանատվությունից ազատելու վերաբերյալ նյութական իրավունքի նորմերը, մասնավորապես` կիրառվել է ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածը, որը ենթակա չէր կիրառման ն չի կիրառվել ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքի 83-րդ հոդվածը, որը ենթակա էր կիրառման, ինչի արդյունքում առանց իրավաչափ հիմքի անփոփոխ է թողնվել Առաջին ատյանի դատարանի 2023 թվականի դեկտեմբերի 26-ի դատավճիռը, որն ազդել է վարույթի ելքի վրա, ն միաժամանակ բողոքում բարձրացված հարցի կապակցությամբ առկա է իրավունքի զարգացման խնդիր:

6.1. Այսպես՝ բողոքաբերը, մեջբերելով ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքի 9-րդ, 445-րդ, 17-րդ հոդվածների, 83-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի, ՀՀ քրեական նախկին օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասի, 19-րդ հոդվածի, 75-րդ հոդվածի Լին մասի 2-րդ կետի կարգավորումները, ն դրանց լույսի ներքո անդրադառնալով Հ.Վարդանյանի նկատմամբ ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքի 445-րդ հոդվածի 1-ին մասով վաղեմության ժամկետն անցնելու հիմքով քրեական

պատասխանատվությւնից ազատելու իրավաչափությանը, նշե է, որ Հ.Վարդանյանին վերագրվող պաշտոնեական կեղծիքի կատարումն ավարտվել է 2021 թվականի հուլիս-օգոստոս ամիսներին: Ենթադրյալ հանցանքը կատարելու պահին Հ.Վարդանյանի արարքը համապատասխանել է ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի 1-ին մասին (միջին ծանրության հանցանք), որի համար քրեական պատախանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետը, նույն օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի համաձայն, 5 տարի է: ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքի 445-րդ հոդվածի Լին մասով նախատեսված արարքը ոչ մեծ

4

ծանրության հանցանք է, որի համար քրեական պատախանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետը նույն օրենսգրքի 83-րդ հոդվածի 1ին մասի 1-ին կետի համաձայն՝ նույնպես 5 տարի է, որը դեռնս չի անցել:

62. Բողոքաբերի պնդմամբ` Հ.Վարդանյանի վիճակը բարելավող օրենքին (պատժի մեղմացման հիմքով) իրավացիորեն հետադարձ ուժ տալով` ստորադաս դատարանները, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 8-րդ ն 9-րդ հոդվածների դրույթների խախտմամբ, միաժամանակ կրկին հետադարձ ուժ են տվել ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի՝ վաղեմության ժամկետները սահմանող դրույթներին այն դեպքում, երբ արարքի կատարման պահին գործող օրենքով Հ.Վարդանյանի կատարած արարքը հանդիսացել է միջին ծանրության հանցագործություն, որի դեպքում անձին քրեական պատասխանատվությունից ազատելու վաղեմության ժամկետը 5 տարի է:

7. Վերոգրյալի հիման վրա բողոք բերած անձը խնդրել է բեկանել Վերաքննիչ դատարանի՝ 2024 թվականի մարտի 26-ի որոշումը ն կայացնել դրան փոխարինող դատական ակտ:

Վճռաբեկ բողոքի քննության համար էական նշանակություն ունեցող փաստական հանգամանքները.

8. Հ«.Վարդանյանին, ի թիվս այլնի, մեղադրանք է ներկայացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 445-րդ հոդվածի 1-ին մասով այն բանի համար, որ . «(..) /(Ն/ա 2021 թվականի հուլիս-օգոստոս ամիսներին՝ որպես զորամասի հրամանատարի կողմից կազմված հանձնաժողովի անդամ, րնդունլ է ՀՀ պաշտպանության

նախարարության կողմից իրենց զորամաս մատակարարված մի շարք զինտեիմւիկաներ, որոնց թվում՝ 2020 թվականի դեկտեմբերի 19-ին կնքված թիվ ՛Ա202/0343/12120» պայմանագրով նախատեսված թվով 4 միավոր «ՈՒՐԱԼ 58491 Է» շարժական արհեստանոցները: Նշված 4 միավոր «ՈՒՐԱԼ 58491 էթ» շարժական արհեստանոցները զորամասերին տրամադրելու նպատակով կազմվել են ընդունման ն ի պահ հանձնելու վերաբերյալ ակտեր, որոնց համաձայն' ՀՀ ՊՆ 84022 զորամաս ընդունված գույքն ի պահ է հանձնվում զորամասի պահեարին: Ավտոտեխնիկայի հետ հանձնվել են նան տեխնիկական բնութագրի վերաբերյալ փաստաթղթերը, որոնցում ներառված են ավտոմեքենաների տեխնիկական վիճակի մասին ակտերի հավելվածները: Արհեստանոցային պիտույքների «Հավելված 1» լրակազմի անվանացուցակում նշված են եղել ավտոմեքենաներում առկա

