--

' ատա

ՍաաՀԱՑ նեն իւն :

Մոշ մատ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ

ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ

ՈՐՈՇՈՒՄ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

Երնան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր

իրավասության քրեական դատարան,

նախագահուլ դատավոր՝ Վ.Մելիքյան

ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան,

նախագահող դատավոր՝ Մ.Պապոյան

դատավորներ՝ Ռ.Պապոյան

Գ.Ստեփանյան

5 մայիսի 2026 թվական ք.Երնան

ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալաար (այսուհետ՝ Վճռաբեկ դատարան), նախագահությամբ՝ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ

մասնակցությամբ դատավորներ՝ Հ.ԳՐԻԳՈՐՅԱՆԻ

ԱԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ

Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆԻ

գրավոր ընթացակարգով քննության առնելով արարո

վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2024 թվականի ապրիլի 10-ի որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազ Ա.Վարդապետյանի ն մեղադրյալ Արոր ուան ՀԳալստյանի վճռաբեկ բողոքները,

| - 2

ՊԱՐԶԵՑ

Վարույթի դատավարական նախապատմությունը,

Լ 2018 թվականի հունիսի 6-ին ՀՀ ոստիկանության Երնան քաղաքի վարչության Շենգավիթի բաժնում 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի (այսուհետ՝ նան ՀՀ քրեական օրենսգիրք) 34-139-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով հարուցվել է թիվն կան գործը:

Նախաքննության մարմնի` 2018 թվականի հունիսի Էի որոշմամբ արը ասաոտաոոողող ճանաչվել է տուժող, իսկ 2018 թվականի հունիսի 15-ի որոշմամբ` Խար չմ է անչափահաս տոժող արք

աաա ւս ներկայացուցիչ:

2. 2018 թվականի հուլիսի 18-ին աաա... է:

Նախաքննության մարմնի՝ 2018 թվականի հուլիսի 19-ի որոշմամբ աղ աարար ուք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-39-րդ

հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով: ւ

3. Երնան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի՝ 2018 թվականի հուլիսի 19-ի որոշմամբ մեղադրյալ անը:

որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը՝ 2 (երկու) ամիս ժամկետով՝ կալանքի սկիզբը հաշվելով 2018 թվականի հուլիսի 18-ից:

: Երնան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի՝ 2018 թվականի սեպտեմբերի 12-ի որոշմամբ Ո. | կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է երկու ամսով՝ մինչն 2018 թվականի նոյեմբերի 18-ը:

4. Նախաքննության մարմնի՝ 2018 թվականի հոկտեմբերի 9-ի որոշմամբ՝ թիվ առը քրեական գործով, դեպքից հետո հոգեկան հիվանդությամբ հիվանդացած անձի նկատմամբ բժշկական բնույթի հարկադրական միջոցներ կիրառելու վարույթ է հարուցվել:

Նախաքննության մարմնի՝ 2018 թվականի հոկտեմբերի 10-ի աը

Ն Ար մենա

ներկայացուցիչ:

յ 3

Երնան քաղաքի Շենգավիթ վարչական շրջանի դատախազության ավագ

դատախազ Հ.Հարությունյանի՝ 2018 թվականի հոկտեմբերի 10-ի որոշմամբ Ս | Ո | նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը վերացվել է: Երնան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի՝ 2018 թվականի հոկտեմբերի 10-ի որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է` թույլատրվել է զարի որս հոգեբուժական

հաստատությունում հաստատելով քրեական օրենքով չթույլատրված արարք ենթադրաբար կատարած արորը նկատմամբ որպես անվտանգության

միջոց հոգերուժական հաստատությունում տեղավորելու վերաբերյալ քննիչի որոշումը: :

Նախաքննության մարմնի՝ 2018 թվականի հոկտեմբերի 23-ի ռրոշմամբ թիվ աար ւկան գործով վարույթը կասեցվել է՝ մեղադրյալ արորը

ծանր հիվանդ լինելու հիմքով` մինչն հոգեկան գործունեության ժամանակավոր խանգարված վիճակից դուրս գալը:

41 2018 թվականի. հոկտեմբերի 29-ին ազար ւււ

բժշկական բնույթի հարկադրանքի միջոց կիրառելու վերաբերյալ գործն ուղարկվել Է Երնան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:

Երնան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի՝ 2019 թվականի ապրիլի 10-ի որոշմամբ քրեական օրենքով չթույլատրված արտրք կատարած ն դեպքից հետո հոգեկան գործունեության ժամանակավոր խանգարում

Ը ստացած Սարը ւս" կիրառվել է բժշկական բնույթի

հարկադրանքի միջոց՝ նրա նկատմամբ նշանակվել է հարկադիր բուժում հոգերուժական հիվանդանոցի հատուկ տիպի հոգեբուժական բաժանմունքում: ղարա ւբ ըստրված անվտանգության միջոցը՝

հոգեբուժական հիվանդանոցում տեղավորելը, թողնվել է անփոփոխ՝ մինչն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը: |

4.2. Երնան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի՝ 2020 թվականի փետրվարի 5-ի որոշմամբ զաարաարրզարիը ււ

հարկադիր բուժումը հատուկ հոգեբուժական բաժանմունքում վերացվել է:

43.. Նախաքննության մարմնի՝ 2020 թվականի փետրվարի 7-ի որոշմամբ թիվ արար ւսն գործով կասեցված վարույթը վերսկսվել է, իսկ 2020 թվականի

4

փետրվարի 8-ի որոշմամբ` աաաարորը նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը: |

Բ 5. 2020 թվականի մարտի 3-իս աաա յալ թ աաա

քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երնան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:

6. Երնան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի (այսուհետ` նան Առաջին ատյանի դատարանի 2023 թվականի նոյեմբերի 23-ի դատավճռով Սրարարաաաիը վոր է ճանաչվել ՀՀ

քրեական օրենսգրքի 34-139-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, ն նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում՝ 8 (ութ) տարի ժամկետով: Նույն օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի կիրառմամբ՝ նշանակված պատժին հաշվակցվել է կալանքի տակ գտնվելու 2 (երկու) ամիս 22 (քսաներկու) օրն ու հոգեբուժական հիվանդանոցում գտնվելու 1 (մեկ) տարի 3 (երեք) ամիս 25 (քսանհինգ) օրը, ն վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում՝ 6 (վեց) տարի 5 (հինգ) ամիս 13 (տասներեք) օր

| ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի հիման վրա` նշանակված | պատիժը պայմանականորեն չի կիբառվել ն սահմանվել է փորճաշրջան՝ 2 (երկու) տարի ժամկետով: |

Ստորագրություն չհեռանալու մասին խափանման միջոցը թողնվել է անփովախ՝ մինչն դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:

Վճռվել է նան ամբաստանյալ ասոաույրը հօգուտ ՀՇ պետբյուջե

բռնագանձել 185.870 ՀՀ դրամ՝ որպես դատական ծախսերի գումար, իսկ իրեղեն ապացույց ճանաչված սն-մոխրագույն երկարաթն սվիտերը դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո վերադարձնել ամբաստանյալ արորը

7. ՇԸ վերաքննիչ քրեական դատարանի (այսուհետ` նան Վերաքննիչ դատարան)՝ 2024 թվականի ապրիլի 10-ի որոշմամբ դատախազի բողոքը մերժվել է, իսկ պաշտպանի բողոքը բավարարվել մասնակի՝ Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2023 թվականի նոյեմբերի 23ի դատավճիռը բեկանվել:ն փոփոխվել է, խար ատար ոէ ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-339-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով ն նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում՝ 4 Շորս) տարի ժամկետով: Նույն. օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի կիրառմամբ՝. նշանակված պատժին հաշվակցվել է կալանքի տակ գտնվելու 2 (երկու) ամիս 22 (քսաներկու) օրն

5

ու հոգեբուժական հիվանդանոցում գտնվելու 1 (մեկ) տարի 3 (երեք) ամիս 25 (քսանհինգ) օրը ն վերջնական պատիժ Է նշանակվել ազատազրկում՝ 2 (երկու) տարի 5 (հինգ) ամիս 13 (տասներեք) օր ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի հիման վրա՝ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել ն սահմանվել է փորձաշրջան՝ 2 (երկու) տարի ժամկետով: Դատավճիռը մնացած մասով թողնվել է անփոփոխ:

8. Վերաքննիչ դատարանի՝ 2024 թվականի ապրիլի 10-ի որոշման դեմ մեղադրյալ Ա Ր... վ պաշտպան Հ.Գալստյանը ն ՀՀ գլխավոր դատախազ ԱՎարդապետյանը ներկայացրել են վճռաբեկ բողոքներ, որոնք Վճռաբեկ դատարանի՝ 2024 թվականի հոկտեմբերի 1Լ-ի որոշմամբ ընդունվել են վարույթ ն սահմանվել է դատական վարույթի իրականացման գրավոր ընթացակարգ:

Վճռաբեկ բողոքների հիմքերը, փաստարկները ն պահանջը.

Վճռաբեկ բողոքները քննվում են հետնյալ հիմքերի սահմաններում՝ ներքոհիշյալ փաստարկներով.

1 Մեղադրյուաաաաը...2: Հ Գայարյանի բողոքի փատրարկները

ն պահանջը.

9. Բողոքաբերը գտել է, որ Վերաքննիչ դատարանը թույլ է տվել քրեական ն քրեադատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներ, որոնք ազդել են վարույթի եքի վո... Տ

91 Ըստ բողոքաբերի՝ Խազար վորությունը հիմնավորող

բավարար ապացույցների բացակայության պայմաններում կայացվել է մեղադրական դատական ակո.

Բողոքաբերի պնդմամբ` իր պաշտպանյալին առաջադրված մեղադրանքի ձնակերպումները պարզ չեն, դրանք չեն բխում քրեական գործի տվյալներից, առաջադրված մեղադրանքի բովանդակությունից ակնհայտ չէ բռնության եղանակը: Մեղադրանքի բովանդակությունից հետնում է, որ նախաքննական մարմինը արարը գրել Է -րռնություն գործադրելու եղանակով ենթադրյալ հանցանքի կատարում՝ վկայակոչելով այն, որ նա բռնություն գործադրելով փորձել է թույլ չտալ, որ հեռանա շքամուտքից: Մինչդեռ կորը

կողմից տուժողի նկատմամբ որնէ բռնություն չի գործադրվել: Այ բոլոր

6

գործողությ ունները, որոնք նկարագրված են մեղադրանքում՝ որեէ առնչություն չունեն բռնության հետ, "ավելին՝ տուժող ճանաչված անձի նկատմամբ որնէ ֆիզիկական ներգործություն չի եղել: Այնինչ, Վերաքննիչ դատարանն անհիմն եզրահանգման Է եկել զարի լող ենթադրյալ արարքի քրետիրավական

գնահատականի հարցում՝ արդյունքում հաստատելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված ենթադրյալ արարքի առկայությունը ն ենթադրյալ արարքը եար ւց լոտարելու

փաստը:

Բողոքաբերի համոզմամբ՝ Վերաքննիչ դատարանը հանգել է գործի նյութերից չբխող ն գործի նյութերով չհաստատվող հետնությունների, առանց բավարար ապացույցների հաստատված Է համարել գործի ճիշտ լուծման համար էական նշանակություն ունեցող այնպիսի փաստեր, րոնք վճռորոշ են եղել ասորրրը վերաբերյալ մեղադրական դատական ակտ կայացնելու համար:

9.2. Ըստ բողոքաբերի՝ առկա է Վերաքննիչ դատարանի որոշումը բեկանելու մեկ այլ հիմք նս, որն առնչվում է համաներման ակտը չկիրառելուն:

Բողոքաբերը նշել է, որ Վերաքննիչ դատարանը արրրքքրըքը ոու ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով ն նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակել 4 տարի ժամկետով ազատազըկում, որը պայմանականորեն չի կիրառել՝ սահմանելով փորձաշրջան: :Մ

Բողոքի հեղինակի համոզմամբ՝ տվյալ իրավիճակում Վերաքննիչ դատարանը խախտել է ՀՀ նախկին քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 13-րդ կետը ն չի կիրառել «Էրեբունի-Երնանի հիմնադրման 2800-ամյակի ն Հայաստանի առաջին հանրապետության անկախության հռչակման 100-ամյակի