5

ամբողջական գույքի անվանումները: Հայկ Վարդանյանը, որպես հանձնաժողովի անդամ, քննությաւմը չպարզված փարբեր օրերի (2021 թվականի հուլիս-օգոստոս ամիսներին) իրականացրել է 4 միավոր «ՈՒՐԱԼ, 58491 քմ» շարժական արհեարանոցների ընդունում: Ընդունման ընթացքում ավմեգվել է ավտոմեքենաների ամրբողջականությունը, սարքինությունը, համապատասխանությունը փատրաթղթերին, ն մինչ դրանք կապարակնքելը, Հայկ Վարդանյանը շարժական արհեստանոցներից դուրս է հանել «Յճռասաասաամ ածչունօ 011 ԵԼո0Ա ՅԱՑ ոքօշքճ. 101. ծաճշաօօուաա (663 11Օ ա օվա աան: ոճքօ0ժեաօ6)» ն «21ք6/6 քյաուոն Ջղօժոքասծո» անվանումներով նյութական միջոցները, այն է՝ թվով 4 «ՉՕՍՏՎ180Օխ» ապրանքանիշի՝ ընդհանուրը 4379994 ՀՀ դրամ արժողության դյուրակիր համակարգիչները ն թվով 4 «ՂՕ14ն» ապրանքանիշի՝ ընդհանուր 132.368 ՀՀ դրամ արժողության էլեկտրական պտուտակահանները: Վերոնշյալ գույքը հափշտակելուց հետո Հայկ Յուրիի Վարդանյանը, շահադիտական նպաղզտակով, իր կողմից հափշտակված առանձնապես խոշոր չափերի գույքի վերաբերյալ պաշտոնական փաստաթուղթ հանդիսացող արհեարանոցային պիտույքների «Հավելված 1» լրակազմի անվանացուցակում ոուսալեզու տեղեկատվությունը փոփոխման է ենթարկել, մասնավորապես, նշված հավելվածից հանել է «Յճապապօաատամ հօչունօ 011 ծԵԱՂ1016աճ ոքօշքնույաքմ Օառշացճուաա (663 ոօ Ա ՕՂ6ԱԱՄ ԵՒԱ: ոծքօ100ոա09)» ն «21ք6/6 ք)Վո Ց 3/20Աոքազ6`ռճՏ» նյութական միջոցների անվանումները ն կազմել է նոր ռուսալեզու հավելված, այսինքն` կազմել է կեղծ փաստաթուղթ, որը հիշյալ ավտոմեքենաների հետ միասին հանձենկլ է 40133, 95532, 40861: ն 23032 զորամասերին (...թ:

9. Առաջին ատյանի դատարանի մեղադրական դատավճռի համաձայն. «(...) Ինչ վերաբերում է մեղադրյալի կողմից կատարված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 445-րդ հոդվածի Լին մասով նախատեսված արարքին, ապա հարկ է արձանագրել, որ լրացել են մեղադրյալին մեղսագրվող արարքի վաղեմության ժամկեվները, ուստի վերջինը ենթակա է ազատման քրեական պատասխանամվությունից:

(-)

ւՏե՛ս վարույթի նյութեր, հատոր 2, թերթեր 210 222:

6

Հայկ Վարդանյանը նախկինում դատապարտված չի եղել ն բացի սույն գործի տվյալներից ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի պահանջագրում վերջինի վերաբերյալ առկա չէ այլ տեղեկատվություն:

Սույն քրեական գործով Հայկ Վարդանյանին մեղսագրվող ենթադրյալ արարքը կատարվել է 2021թվականի հուլիս-օգոստոս ամիսներին:

Դատարանն արձանագրում է, որ 2022 թվականի հուլիսի Էին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 83-րդ հողվածի Լին մասի 2-րդ կետի համաձայն` անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե ոչ մեծ ծանրության հանցանքն ավարպվելուն հաջորդող օրվանից անցել է 5 փարի, իսկ 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրնական օրենսգիքի 75-րդ հոդվածի Էին մասի Էին կետի համաձայն` 2 տարի:

(-)

(Դատարանը գալիս է այն եզրահանգման, որ կատարված օրենսդրական փոփոխությունները` վաղեմության ժամկետների հաշվարկման մասով` կիրառելի չեն մեղադրյալի նկատմամբ, քանի ոլ գործող ՀՀ քրեական օրենսգիրքն այդ մասով վատթարացնում է անձի իրավական վիճակը:

Այսպես՝ 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314- րդ հոդվածի Լին մասր համապատասխանում է 2022 թվականի հուլիսի Էին րնդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 445-րդ հոդվածի Լին մասին: Նշված օրենադրական փոփոխությունը կիրառելի է Հայկ Վարդանյանի նկատմամբ, քանի որ ՀՀ քրեական նոր օրենսգրքով մեղսագրվող արարքի համար սահմանված պատիժը մեղմացվել է, այն է` նախւկին օրենագիրքը մեղսագրվող արարքների համար որպես պատիժ էր նախատեսում ազափազրում՝ առավելագույնը երեք տարի ժամկետով ն հանդիսանում էր միջին ծանրության հանցագործություն, իսկ նոր օրենսգիրքը որպես պատիժ նախատեսում է ազափազրկում՝ առավելագույնը երկու տարի ժամկետով ն հանդիսանում է ոչ մեծ ծանրության հանցանք, այդ իսկ պատճառով` հանրային մեղադրողի կողմից հանրային քրեական հետապնդում է հարուցվել հենց ՀՀ քրեական օրենսգիքի 445-րդ հոդվածի Էին մասով:

Հայկ Վարդանյանն իրեն մեղսագրվող արարքը կատարել է 2021 թվականի հուլիս-օգոստոս ամիսներին, իսկ մեղսագրվող արարքը կատարելու պահին գործել է 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը, որով ոչ մեծ

7

ծանրության հանցագործությունների վաղնմության ժամկետ սահմանվում էր 2 տարի:

Վերոգրյալ իրավական նորմերի ն ՀՀ վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո` Դատարանը փաստում է, որ 2005 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգիրքն անձի վիճակն այլ կերպ բարելավվում է, իայ ենթադրյալ արարքի կատարման պահին գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքով սաւհմանված է, որ նմանատիպ նորմերը ես ունեն հերադարձ ուժ, ուստի աույն դեպքում վաղեմության ժամկետները պետք է հաշվել արարքի կատարման ժամանակ գործող օրենքով, որով ինչպես արդեն իսկ նշվել է՝ վաղեմության ժամկետները լրացել են:

Ինչ վերաբերում է հնարավոր այն մեկնաբանմանը, որ վաղեմության ժամկետները պետք է հաշվել նոր ՀՀ քրեական օրենսգրքով ն այն ոչ մեծ ծանրության հանցանքի համար անցած կհամարվի հանցանքը կատարելուց 5 փարի անց, ապա Դատարանը համակարծիք չէ այդ պնդմանը, քանի որ մասնակիորեն բարելավող ն մասնակիորեն վատթարացնող օրենքը հետադարձ ուժ ունի միայն բարելավող մասով:

Ավելին` հարկ է նկատել այն հանգամանքը, որ հեփադարձ ուժ է տրվում բացառապես նոր օրենսգրքով նախատեսված պավժին, այսինքն՝ համարվում է, որ ենթադրարար կատարված հանցանքների համար նախատեսված առավել խիստ պատիժը հանդիսանում է 2 փարի ժամկետով ազատազրկումը, իսկ մյուս բոլոր հարցերը շարունակվում են լուծվել արարքի կատարման պահին գործող օրենքով, ինչպես որ սահմանված է ՀՀ քրեական օրենսգրքով:

Այլ կերպ ասած՝ Դատարանը գտնում է, որ անձի նկատմամը կիրառվում է հացառապես իր կողմից կատարված արարքի պահին գործող օրենքը` իր բոլոր կարգավորումներով հանդերձ: Միաժամանակ նոր օրենսդրությանը հեվադարձ ուժ է տրվում ոչ թն ամբողջությամի, այլ յուրաքանչյուր դրույթ առանձին-առանձին: Եվ այն դրույթը, որը բարելավում է անձի վիճակը, այդ մասով կիրառվում է նոր օրենադրությունը, իսկ այն դրույթները, որոնք արարքի կատարման պահին գործող օրենքի համեմաւտ ավելի վատթարացնում են անձի վիճակը կամ րար էության որեէ փոփոխության չեն ենթարկվում, ապա դրանց հետադարձ ուժ չի տրվում, ն բացի

8

բարելավող դրույթից, մյուս բոլոր հարցերը շարունակվում են լուծվել արարքի կատարման պահին գործող օրենքով:

Տվյալ դեպքում վաղեմության ժամկետը ոչ մեծ ծանրության հանցագործության համար 5 փարի սաւհմանելը հանդիսանում է անձի վիճակն այլ կերպ վատթարացնող ն չի կարող կիրառելի համարվել մինչ այդ նորմն ուժի մեջ մտնելը հանցանք կատարած անձի նկատմամբ:

Դատարանի դիրքորոշումը բխում է ինչպես ենթադրյալ հանցանքները կատարելուպահին գոլծող ՀՀ քրեական օրենսգիիքի այն նորմից, որ հետադարձ ուժ ունի նան հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ բարելավող օրենքը, այնպես էլ 2022 թվականի հուլիսի Էից գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի Էին մասից, որով սահմանված է նան, որ արարքի քրեաիրավական այլ հերնանքները (ինչպիսին հանդիսանում է վաղեմության ժամկետն անցնելու հիմքով քրեական պատասխանաւտվությունից ազատելու հարց) որոշվում են դա կատարելու ժամանակ գործող քրեական օրենքով:

Այսպես` արարքի կատարման ժամանակ ու մեծ ծանրության

հանցագործության համար որպես վաղեմության ժամկետ սահմանված է եղել 2 տարի, իակ ներկայում գործող ՀՀ քրեական օրենսգիրքը այդ ժամկետը սահմանում է 5 տարի, որը նախ այլ կերպ վատթարացնում է անձի իրավական վիճակը ն չի կարող կիրառվել մինչ այդ օրենքն ընդունվելը հանցանք կատարաւծ անձի նկատմամբ, ապա նան՝ որպես այլ քրեաիրավական հեփնանք՝ ենթակա է կիրառման արարքի կատարման պահին գործող օրենքը, որը ինչպես արդեն իսկ նշվել է վաղեմության ժամկետ սաւհմանել է 2 փարի:

Այլ խութով՝ ինչպես նախկին, այլպես էլ գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքերով սահմանված է, որ այլ կերպ վատթարացնող օրենքը հետադարձ ուժ չունի, միաժամանակ գործող ՀՇ քրնական օրենսգիրքը նախատեսում է, որ այլ կերպ բարելավող օրենքը կարող է կիրառվել եթն նախատեսված է օրենքով, չնայած նրան, որ արարքը կատարելու պահին գործող օրենքով պարտադիր հետադարձ ուժ պետք է տրվեր նան անձի վիճակն այլ կերպ բարելավող օրենքին, ինչը վկայում է, որ նոր օրենքը վատթարացնում է անձի վիճակը ն վաղեմության ժամկերի հաշվարկման տեսանկյունից (ժամկերն ավելացել է) չի կարող հետադարձ ուժ ունենալ, առավել նս այն դեպքում, երը ներկայում գործող օրենսգրքով հարակ սաւհմանված է, որ արարքի

9

հանցավորությունը, պատժելիությունը, ն քրեաիրավական այլ հետնանքները որոշվում են դա կատարելու ժամանակ գործող քրեական օրենքով, ինչը նս մեկ անգամ վկայում է, որ վաղեմության ժամկեվվ, որպես քրեաիրավական այլ հետնանք, ենթակա է հաշվարկման այն կատաւրելուժամանակ գործող օրենքով, եթե նոր օրենսգրքով անձի վիճակը չի բարելավվել:

Այսպիսով Դատարանն արձանագրում է, որ քրեական հետապնդման

վաղեմության ժամկետների հաշվարկը նոր օրենսդրությամբ հաշվարկելու պայմաններում հետադարձ ուժ կտրվի անձի վիճակն այլ կերպ վատթարացնող օրենքին:

Դատարանը, նկատի ունենալով, որ Հայկ Վարդանյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 445-րդ հոդվածի Լին մաստվ նախատեսված արարք կատարելու մեջ, որի կատարումն ավարտվել է 2021 թվականի հուլիս-օգռատոս ամիսներին ն այն ոչ մեծ ծանրության հանցագործություն է, գտնում է, որ վերջինին պետք է ազատել քրեական պատասխանատվությունից՝ վաղեմության ժամկետներն անցնելու հիմքով, քանի որ 2025 թվականի օգոարոսի 3Լին լրացել է ոչ մեծ ծանրության հանցագործությունների համար սահմանված 2 փարվեւ վաղեմության ժամկետը:

Անդրադառնալով Հայկ Վարդանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցին հարցին` Դատարանը գվեում է, որ մեղադրյալի նկավմեւմի կիրառված այլընտրանքային խափանման միջոցը` բացակայելու արգելքը, պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ դատավճիոն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետտ ենթակա է վերացման»»:

10. Վերաքննիչ դատարանը, անփոփոխ թողնելով Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը, արձանագրել է հետնյալը. «(...) (2/003 ն 2021թվականներին ընդունված քրեական օրենսգրքերի՝ համապատասխանաբար 75րդ ն 83րդ հոդվածների համեմատական, իրավական վերլուծությունը վկայում է, որ 2021 թվականին ընդունված քրեական օրենսգիրքը քրեական պատասխանաւտվությունից ազատելու վաղեմության ժամկետների մասով տվյալ դեպքում անձի վիճակը վատթարացող օրենք է ն կիրառելի չէ մեղադրյալի նկատմամբ, քանի որ նախ՝ սահմանում է քրեական պատասխանավվությունից ազատելու վաղեմության ավելի երկար շ Տե'ս վարույթի նյութեր, հատոր 3, թերթեր 42-61:

10

ժամկետներ, բացի այդ՝ վաղեմության ժամկետը, ի փարբերություն 2003 թվականին ընդունված քրեական օրենսգրքի, հաշվարկվում է մինչն անձի նկատմեւմը քրեական հետապնդում հարուցելու մասին որոշում կայացնելը` մինչդեռ նախկինում գործող իրավակարգավորումների համաձայն քրեական ապատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետը հաշվարկվում էր անձի կողմից կատարած հանցանքն ավարվպվելու օրվանից մինչն գործով կայացված վերջնական դավաւկան ակտն օրինական ուժի մեջ մտնելու օրր:

Հետփնաբար, Վերաքննիչ դավարանն արձանագրում է, որ տվյալ դեպքում: վաղեմության առումով կիրառելի են 2005 թվականին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգիքի դրույթները՝ որոնք առավել բարենպաապ են մեղադրյալի համար:

Անդրադառնալով Բողոքարերի այն փաստարկին, որ՝ «(..,) Հայկ Յուրիի Վարդանյանին վերագրվող պաշտոնեական կեղծիքի կատարումն ավարտվել է 2021 թվականի հուլիս-օգոստոս ամիսներին: Ավելին, ենթադրյալ հանցանքը կատարելու պահին նրա արարքը համապատասխանել է 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 314րդ հոդվածի Լին մասին, որը միջին ծանրության հանցանք է, որի համար քրեական պատախանամվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետը, 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի Լին մասի 2րդ կերի համաձայն, 5 տարի է: Միաժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 445-րդ հոդվածի Լին մասով նախատեսված արարքը հանդիսանում է ոչ մեծ ծաւերության հանցանք, որի համար քրեական ։-պատախանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկե, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 83-րդ հոդվածի Լին մասի Լին կետի համաձայն, նույնպես 5 տարի է: Վերոգրյալից բխում է, որ Հայկ Վարդանյանի կողմից ենթադրյալ պաշտոնեական կեղծիքը կատարելու հաւմար քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկեվր 5 փարի է, որը դեռեսչի անցել (...)», Վերաքննիչ դատարունը փաստում է, որ 2021 թվականին ընդունված քրեական օրենսգրքի 9-րդ հոդվածի 6-րդ մասի բովանդակությունից հերնում է, որ հետադարձ ուժ ունի ոչ միայն պատիժը, այլն պատասխանատվությունը մեղմացնող օրենքը: Այլ կերպ` 2021 թվականին ընդունված քրեական օրենսգրքի 9րդ հոդվածի 2րդ մասով սահմանված՝ պատիժը մեղմացնող օրենսդրությանը հետադարձ ուժ տալու վերաբերյալ նորմը պետք է դի տարկել նույն հոդվածի 6-րդ մասում: սահմանված