` կապակցությամբ քրեական գործերով համաներում հայտարարելու մասին» ՀՀ

օրենքի 2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետը: Մինչդեռ, այն պետք է կիրառվեր՝ նկատի

ունենալով, որ ատոր նկատմամբ նշանակված պատիժը չի գերազանցում

չորս տարի ժամկետով ազատազրկումը, ինչպես նան քրեական գործի նյութերում

բացակայում է համաներման մասին օրենքի կիրառմանը խոչընդոտող որնէ հանգամանք: Ուտոի նա պետք է ազատվեր նշանակված պատիժը կրելուց:

10. Վերոգրյալի հիման վրա, բողոք բերած անձր խնդրել է Վերաքննիչ

դատարանի որոշումը՝ Օբեկանել ն պարար որու առաջադրված

7

մեղադրանքում արդարացնել, կամ «Էրերունի-Երնանի հիմնադրման 2800-ամյակի ն

Շայատտանի առաջին հանրապետության անկախության հռչակման 100-ամյակի

կապակցությամբ քրեական գործերով համաներում հայտարարելու մասին» 2018

թվականի նոյեմբերի 1-ի ՀՀ օրենքի 2-րդ հոդվածի Լին մասի Լին կետի հիմքով

աաա ւ. «երաքննիչ դատարանի կողմից նշանակված

պատժից:

1. ՀՀ գլխավոր դատախազ Ա.Վարդապետյանի բողոքի փաարարկները ն պախանջը.

1. Բողոքաբերը գտել է, որ Վերաքննիչ դատարանի կողմից թուլ է տրվել դատական սխալ՝ նյութական օրենքի էական խախտում, որն ազդել է վարույթի ելքի վրա: տ

11 Ըստ բողոքաբերի՝ Ն. | ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-1139-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով մեղսագրված արարքը նույն օրենսգրքի 34-139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով վերաորակելու վերաբերյալ Վերտքննիչ դատարանի հետնություններն իրավաչափ չեն:

Բողոքի հեղինակը նշել է, որ Վերաքննիչ դատարանը արորը

մեղսագրված արարքը վերաորակելը պատճառաբանել է նրանով, որ արարքը տվյալ ծանրացնող հանգամանքով որակելու համար անհրաժեշտ է, որպեսզի հանցավորը հստակ գիտակցի տուժողի մանկահասակության՝ տասնչորս տարին լրացած չլինելու հանգամանքը, մինչդեռ սույն գործով ամբաստանյալը չի գիտակցել ն ողջամտորեն չեր կարուլ գիտակցել այն հանգամանքը, որ դեպքի պահին տուժողի տասնչորս

տարին լրացած չի եղել: Բողոքի հեղինակն ընդգծել է, որ Վերաքննիչ դատարանի նման հետնությունը պայմանավորված է բացառապես այն հանգամանքով, որ Արար ու անկով դատավարության մասնակիցների հարցերին,

հայտնել է, որ «/..) այդ երեխաները կլինեին մտավորապես 15-16 տարեկան, իակ այդ աղջիկը եղել Է ամենարարձրախասակը», իսկ նախաքննության ժամանակ աաա ու: վե, որ գի իմացել, որ աան... : 12 արոկանից

ցածր, քանի որ ալե է բարձրահասակ»: |

Այս առնչությամբ բողոքի հեղինակը փաստարկել է, որ ապեռական անձեռնմխելիության դեմ ուղղված հանցագործությունը ճիշտ որակելու առումով,

ծ

տուժողի տարիքի վերաբերյալ բացառապես հանցավորի հայանածը հիմք ընդունելն իրավաչափ չէ, քանի որ հանցանք կատարած անձը կարող է նպատակ հետապնդել՝ քրեական պատասխանատվության ենթարկվել նվազ ծանրության հանցանքի կատարման համար:

Բողոք բերած անձն ընդգծել է, որ անհրաժեշտ է ենթադրյալ հանցանք կատարած անձի հայտնածը համադրել գործով ձեռք բերված այլ փաստական տվյալների հետ: Մասնավորապես, ինչպես երնում Է քրեական գործի նյութերից, աաա. է բարձրագույն կրթություն, աշխատել ապարը

աաա "ւ. ման դեպքը շփվելով մանկահասակ երեխաների

հետ, առնվազն պետք է գիտակցեր տարբեր երեխաների հասունացման առանձնահատկությունները:

Բողոքի հեղինակը նշել Է նան, որ Վերաքննիչ դատարանը, ուսումնասիրելով դեպքի տեսագրությունը, արձանագրել է, որ հնարավոր չէ միանշանակ պնդել, որ ակնհայտ է տուժողի 14 տարին լրացած չլինելը, մինչդեռ, ըստ բողոքաբերի՝ հիշյալ տեսագրության մանրակրկիտ ուսումնասիրությամբ տեսանելի է, որ տուժողն ընդամենը բարձրահասակ է, իսկ նրա դիմագծերը ն աղջկա հասունացմանը բնորոշ արտաքին տվյալները վկայում են վերջինիս՝ 14 տարին լրացած չլինելու մասին:

Բողոքի հեղինակը նշել է, որ Վերաքննիչ դատարանը, րարը

մեղսագրվող արարքը վերաորակելով, թույլ է տվել դատական սխալ՝ նյութական օրենքի խախտում, մասնավորապես՝ սխալ է մեկնաբանել ն կիրառել ՀՀ քրեական

օրենսգրքի 139-րդ հոդվածը, ինչի արդյունքում հանցանք կատարած անձը մեղավոր է ճանաչվել նվազ ծանրության հանցանքի կատարման համար:

112. Բացի այդ, ըստ բողոքարերի՝ Ր | նկատմամբ

նշանակված պատիժն անհիմն կերպով պայմանականորեն չի կիրառվել:

Ըստ բողոքի հեղինակի` ստորադաս դատարանները սույն գործով ճիշտ չեն գնահատել ՆՈՍ | կատարած արարքի հանրության համար

վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, սխալ են կիրառել պատժի նշանակմանը վերաբերող իրավադրույթները, անտեսել են պաշտպանվող հասարակական հարաբերությունների սոցիալական նշանակությունը, ինչն էլ հանգեցրել է աաա ւ" նշանակված պատիժն անհիմն կերպով

պայմանականորեն չկիրառելուն:

9

Բողոքաբերը նշել է, որ ստորադաս դատարանները պատշաճ ուշադրության չեն

արժանացրել խախտված հասարակական հարաբերութան բնոյթն ու

կարնորությունը, հանցանքի շարժառիթը, արարքի կատարման եղանակը, հանրորեն

վտանգավոր արարքի ն դրա հետնանքների նկատմամբ հանցավորի դրսնորած

հոգեբանական վերաբերմունքը, ինչպես Կան հանցագործության կատարման հանգամանքները:

12. Վերոգրյալի հիման վրա, բողոք բերած անձը խնդրել է ամբողջությամբ

բեկանել Վերաքննիչ դատարանի դատական ակար, արարը...

ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-139-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով ն նրա նկատմամբ նշանակել ազատազրկման ձնով պատիժ՝ առանց նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու:

Վճռաբեկ բողոքի քննության համար էական նշանակություն ունեցող փաստական ն իրավական հանգամանքները,

8. Նախաքննության մարմնի որոշմամբ ասար մեղադրանք է

առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-139-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով՝ այն բանի համար, որ «եա, տասնչորս տարին չլրացած անձի կամքին հակառըք Արարատ

Արարատը

Արարատ

Արարատը

րրա

Արարատը

| Աաաա աար

Արարատը

Արարատը

Աաաա աաա աաա աաարաաաաաաաը

աջ 10

ա արարը: խցիկի տեսագրության զննության

արձանագրության համաձայն՝ «(. արարո:

Արայանը

նարար

` աաա

Աաաա

Աաաաաաաաաաաաաաաարաաաաաաաաա.. 6

թ. Ճճամպլիը ստացիոնար. դատահոգեբուժական ն, սեքառպաթոլոգիական փորձաքննության թիվ 57 եզրակացության համաձայն գազարը

սեքավոգիական, հեվազուրման արդյունքում ի հայտ է եկել հոգեսերական զարգացման հապաղում: "Մարմնասեռական զարգացման արփահայտված շեղումներ հերազուրման՝ պահին չեն նկարվում: Ըաի անամննարիկ տվյալների՝ ասար... նշվում է հաճախակի անքաուալ ֆանտազիաներ ն

հակումներ անչափափաս աղջիկների նկատմավի: Սեռական վարքի նման դրանորումներւ մնալը մուր հնարավոր է պայմանավորված լինեն նրա հոզեսաւաւկաւն զարգացման հապաղմամբ» ը Ս ան :

ԼՏե'ս քրեական գործ, հատոր 1-ին, թերթեր 9092:։ . ւ

2 Տե՛ս քրեական գործ, հատոր 1-ին, թերթեր 62-63:

3 Տե'ս քրեական գործ, հատոր 1-ին, թերթեր 224-229: .

1

.16. Լրացուցիչ ատացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննության թիվ 74 եզրակացության համաձայն՝ Ա Ն | նախկինում ն արարքը,

կատարելու պահին որմ հոգեկան հիվանդությամբ, հոգեկան գործունեության ժամանակավոր խանգարմամբ չի տառապել ն նա կարող էր գիտակցել իր գործողությունների վտանգավորությունը ն ղեկավարել դրանք:

Ինչպես երեում է քրեական գործում առկա տվյալներից՝ ՆՈ |

աաա. րե է քաղաքացիական՝ բնականոն ապրելակերպ, ինչի

մասին վկայում են. արացած բարձրագույն կրթությունը, մասնագիտությամբ աշխատելը, բազմիցս պատվոգրերով պարգնատրվելը, որնէ հոգերուժական բուժ հատրավաւթյուն չդիմելը ն բուժում չարանալը: Ուշադրության է արժանի նան այն հանգամանք, ոբ աշխատեով ժապա

փորձաքննվողի շփվելով պատանիների հեր ատոցիալ ն անբարո վարքի կապակցությամբ, բողոքներ չեն եղել, ռարիկանության բաժին բերումներ չի ունեցել:

Ուստի իրեն մեղսագրվող արարքների նկատմամի ատար

տսառ............՝ ՍԵՂՍՈՒՆԱՀ»::

Մ. Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի համաձայն. «//..) Ամիաատանյալ աաա թ: թացքում ցուցմունք է վել այն

մասին, որ 23 տարի աշխատել ւան... 2... շոուն չի

ունեցել ն երկաթ, պղինձ ն այլումին Է հավաքել: Հոսանքի հաշվիչների վրա նույնպես լինում են պղնձի լարեր, որոնք թողնում են էլեկտրիկները ն ինքը դրանք հավաքել ու հանձնել: է: Աաաա

Արարատը

Արարա աաա աաա

Արարա աաա

ասար

Դատարանը գտնում է, որ ամբաարակալ անարար...

հայտնած տեղեկությունները չեն. համապատասխանում: իրականությանը, նման «Տե քիեական գործ, հատոր 2-րդ, թերթեր 10-ն8:....: տ, '

2

տեղեկություններ, հայտնելը նպավակ է հետապնդում ազատվել քրնական պատասխանատվությունից ն պատժից:

աստաաաաա ւ...» թուր, հոոկ ե

դատաքննության հերազոտված ներքոգրյալ ապացույցներով (...):

Սասրանյաւ աաա... ։ուլութից օգրվելիս

ամբողջությամբ իրեն մեղավոր է ճանաչել, զղջացել կատարածի համար ն նաղտղություն խնդրել: (..)