1

կանոնի հեվփ. համակցված՝ հաշվի առնելով որ հետադարձ ուժ ունի նան պատասխանատվությունը մեղմացնող օրենքը, քանի որ պատժի հարցերը կազմում: են պատասխանատվության միայն մի մատ, հետնարար՝ քրեական

պատասխանատվությունը ն պատիժը միմյանց հետ հարաբերակցվում են՝ ամբողջի (պատասխանատվություն) ն մաւսի (պատիժ) համատեքատում:

Ամփոփելով վերագրյալը, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից կայացված դատավճոի մեջ տեղ գտած

հեվննությունները հիմնավոր են ն բխում են գործի նյութերից: Բողոքարկված դատական ակտն օրինական է, ուսրի այն բեկանելու ն փովտխելու հիմքեր առկա չեն: Ավելին, Վերաքննիչ դատարանն ընդգծում է, ոլր բողոքարկվող որոշմամբ պահպանված Լ հանրային ն մասնավոր շահերի ողջամիտ հավասարակշոությունը՝ հետնաբար վերաքննիչ բողոքը ենթակա է մերժման (...)»::

Վճոաբեկ դատարանի հիմնավորումները ն եզրահանգումը.

11. Սույն գործով Վճռաբեկ դատարանի աոջն բարձրացված իրավական հարցը հետնյալն է. իրավաչափ են արդյո՞ք մեղադրյալ Հ«Վարդանյանին ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքի 445-րդ հոդվածի Լին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման համար քրեական պատասխանատվությունից ազատելու վերաբերյալ ստորադաս դատարանների հետնությունները:

12. ՀՀ Սահմանադրության 72-րդ հոդվածի համաձայն` «Ոչ ոք չի կարող դատապարտվել այնպիսի գործողության կամ անգործության համար, որր կատարման պահին հանցագործություն չի հանդիսացել: Չի կարող նշանակվել ավելի ծանր պապտիժ, քան այն, որը ենթակա էր կիրառման հանցանք կատարելու պահին: Արարքի պավպժելիությունը վերացնող կամ պատիժը մեղմացնող օրենքն ունի հետադարձ ուժ»:

ՀՀ Սահմանադրության 73-րդ հոդվածի համաձայն՝ «ւ Անձի իրավական վիճակը վատթարացնող օրենքները ն այլ իրավական ակտերը հետադարձ ուժ չունեն:

2. Անձի իրավական վիճակը բարելավող օրենքները ն այլ իրավական ակտերը հետադարձ ուժ ունեն, եթե դա նախատեսված է այդ ակտերով»:

3Տե'ս վարույթի նյութեր, հատոր 4, թերթեր 38-59:

12

13. ՀՀ Սահմանադրության վերոհիշյալ հոդվածներով ամրագրված երաշխիքը, որը նորմատիվ իրավական ակտի կիրառման սահմանադրական սկզբունք է, քրեաիրավական համակարգում առանցքային տեղ է գրավում, որը հատկապես ընդգծվում է այն հանգամանքով, որ փոփոխվող ն զարգացող հասարակությունում կոնկրետ արարքի դեմ քրեաիրավական ներգործության

նպատակահարմարություն, դրա հանրային 0վտանգավորությունն կամ քրեականացված արարք`՝ կատարած անձի իրավական վիճակը նորովի կարգավորվելու դեպքում, դատարանը, որպես քրեական դատավարությունում արդարադատության գործառույթով օժտված մարմին, պետք է քննարկման առարկա դարձնի օրենսդրական փոփոխության իրավական բնույթը, ըստ այդմ էլ՝ մինչ ընդունումը ծագած իրավահարաբերությունների վրա այն հետադարձութամբ տարածելու իրավական հնարավորությունը:

Հարկ է արձանագրել, որ ՀՀ Սահմանադրությամբ՝ ժամանակի մեջ իրավական ակտերի գործողության կանոնակարգումը հիմնվում է այն տրամաբանության վրա, որ իրավական ակտերի հետադարձ ուժով գործողության մերժումն ընդհանուր կանոն է, իսկ այդ ակտերի հետադարձ ուժով գործողության հնարավորությունը՝ բացառություն ընդհանուր կանոնից":