Դատարանը հանգում է հենության, որ ԶԸ |

մեղավորությաւմի կատարել Է իրեն` 18.04.2003 թվականին ընդունված ՀՀ քրեական րենսգրքի 3489-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով մեղասգրվող արարքը, դա կատարելու համար ենթակա է քրեական պատասխանավպվության ն պատժի:

Աաաա... շանակելիս

դատարանը հաշվի Է առնում ինչպես կատարած հանցագործության բնույթն ու հասարակական վտանգավորություն ատտիճանը, այնպես էլ նրա անձը:

Դատարան ամեատրանալ Խարաաաաարրուը

պափասխանավվությունն ՕՁ ու պատիժը մեղմացնող ն անձը րնութագրող հանգամանք է արձանագրում առաջադրված մալադրանքն ընդունելը, զղջալը, նախկինում դարապարտված ն որեէ կերպ արատավորված չլինելը,. վերջինիս ինչպես ֆիզիկական, այնպես էլ Ժտգեկան խեադիրենր ունենալը ն որական բնութագրվելը:

Դատարանն ամբատրանալ պանատաաաարյայը

պատասխանատվությւնն ՋՕ ու պատիժը ծանրացաւղ հանգամանքներ չի արձանագրում:

(-) Նկարի ունենալով, որ ՀՀ քրեական օրենագրքի Յ-ԾԺրդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կեմտվ պատիժ է նախատեաված բացառապես ազատազրկման ձապ, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ պետք Է պատիժ նշանակել ազատազրկման ձնով, որը տվյալ դեպքում համաչափ է կատարված կոնկրետ հանցագործության բնույթին, վրանգավորության ատրիճանին, այն կավփարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձին ն բավարար է պատժի նպատաւկների նվաճման տեսանկյունից:

13

(-) (Անդրադառնալով սույն գործով ամբատրանյալի նկատմամբ նշանակվելիք

ազատազրկման ձնռվ պատիժը պայմանականորեն, չնիրառելու հարցին ն հաշվի առնելով վերը նշված ամբաստանյալի կատարած արարքի բնույթն ու հանրության համար վփանգավորության ատրիճանը, նրա անձը, վերջինիս առոլջական խնդիրներ ունենալու հանգամանքը, մեղքն ընդունելու ն անկալծորեն զղջալու, պափասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, ինչպես նան պատասխանավությունը, ն դպատիծը, ծանրացնող հանգամանքների

բացակայությունը՝ դատարանը զմում է, որ ամբատրանյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ուտրի նրա նկատմամբ նշանակվող պատիժը պետք է պայմանականորեն չկիրառել:

Դատարանը նման դիրքորոշման գալիս ելակետային է համարում նան ամբատրանյւ նանան ր 1որարութց հերո `

դրսնորած վարքագիծը: Մասնավորապես` Աաաա...

մեղսագրվող արարքի կատարումից հերո դրանրել է բացառապես պատշաճ վարքագիծ, վերջինիս վարքագծի վերաբերյալ նշված ժամամակահառվածում որնէ հակաօրինական կամ հակաբարոյական վարքագիծ դրսնորելու վերարերյալ տվյալներ չեն արացվել:

Դատարանը զարնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի հիման վրա աաաաաարաաաաը 7 արիը պայմանականորեն չկիրառելու

միջոցով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պապի հպավաւկներին` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը ն հանցագործությունների կանխմանը: Տվյալ դեպքում պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը բխում է նան ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ ն ճԼրդ հոդվածներով սահմանված` արդարության ն պատասխանադպովության անհավականացման, պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից: (...)»5:

18. Վերաքննիչ դատարանն իր դատական ակտում արձանագրել է հետնյալը. «(.) Վերաքննիչ դատարանը (.) քրեական գործի ուսւմնասիրությամը եզրահանգում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը լ...) թեն ընդհանուր առմամբ հանցագործության կատարման մեջ ամբաստանյալի մեղավորության վերաբերյալ 5Տե'ս քրեական գործ, հատոր 6-րդ, թերթեր 68-83:

14

հանգել է ճիշտ հենության, սակայն ամբաարանյալի արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-39-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2րդ կետով որակելով` թույլ է տվել

` նյութական սխալ: (.)

Վերաքննիչ դազաւրանը, վերոգրյալի համատնքարում: անդրադառնալով սույն քրնական գործի փարական հանգամանքներին, հարկ է համարում արձանագրել, որ գործով ձեռք բերված ապացույցները բավարար են. ամիասվանյալի մեղավորությունը հաստատված համարելու խամար: (... ):

Վերաքննիչ դապարանը հարկ է համարում նշկ, որ ամբաստանյալի մեղավորության մասին են վկայում մասնավորապես

վ հաաաակառտառտատատտաատտաինւն ամո ըորայատատտտատատտտու

արատ

ղրա շշ 2 2"

հաջողվում է ազարվեւկաաննն նն: 2:19 ո իտլ փախուստի:

Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ թեն փուժողի նկատմամբ գործադրված ֆիզիկական ներգործության հերնանքով վերջինին ֆիզիկական վնաս չի պատճառվել, սակայն ամբաարանյալն իր գործողություններով խոչընդուր է աեղծել աղջկա՝ նշված վայրից հեռանալու համար, որպիսի գործողությունները հենց ՀՀ քրեական օրենագրքի 3-րդ հոդվածի, 9-րդ մասով սահմանված՝ ֆիզիկական ներգործության դրանորումներ են այսինքն՝ տեղավորվում են «բռնության» սահմանման տփրամարանության մնջ:

Այսպիսով` Վերաքննիչ դատարանը (..) գտնամ է, որ ամբաստանյալի մեղավորությունը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34:139րդ հոդվածով սահմանված հանցագործության մեջ, հատրավպված է:

Այնոմւեվնն, Վերաքննիչ դատարանը, անդրադառնալով ամբատրանյալի

արարքի քրեաիրավական որակմանը, հարկ է համարում նշել, որ վերջինի կողմից կատարված հանցագործությունը պեւրք է որակվեր ոչ թե ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-139-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կերով, այլ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-159-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով:

Վերաքննիչ դատարանի վերոգրյալ, եզրահանգումը պայմանավորված Է մասնավորապես այն հանգամանքով, որ հանցակազմի որակյալ հատկանիշները

15

մեղսագրվում են հանցանք կատարած անձին, երը դրանք գխրակցվել են վերջինի կողմից: Այսինքն՝ տվյալ դեպքում ամբատրանյալի արարքին տրված քրեաիրավական որակումը կլիներ արդարացի այն դեպքում, երբ քրեական գործով ձեռք բերված բավարար ապացույցներով հատրատվերկաաաաաաը...

| տուժողի 14 տարին լրացած չլինելու հանգամանքը գիտակցելը, այնինչ՝ Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում արձանագրել, որ ասյն քրեական գործում այդպիսի ապացույցները բացակայում են:

Այս առումով հատկանշական է, որ ամբատրանյալ ՈՏ: | իր

նախաքննական, ցուցմունքնետվ հայտնել է, որ չի իմացել, որ Ո. | եղել է 14 տարեկանից ցածր, քանի որ եղել է բարձրահասակ: Ավելին՝ Առաջին ատյանի դատարանում, պատասխանելով դատավարության մասնակիցների հարցերին, հայտնել է, որ «այդ երեխաները կլինեին մարավորապես 5-16 տարեկան, իսկ այդ աղջինը եղել է ամենաբարձրահասակը»: Ուշագրավ է նան այն հանգամանքը: որ տուժողի օրինական ներկայացուցիչ աան: ... արատ

գործի շրջանակներում դատարանում ցուցմունք տալիս նշել է, որ` | Ո. | արտաքնապես համապատասխանում է 14-15 վարեկաններին, քանի որ ավելի շուր է զարգացել:

Հատկանշական է նան այն հանգամանքը, որ ատտաղոայյը ու ապ

աան... յաց ճաչելու կամ որնէ կերպ միմյանց հետ

առնչվելու վերաբերյալ քրեական գործում առկա չէ որե փարական տվյալ, այսինքն` անարար ւ ս չո արու իմալ ի

ասար տած չլինելու փասրը:

Բացի այդ, Վերաքննիչ դատարանը, իր հերթին ուսումնասիրելով դեսյքի տեսագրությունը, հարկ է համալսսմ նշղ, որ արտաքնապես հնարավոր չէ միանշանակ պնդել, որ ակնհայտ էր տուժողի 14 մարին լրացած լինկը: .

Այավիսով՝ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբատրանյալը չի գիվակցել ն ողջամկտրեն չէր կարող գիտակցել այն հանգամանքը, որ դեպքի սյահին տուժող աստսաատան ուած չի եղել, հերնաբար՝ ամբատրանյալին չի

կարող մելսագրվել ՀՀ քրեական օրենագիքի 139-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ (երը:

Միաժամանակ, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ թեն

ամբաարանյալի կողմից տուժոլի 14 տարին լրացած չլինելու հանգամանքը չի

16

գիտակցվե, սակայն գիտակցվել Լ անչափահաս լինելու հանգամանքը, ինչը հիմնավորվում է քրեական գործում առկա ապացույցներով: Մասնավորապես, ամրատրանյալն Առաջին ատյանի դատարանում հայտնել է, որ վմսժող առ աար... 156 տարեկան: Նշվածից հերնում է, որ ատ

ատար...» : որակվեր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի

2րդ մասի 3-րդ կետով, այն է՝ սեքսուալ բնույթի րոնի գործողությունները, որը կատարվել է անչափահասի նկատմամբ: լ...)

Վերաքննիչ դատարանը, անդրադառնալով հանցագործությունից հետո ամբաստաւնյալ ասրլաարոբ դրսնորած վարքազծին՝ մասնավորապես այն հանգամանքին, որ զերծ է մնացել այլ հանցավոր արարքներ կատարելուց ն 2020 թվականից ի վեր չլինելու կալանավորված՝ չի խուսափել քննությունից ու դարից, ինչպես նան հաշվի առնելով ամբաստանյալ ՈՐ: Վ կատարած

արարքի՝ հանրության համար վրանգավորության, աստիճանը ն. բնույթը, ատը ատը անձը բնութագրող ն պարասխանատվությունն ու պավվժը, մեղմացեող՝ վերը նշված հանգամանքները, պատասխանագվությունը ն պառրիժը ծանրացնող հանգամանքների րացակայությունը, գվմաամ է, որ ամբատրանյալ Է` .:| աո ուղղվեր հնարավոր է առանց նրա կողմից ազատազրկման ձնով նշանակված պատիժը կրելու, այսինքն՝ կիրառելի Է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը: ւՄ լ

Վերաքննիչ դատարանի այս հերնություն, պայմանավորված է նան այն հանգամանքով, որ ամբաարանյալի սեքսոլոգիական հետազովման արդյունքում ի հայտ է եկել հոգեսեուսկան զարգացման հապաղում (...)»6:

ւ Վճռաբեկ դատարանի հիմնավորումները ն եզրահանգումը, |

թ. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի անցումային դրույթները կարգավորող 483-րդ հոդվածի 8-րդ մասի համաձայն՝ «Մինչն այն օրենսգիրքն ուժի մեջ փրնելը կայացված դավաւկան ակտերով վերաքննիչ ն վճոարեկ բողոքները բերվում ն քննվում են մինչն 2022 թվականի հուլիսի Էր գործող կարգով»:

«Տեխ քրեական գործ, հատոր 8-րդ, թերթեր 14-32:

17

Վերոգրյալից հետնում է, որ 2022 թվականի հուլիսի Լից հետո կայացված դատական ակտերի դեմ վճռաբեկ բողոքները բերվում ն քննվում են 2022 թվականի հուլիսի 1-ից գործող քրեական դատավարության օրենսգրքով սահմանված կարգով: Շետնաբար, սոյն բողոքի քննություն իրականացնելիս, որպես Վճռարեկ դատարանում բողոքի քննության ընթացակարգ հիմք է ընդունվում 2022 թվականի հուլիսի 1-ից գործող կարգը: Միննույն ժամանակ, Վճռաբեկ դատարանը փաստում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը քրեական գործը քննության է առել, իսկ Վերաքննիչ դատարանն Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտի իրավաչափությունը զնահատել է 1998 թվականի հուլիսի 1-ին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի իրավակարգավորումների շրջանակներում, աստի ատորադաս դատարանների հետնությունների իրավաչափության գնահատման համար Վճռաբեկ դատարանը հիմք է ընդունում 1998 թվականի հուլիսի 1-ին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի իրավակարգավորումները:

20. Նախ, անդրադառնալով զարի ութն

հիմնավորող բավարար ապացույցների բացակայության վերաբերյալ պաշտպան Հ.Գալստյանի փաստարկներինշ, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ |

: Ո. | մեղքը հաստատվում, իսկ պաշտպան Հ.Գալստյանի վճռաբեկ բողոքի պատճառաբանությունները հերքվում են Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռում թվարկված՝ վերաբերի Ն արժանահավատ ապացույցների բավարար

ամբողջությամբ, այդ թվում` տուժող արարի ւ աա

Աաաա ատար ււ" դեպքի վայրի զննության

արձանագրությամբ, խուզարկություն կատարելու մասին արձանագրությամբ, որպես այլ փաստաթուղթ՝ ապացույց ճանաչված աաա: ....