Ընդ որում, բացառություններն իրենց հերթին տարբեր են. ա) երբ սահմանադիրը բացառում է որնէ հայեցողություն դըրսնորելու հնարավորությունը՝ սահմանելով հետադարձության ուղիղ պահանջ, օրինակ, արարքի պատժելիությունը վերացնող կամ պատիժը մեղմացնող օրենքն օժտված է անմիջական գործողությամբ ն բ) երբ անձի իրավական վիճակը բարելավող իրավական ակտին հետադարձ ուժ հաղորդելու լիազորությունը թողնվում է իրավասու՝ այդ ակտն ընդունող մարմնի հայեցողությանը, օրինակ, անձի իրավական վիճակը բարելավող օրենքները ն այլ իրավական ակտերը հետադարձ ուժ ունեն, եթե դա նախատեսված է այդ ակտերով»: Տարբերակման այս գաղափարն իր արտացոլումն է գտել նան ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքում. այսպես՝ օրենսգրքի 8-րդ ն 9-րդ հոդվածների համադրված ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ արարքի հանցավորությունը լրիվ կամ 4 Տե՛ս, ողա ուամոոմճ, ՀԸ Սահմանադրական դատարանի` 2011 թվականի նոյեմբերի 29-ի թիվ ՍԴՈ-1000 որոշումը:

5Տե՛ս, դամոնտ ոամոոզտ, ՀՀ Սահմանադրական դատարանի՝ 202Լթվականի մարտիշիթիվ ՍԴՈ 1586 որոշումը:

Թ

մասնակիորեն վերացնող կամ պատիժը մեղմացնող նորմի համար նախատեսվում է հետադարձ ազդեցության անմիջական պահանջ, մինչդեռ անձի վիճակն այլ կերպ բարելավող դրոււթի հետադարձությունը պայմանավորվւմ է օրենքով նախատեսված լինելու հանգամանքով::

14. Վճռաբեկ դատարանը, Խաչատուր Պետրոսյանի ն Հասմիկ Շանոյանի վերաբերյալ գործով որոշմամբ անդրադառնալով քրեական օրենսդրության հետադարձությամբ կիրառման դեպքերին, արձանագրել է, որ քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետի հաշվարկման տեսանկյունից քրեական նոր օրենքով անձին մեղսագրված հանցանքի տեսակի փոփոխությունն ինքնին չի կարող հետադարձ ներգործություն ունենալ, այսինքն, այս հարցի շրջանակներում օրենսդրական փոփոխությունների բարենպաստ լինելու ինքնուրույն ցուցիչ չէ, նե տեղի ունեցած օրենսդրական փոփոխությունների բարենպաստ լինելու մասին կարեի է խոսե բացառապես քրեական

պատասխանատվությունից ազատելու ինստիտուտը կանոնակարգող՝ ՀՀ նախկին ն գործող քրեական օրենսգրքերի ընդհանուր նորմերի հետ համադրված գնահատելու պարագայում: Միննույն ժամանակ անդրադառնալով օրենսդրական

փոփոխությունների արդյունքում հանցանքի տեսակի ն վաղեմության ժամկետների փոփոխության իրավիճակներին, մասնավորապես` այն դեպքին, երբ արարքի (հանցանքի) ծանրության աստիճանը նվազում է, իսկ այդ արարքի համար սահմանված քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետը չի փոփոխվում, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ օրենսդրական փոփոխության արդյունքում պատժի մեղմացման հետնանքով նախկինում ծանր համարվող հանցանքը միջին ծանրության հանցանք հանդիսանալու դեպքում կիրառելի է մեղմացնող օրենքին հետադարձ ուժ տալու կանոնը՝ հանցանքի տեսակի ն պատժի մասով, այսինքն` արարքը պետք է որակվի ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքի համապատասխան հոդվածով: Վճռաբեկ դատարանն ընդգծել է, որ անթույլատրելի է օրենքի փոփոխության արդյունքում հետադարձության կանոնների կիրառմամբ ստացված միջին ծանրության հանցանքի համար քրեական պատասխանատվությունից ազատելու վաղեմության ժամկետը (տասը տարին) «Տեա ռամոնտ ռանոմ, Վճռաբեկ դատարանի՝ Վանիկ Առուսվամյանի գործով 2024 թվականի փետրվարի 22-ի թիվ ԼԴ/0004/12/22 որոշումը:

14

համեմատել ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքով նախատեսված միջին ծանրության հանցանքի համար քրեական պատասխանատվությունից ազատելու վաղեմության ժամկետի (հինգ տարի) հետ: Նման համեմատությունը սկզբունքորեն չի համապատասխանի ժամանակի ընթացքում քրեական օրենքի գործողության կանոնի էությանն ու նշանակությանը: Հակառակ մոտեցումը հանգեցնում է այնպիսի իրավիճակի, որ արարքի կատարման պահին ծանը հանցագործություն համարվող արարքի պարագայում անձի նկատմամբ կիրառվում է արարքի կատարման պահին միջին ծանրության հանցանքի համար նախատեսված կարգավորումը, որը որնէ պարագայում կիրառելի չէ՛:

15. Նախորդ կետում մեջբերված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո, հաշվի առնելով սույն գործի փաստական հանգամանքները, անհրաժեշտ է դիտարկել ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 314րդ հոդվածի Լին մասով նախատեսված արարքն անձին մեղսագրված լինելու դեպքը: Այսպես պաշտոնեական կեղծիք կատարելու հանցանքը, համաձայն ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի, դասվում էր միջին ծանրության հանցագործությունների շարքին, որի համար քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետը հինգ տարի էր: ՀՀ գործող քրեական օրենսդրությամբ 445րդ հոդվածի Լին մասով նախատեսված հանցավոր արարքը դասվում է ոչ մեծ ծանրության

հանցագործությունների շարքին: Միննույն ժամանակ, օրենսդիրը ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասում՝ վաղեմության ժամկետն անցնելու հետնանքով քրեական պատասխանատվությունից ազատելու կարգը սահմանող 83- րդ հոդվածում սահմանել է, որ ոչ մեծ ծանրության հանցանքի դեպքում անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե հանցանքն ավարտվելուն հաջորդող օրվանից անցել է հինգ տարի:

Ուստի, ստացվում է, որ պաշտոնեական կեղծիք կատարելը գործող քրեական օրենսգրքով թեն դասվել է ոչ մեծ ծանրության հանցագործությունների շարքին, սական քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության

ժամկետի տեսանկյունից երկու օրենսդրություններն էլ ցուցաբերում են նույն մոտեցումը, ըստ որի՝ պաշտոնեական կեղծիք կատարելու մեջ մեղադրվող անձն Տես Վճռաբեկ դատարանի՝ Խաչատուր Պետրոսյանի ն Հասմիկ Շանոյանի գործով 2024 թվականի մայիսի 3Լի թիվ ԵՍՔԴ/0196/01/17 որոշումը:

5

ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե մեղսագրվող արարքի կատարման պահից անցել է հինգ տարի: Վերոգրյալից հետնում է, որ գործող քրեական օրենսդրությամբ հանցանքի տեսակի փոփոխություն, քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետների տեսանկյունից անձի համար որնէ բարենպաստ հետնանք չի առաջացնում, քանզի վաղեմության ժամկետի առումով քրեական օրենսդրության նախկին ն ներկա կարգավորումները նույնական են: Այլ խոսքով՝ պաշտոնեական կեղծիք կատարելու հանցանքի տեսակի փոփոխության հետնանքով քրեական պատասխանատվության ենթարկելու ժամկետը, նախկին օրենսգրքի համեմատ, փոփոխությունների չի ենթարկվել, ուստի, քննարկվող դեպքում, քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցած լինելու հիմքով քրեական պատասխանատվությունից ազատելու հարցը ենթակա է լուծման արարքի կատարման պահին գործող, ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքով նախատեսված միջին ծանրության հանցագործության կատարման համար քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետի հաշվառմամբ:

16. Սույն վարույթի նյութերի ուսումնասիրությունից երնում է, որ՝

- մեղադրյալ Հ.Վարդանյանին վերագրվել է 2021 թվականի հուլիս-օգոստոս ամիսներին պաշտոնեական կեղծիքի կատարում, որը որակվել է ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքի 445-րդ հոդվածի 1-ին մասով',

- Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրել է, որ մեղադրյալ Հ.Վարդանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 445-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրվող ենթադրյալ հանցավոր արարքի կատարման պահին՝ 2021 թվականի հուլիս-օգոստոս ամիսներին, գործել է 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը, ն արարքը համապատասխանել է նշված օրենսգրքի 314-րդ հոդվածի Լին մասին, որը հանդիսանում է միջին ծանրության հանցագործություն, իսկ դրա կատարման համար պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետ է համարվել 5 տարին: Միաժամանակ ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքով նշված արարքը հանդիսանում է ոչ մեծ ծանրության հանցագործություն, որի կատարման համար քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետը արարքի կատարման պահին գործող օրենսգրքով սահմանվել է 2 տարին: Ց Տե'ս սույն որոշման 8-րդ կետը:

16

Արդյունքում, Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրել է, որ կատարված օրենսդրական փոփոխությունները՝ վաղեմության ժամկետների հաշվարկման մասով, կիրառելի չեն մեղադրյալի նկատմամբ, քանի որ գործող ՀՀ քրեական օրենսգիրքն այդ մասով վատթարացնում է անձի իրավական վիճակը,»

- Վերաքննիչ դատարանն անփոփոխ է թողել Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը՝ գտնելով, որ դրանում տեղ գտած հետնությունները հիմնավոր են ն բխում են գործի նյութերից, այն օրինական է, ուստի բեկանելու ն փոփոխելու հիմքեր առկա չեն»:

17. Նախորդ կետում մեջբերված փաստական հանգամանքները գնահատելով սույն որոշման 1215րդ կետերում վկայակոչված իրավադրույթների ն արտահայտված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրյալ Հ.Վարդանյանին վերագրվող՝ պաշտոնատար անձի կողմից կեղծ փաստաթուղթ կազմելը թեն ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքով դասվել է ոչ մեծ ծանրության հանցագործությունների շարքին, սակայն նույն օրենսգրքի՝ վաղեմության ժամկետն անցնելու հետնանքով քրեական պատասխանատվությունից ազատելը կանոնակարգող նորմերի համադրված վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ օրենսդրական այդ փոփոխություն, ։ՕՀ.Վարդանյանի համար վաղեմության ժամկետների առումով բարենպաստ հետնանքներ չի առաջացնում, քանզի երկու օրենսդրություններն էլ ցուցաբերում են նույն մոտեցումն առ այն, որ վաղեմության ժամկետ. Օ-անցնեու հետնանքով անձե ազատվւմ է քրեական