տեսախցիկի տեսագրությամբ, տեսագրությունը զննելու մասին

արձանագրություններով,։ համալիր ստացիոնար դատահոգեբուժական ն սեքսոպաթոլոգիական փորձաքննության եզրակացությամբ, լրացուցիչ ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննության եզրակացությամբ, իրեղեն ապացույց ճանաչված երկարաթն սվիտերով: Հարկ է նշել, որ Առաջին ատյանի դատարանը . հատկանշական է համապրել նան այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալ ազ 7 Տես սույն որոշման 9.1-րդ կետը:

| ՍՈ 8

ասար տիւ խոթի իրավունքից օգտվելիս ամբողջությամբ իրեն մեղավոր Է ճանաչել, զղջացել է կատարածի համար ն ներողություն խնդրել:

Ուստի, աոան ւորությունը հիմնավորող ապացույցների

բացակայության վերաբերյալ բողոքաբեր Հ.Գալստյանի պնդումներն անհիմն են:

2Լ Սույն գործով Վճռաբեկ դատարանի առջն բարձրացված իրավական հարցը հետնյալն է. իրավաչա՞ի է արդյոջ պանը ւ" օրենսգրքի

34-139-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով մեղսագրված արարքը նույն օրենսգրքի 34-139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով վերառորակելու վերաբերյալ Վերաքննիչ դատարանի հետնությունը:

22. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հռդվածի համաձայն՝ «1. Սեքսուալ բնույթի, այդ թվում". համասեաական գործողություների վուժողի կամքին հակառակ, վերջինիս կամ այլ անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով կում դա գործադրելու սպառնալիքով կամ վուժողի անօգնական վիճակն օգտագործելով`

պարժվում է ազավազրկմամբ՝ երեքից վեց տարի ժամկերով:

2. Սույն գործողությունները, ոլտք`՝ :

Ը.)

3) կատարվել են անչափահասի նկավմամը,

(..) |

պապտժվում են ազատազրկմամբ՝ չորսից փասը տարի ժամկետով:

3. Սույն հոդվածի առաջին կամ երկրորդ մասով նախատեսված արարքը, որր կառրարվել է՝

(-)

2) տասնչորս տարին չլրացած անձի նկատմամբ՝

պաղբժվում՝ է ազատազիկմամբ՝ ութից տասնհինգ փարի ժամկետով ոյտշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ ոյտշակի գոլծունասթյամը զրաղվելու իրավունքից զիկելով՝ առավելագույնը երեք փարի ժամկետով կամ առանց դրա»:

Մեջբերված նորմը պատասխանատվություն է նախատեսում անձի սեռական անձեռնմխելիության ն սեռական ազատության դեմ ուղղված առավել բարձր վտանգավորություն ներկայացնող հանցագործություններից մեկի՝ սեքսուալ բնույթի բոնի գործողությունների համար, որի հիմնական անմիջական օրբյեկան անձի

: սեռական ազատություն, ն անճեռնմխելիությունն ապահովող հասարակական

19

հարաբերություններն են, իսկ որպես լրացուցիչ օբյնկտ կարող են հանդես գալ անձի կյանքն ու առողջությունը, պատիվն ու արժանապատվությունը ն այլն: Վերոնշյալ հանցակազմը դասվում է բռնությամբ զուգորդված սեռական հանցագործությունների շարքին, քանի որ օբյեկտիվ կողմից դրսնորվում Է բռնության կամ բռնության սպառնալիքի միջոցով կամ տուժողի անօզնական վիճակն օգտագործելով վերջինիս նկատմամբ սեքսուալ բնույթի գործողություններ կատարելով:

23. Սույն վարույթի նյութերի ուումնասիրությունից երնում է, որ.

- Նախաքննության մարմնի որոշմամբ անարի ւք է

առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-139-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով այն բանի համար, որ նա, տասնչորս տարին չլրացած անձի կամքին հակառակ, | տաւն |

Արարատը

Աաաա

լ տման |

Արարատը

Արաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաաարարարաը

տոնա աաա |

ավ

- Առաջին ատյանի դատարանը դատավճիռ կայացնելիս հանգել է հետնության, որ նախաքննության մարմինը խարաարոանը ւ ւգրվող արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-139-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով որակել է ճիշտ,

- Վերաքննիչ դատարանը գտել է, ո՞ր արը ւ»

հանցագործությունը պետք է որակվեր ոչ թն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-139-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, ալ նույն օրենսգրքի 34-139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով: Վերաքննիչ դատարանի համոզմամբ՝ աաաարրաը | ոակցելն ողջամտորեն չէր կարող գիտակցել այն հանգամանքը, որ դեպքի պահին տուժող աաա ււ րացած չի եղել Վերաքննիչ դատարանը նշել է, որ

աաա չին րված քրեաիրավական որակումը կլիներ արդարացի այն

դեպքում, երբ թրեական գործով ձեռք բերված բավարար ապացույցներով Կ Տե՛ս սույն որոշման 13-րդ կետը:

9 Տե՛ս սույն որոշման 17-րդ կետը:

20

հաստատվեր նրա կողմից տուժողի 14 տարին լրացած չլինելու հանգամանքը գիտակցելը, այնինչ, քրեական գործում այդպիսի ապացույցները բացակայում են: Մասնավորապես, Վերաքննիչ դատարանը նշել է, ո արը

նախաքննական ցուցմունքներով հայտնել է, որ չի իմացել, որ Ո | եղել է 14 տարեկանից ցածը, քանի որ եղել է բարձրահասակ: Իսկ Առաջին ատյանի դատարանում, պատասխանելով դատավարության մասնակիցների հարցերին, Ո | հայտնել է, որ «այդ երեխաները կլինեին մռտավորապես 15-16 տարեկան, իսկ այդ աղջիկը եղել է ամենաբարձրահասակը»: Վերաքննիչ դատարանը հատկանշական է համարել նան այն, որ ասազաւայոը ն առ ասար ււիսոս միմյանց ճանաչելու կամ որնէ կերպ միմյանց հետ առնչվելու վերաբերյալ քրեական գործում առկա չէ որնէ փաստական տվյալ, ուստի՝ ասարը ւ ւով նս չր կարող իմանալ տուժողի 14 տարին լրացած