պատասխանատվությունից, եթե մեղսագրվող արարքը կատարելուց անցել է հինգ տարի:

Այսինքն՝ թե՛ նախկին, թե՛ գործող քրեական օրենսդրությունները թույլ են տալիս մեղադրյալ Հ.Վարդանյանին վաղեմության ժամկետն անցնելու հետնանքով ազատել քրեական պատասխանատվությունից, եթե հանցանքն ավարտվելու օրվանից անցել է հինգ տարի:

Մինչդեռ, ստորադաս դատարանների մոտեցումը ոչ իրավաչափորեն հանգեցրել է նրան, որ վերագրվող ենթադրյալ արարքները կատարելուց շուրջ երկու տարի անց մեղադրյալ ՀՎարդանաննՆ Օ`ազատվլ է քրեական

6 Տե՛ս սույն որոշման 10-րդ կետը:

17

պատասխանատվությունից, այն դեպքում, երբ, ն' վերագրվող ենթադրյալ արարքի կատարման պահին, ն' գործող քրեական օրենքի համաձայն, վերջինիս քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետը հինգ տարի է: Նման պայմաններում Վճռաբեկ դատարանն իր անհամաձայնությունն է հայտնում Վերաքննիչ դատարանի այն եզրահանգմանը, որ տվյալ դեպքում առկա է ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքի 9-րդ հոդվածի 6-րդ մասով նախատեսված իրավիճակը:

16. Այսպիսով, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ ստորադաս դատարանների հետնությունն առ այն, որ մեղադրյալ Հ.Վարդանյանին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցնելու հիմքով վերջինիս քրեական պատասխանատվությունից ազատելու հարցը լուծելիս վաղեմության ժամկետը ենթակա է հաշվարկման արարքի կատարման պահին գործող՝ ոչ մեծ ծանրության հանցագործությունների վաղեմության ժամկետի հաշվարկման կանոնով, իրավաչափ չէ:

17. Ամփոփելով վերոգրյալը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով Առաջին ատյանի դատարանը՝ դատական ակտ կայացնելիս, իսկ Վերաքննիչ դատարանը՝ Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտն անփոփոխ թողնելով, թույլ են տվել նյութական օրենքի ոչ ճիշտ կիրառում, այն է՝ կիրառել են 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի Լին մասի Լին կետը, որը սույն գործով ենթակա չէր կիրառման, ինչը, համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 387-րդ հոդվածի, հիմք է Առաջին ատյանի դատարանի 202 թվականի դեկտեմբերի 26ի ցդատավճիռը մասնակի քրեական

պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցնելու հիմքով ՀՎարդանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 445-րդ հոդվածի Լին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման համար քրեական

պատասխանատվությունից ազատելու մասով, ն այն անփոփոխ թողնելու մասին ՀՀ վերաքննիչ հակակոռուպցիոն դատարանի 2024 թվականի մարտի 26-ի որոշումը բեկանելու ն վարույթը ՀՀ հակակոռուպցիոն դատարան՝ նոր քննության փոխանցելու համար:

18. Միննույն ժամանակ, Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ նոր քննության ընթացքում ՀՀ հակակոռուպցիոն դատարանը, հաշվի առնելով սույն որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումները, պետք, է անդրադառնա

18

ՀՎարդանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 445-րդ հոդվածի Լին մասով նախատեսված հանցագործութան համար քրեական պատասխանատվության ենթարկելու հարցին ն արդյունքում հանգի համապատասխան հետնության:

Ելնելով վերոգրյալից ն ղեկավարվելով Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության 162-րդ, 163րդ ն 17րդ հոդվածներով, Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքի 31-րդ, 33-րդ, 34-րդ, 264-րդ, 281-րդ, 352-րդ, 359-րդ, 361363-րդ ու 386-րդ հոդվածներով` Վճռաբեկ դատարանը

ՈՐՈՇԵՑ

1. Թիվ ՀԿԴ/0223/01/23 քրեական գործով Հայկ Յուրի Վարդանյանի վերաբերյալ ՀՀ հակակոռուպցիոն դատարանի 2025 թվականի դեկտեմբերի 26-ի դատավճիռ մասնակի քրեական պատասխանատվության ենթարկելու

վաղեմության ժամկետն անցնելու հիմքով Հայկ Յուրիի Վարդանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 445-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության համար քրեական պատասխանատվությունից ազատելու մասով, ն այն անփոփոխ թողնելու մասին ՀՀ վերաքննիչ հակակոռուպցիոն դատարանի 2024 թվականի մարտի 26-ի որոշումը բեկանել ն վարույթը փոխանցել ՀՀ հակակոռուպցիոն դատարան՝ նոր քննության:

2. Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացնելու օրը:

՞Նախագահող՝ ԱԿԸՐԿՅԱՇԱՐՅԱՆ

Դատավորներ՝ Ռ.ՄԽԻԹԱՐՅԱՆ

ՕՕ: ՍՉԻՉՈՅԱՆ

ՏՕ, :ԴՎԵՔԻԼԱՆ