զինելու մասին: Բացի այդ, Վերաքննիչ դատարանը նշել է, որ իր հերթին ուսումնասիրել է դեպքի տեսագրությունը ն գտնում է, որ արտաքնապես հնարավոր

չԷ: միանշանակ պնդել, որ ակնհայտ էր տուժողի 14 տարին լրացած չլինելը: Միաժամանակ, Վերաքննիչ դատարանն: արձանագրել է, որ թեն պարը տուժողի 14 տարին լրացած չլինելու հանգամանքը չի գիտակցել, սակայն գիտակցել է անչափահաս լինելու հանգամանքը, ուստի արը արարքը պետք է որակվեր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, այն էԷ՝ սեքսուալ բնույթի բոնի գործողությունները, որը կատարվել է անչափահասի նկատմամբ: |

24. Վճոարեկ դատարանը, գնահատելով նախորդ կետում մեջբերված փաստական հանգամանքները, արձանագրում է, որ Վերաքննիչ դատարանը պատշան վերլուծության չի ենթարկել գործում առկա փաստական տվյալների համակցությունը ն ապուրը կատարած արարքի քրեաիրավական որակման հարցում եկել է սխալ եզրահանգման: |

Մասնավորապես, Վճռարեկ դատարանը, ուսումնասիրելով գործում առկա տեսագրության լազերային սկավառակը ", փաստում է, որ թեն տուժողը, բարձրահասակ է, այնումենայնիվ նրա դիմագծերից ն արտաքին հատկանիշներից 6 Տե'ս սույն որոշման 18-րդ կետը:

ռՏես քրեական գործ, հատոր 1-ին, թերթ 45:

21

ակնհայտ է, որ վերջինս մանկահասակ է: Ընդ որում, հանցանքի կատարման պահին տուժողը եղել է ընդամենը 11 տարեկան: Միննույն ժամանակ, գործում առկա են փաստական ավյալներ, որ Ո | մոտեցել է ասաորը այն պահին,

երբ վերջինը բակում խաղալիս է եղել այլ երեխաների հետ, որպիսի հանգամանքն ակնհայտ է եղել նան արրարրըը."ւ.։ Մուսավորապես, վերջինս

դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ այդ օրը դրսում երեխաներ են : խաղալիս եղել, խնդրել է նրանցից ամենաբարձրահասակին, որ նայի՝ հոսանքի հաշվիչների վրա պղնձի կամ ալյումինի մալուխներ կան, թե ոչ: Բացի այդ, Վճռարեկ դատարանի համար ընդունելի է բողոքարերի փաստարկն առ այն, որ Ո | աաա: արարատ

այսինքն` մինչն դեպքը, ելնելով իր զբաղեցրած դիրքից ն շփվելով մանկահասակ երեխաների հետ, չր կարող չգիտակցել երեխաների հասունացման առանձնահատկությունները:

Հիմք ընդունելով վերոշարադրյալը՝ Վճռաբեկ դատարանը փաստում է, որ Վերաքննիչ դատարանի հետնություններն առ այն, որ տաոաատորը չի գիտակցել ն ողջամտորեն չէր կարող գիտակցել այն հանգամանքը, որ դեպքի պահին տուժող աը իս լրացածչի եղել, չի բխում քրեական գործում

առկա տվյալներից, իսկ արը 2. ւս օրենսգրքի 34-39-րդ

հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով մեղավոր ճանաչելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետնություններն հիմնավոր են:

25. ՇՀետնաբար, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ Ո |

աար ւս օրենգգրքի 34-89-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով

մեղսագրված արարքը նույն օրենսգրքի 34-139-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով վերառրակելու վերաբերյալ Վերաքննիչ դատարանի հետնությունն իրավաչափ չէ:

| Միննույն ժամանակ, Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում արձանագրել, որ աաա ող արարքին Վերաքննիչ դատարանի կողմից

սխալ քրեաիրավական գնահատական տալու պարագայում, Վերաքննիչ դատարանի կողմից մեղադրյալի նկատմամբ համաներման ակտը չկիրառելու ռ Տե'ս սույն որոշման 13-րդ կետը:

5 Տե'ս սույն որոշման 17-րդ կետը:

22

վերաբերյալ բողոքաբեր Հ.Գալստյանի փաստարկներին անդրադառնալն առարկայազուրկ է:

26. Անդրադառնալով տատոը նկատմամբ նշանակված պատիժը

պայմանականորեն չկիրառելու հիմնավորվածությանը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հարցին անդրադարձել

է մի շարք նախադեպային որոշումներում փաստելով, որ դատարանի համոզվածությունը ն վստահությունն այն մասին, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց իրական պատիժ կրելու, պետք է հիմնվի օբյեկտիվ գոյություն ունեցող այնպիսի տվյալների համակողմանի վերլուծության վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը ն վկայում պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ

դատարանը բազմիցս փաստել է, որ թեն պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքն ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որնէ սահմանափակում չի նախատեսում, սակայն դատարանի հետնությունները պետք է, ի թիվս այլնի, հիմնված լինեն նան հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանի ն բնույթի ամբողջական գնահատման վրա"՝ հաշվի առնելով այնպիսի գործոններ, ինչպիսիք են օրենքով պահպանվուլ հասարակական հարաբերության բնույթը, մեղքի ձնը ն տեսակը, պատճառված վնասի չափը, պատասխանատվությունը ն պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները, հանցագործության հանգամանքները, եղանակը, գործիքներն ու միջոցները, նպատակներն ու շարժառիթները, ն այլն:

27. Սույն գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երնում է, որ.

- Առաջին ատյանի դատարանը, հաշվի առնելով Ո... | կատարած

արարքի բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, նրա անձը, վերջինիս առողջական խնդիրներ ունենալու հանգամանքը, մեղքն ընդունելը ն ճ Հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանի ն բնույթի վերաբերյալ» ի թիվս այլ որոշումների, մանրամասն տե'ս Վճռաբեկ դատարանի՝ Գարուշ Մադաթյանի գործով 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08, Արարա Ավագյանի ն Վահան Սահակյանի գործով 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշումները: 5Տես Վճռաբեկ դատարանի` Սամնոն Ամիրխանյանի գործով 2012