Ամիրխանյան — ԼԴ/0139/01/20

2 ԼԴ/0139/01/20

ՍԱ-Ր ԱՆ

ԿԱՐՆ» 2 Հ:

ՆԱՅՔ Ը

Աւ»)

ՀԵՑ բլու ն

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ

ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ

ՈՐՈՇՈՒՄ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

Հայաստանի Հանրապետության

վերաքննիչ քրեական դատարանի որոշում

Նախագահող դատավոր՝ Ա.Ազարյան

Դատավորներ` Ռ.Բարսեղյան

Լ.Աբգարյան

26 ապրիլի 2024 թվական ք.Երնան

ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ՝ Վճռաբեկ դատարան), նախագահությամբ՝ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ

մասնակցությամբ դատավորներ՝ Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆԻ

Դ.ԽԱՉԱՏՈՒՐՅԱՆԻ

ԱՊՈՂՈՍՅԱՆԻ

Ս.ՕՀԱՆՅԱՆԻ

գրավոր ընթացակարգով քննության առնելով ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2022 թվականի մարտի 3-ի որոշման դեմ ամբաստանյալ Վիտալի Վրեժի Ամիրխանյանի պաշտպան Տ.Մկոյանի վճռաբեկ բողոքը,

ՊԱՐԶԵՑ

Գործի դատավարական նախապատմությունը.

1. ՀՀ ոստիկանության Լոռու մարզային վարչության Վանաձոր քաղաքի Բազումի բաժնում 2020 թվականի օգոստոսի 27-ին 2003 թվականի ապրիլի 18-ին

2

ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի (այսուհետ` ՀՀ քրեական օրենսգիրք) 273-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 71167620 քրեական գործը ն նախաքննություն կատարելու նպատակով ուղարկվել է ՀՀ քննչական կոմիտեի Լոռու մարզային քննչական վարչություն:

Նախաքննության մարմնի՝ 2020 թվականի սեպտեմբերի 22ի որոշմամբ Վիտալի Վրեժի Ամիրխանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:

Նախաքննության մարմնի՝ 2020 թվականի սեպտեմբերի 29-ի որոշմամբ Վ.Ամիրխանյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, ն 2020 թվականի հոկտեմբերի Լին նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով ն 273-րդ հոդվածի 1-ին մասով:

202. թվականի նոյնմբեի 127ին քրեական գործը մեղադրական

եզրակացությամբ ուղարկվել է Լոռու մարզի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարան (այսուհետ նան՝ Առաջին ատյանի դատարան):

2. Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2021 թվականի հոկտեմբերի 22-ի դատավճռով ամբաստանյալ Վ.Ամիրխանյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով ու 273-րդ հոդվածի 1-ին մասով ն նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով՝ ազատազրկում՝ 4 (չորս) ամիս ժամկետով, 273-րդ հոդվածի Լին մասով ազատազրկում 3 (երեք ամիս ժամկետով ՀՀ քրեական

օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կանոններով` պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով, Վ.Ամիրխանյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում՝ 6 (վեց) ամիս ժամկետով:

3. Ամբաստանյալ Վ.Ամիրխանյանի պաշտպան Տ.Մկոյանի վերաքննիչ բողոքի քննության արդյունքում ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ` նան Վերաքննիչ դատարան) 2022 թվականի մարտի 3-ի որոշմամբ բողոքը մերժել է, Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2021 թվականի հոկտեմբերի 22-ի դատավճիոը՝ թողել անփոփոխ:

3

4. Վերաքննիչ դատարանի վերոնշյալ որոշման դեմ պաշտպան Տ.Մկոյանը ներկայացրել է վճռաբեկ բողոք, որը Վճռաբեկ դատարանի` 2022 թվականի նոյեմբերի 14ի որոշմամբ ընդունվել է վարույթ: Վճռաբեկ դատարանը 2024 թվականի ապրիլի 17-ի որոշմամբ սահմանել է վճռաբեկ բողոքի քննության գրավոր ընթացակարգ:

Վճոաբեկ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները ն պահանջը.

Վճռաբեկ բողոքը քննվում է հետնյալ հիմքերի սահմաններում՝ ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.

5. Բողոքաբերը նշել է, որ ստորադաս դատարանը, դատավճիռ կայացնելիս, հիմնվել է իրեղեն ՕՇ-ապացույց ճանաչված առարկաներ` վրա, որոնք դատաքննության ժամանակ չեն հետազոտվել, ինչի արդյունքում թույլ է տրվել քրեադատավարական օրենքի խախտում:

51. Բողոք բերած անձը վիճարկլ է նան այ ապացույցների

թույլատրելիությունը, արժանահավատությունը, դրանք դատական ակտերի հիմքում դնելու իրավաչափությունը:

Բողոք բերած անձը գտել է նան, որ Վ.Ամիրխանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 273-րդ հոդվածի 1Լին մասով քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման՝ վաղեմության ժամկետն անցնելու հիմքով, իսկ նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը պետք է պայմանականորեն չկիրառվեր:

6. Վերոգրյալի հիման վրա, բողոքաբերը խնդրել է Վերաքննիչ դատարանի՝ 2022 թվականի մարտի 3-ի որոշումը բեկանել, ճանաչել ն հռչակել Վ.Ամիրխանյանի անմեղությունը, կամ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 273-րդ հոդվածի 1Լին մասով քրեական հետապնդումը դադարեցնել` վաղեմության ժամկետն անցած լինելու հիմքով, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել սահմանելով որոշակի ժամկետով փորձաշրջան:

' Շամաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի անցումային դրույթները կարգավորող որդ տոդվածի 8-րդ մասի` սույն բողոքը քննվում է մինչն 2022 թվականի հուլիսի 1ը գործող

4

Վճոաբեկ բողոքի քննության համար էական նշանակություն ունեցող փաստական հանգամանքները.

7. Վիտալի Ամիրխանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով ն 273-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ «/(.) նա առանց իրացնելու նպատակի՝ անձնական օգտագործման համար, «Կանեփ» տեսակի բույսի փտերններից չորացման եղանակով թմրամիջոց պատրաարելու նպավակով, խախվելով «Թմրամիջոցների ն հոգեմեվ: նյութերի մասին» ՀՀ օրենքի 1-րդ հոդվածի 2-րդ կերի պահանջները, այն է՝ չունենալով րժշկական նպատակներով կամ րոժշկի նշանակմամբ թմրամիջոցների նե հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի շրջանառություն իրականացնելու իրավունք` 2020 թվականի գարնանը հարնանուհու՝ Վազգուհի Բենիամինի Կիրակոսյանի՝ Վանաձոր քաղաքի Մաշտոցի փողոցի 57-րդ հասցեում գտնվող տնամերձ հոդամասում ցանել ն մինչն նույն թվականի հուլիսի 28-ն ընկած ժամանակահամտվածում: աճեցրել է շիջանառությունն արգելված՝ փետրահիդրոկաննաբինոլ տեսակի թմրալկալոիդնեն ն ալկալոիդներ պարունակող, խոշոր չափերով՝ թվով 30 թուփ «Կանեփ» փեսակի բույս:

(-.)

Բացի այդ, Վիտալի Ամիրխանյանը, անձնական օգտագործման համար թմրամիջոց ապօրինի պատրատրելու դիվաւվորությամբ, 2020 թվականի գարնանից մինչն նույն թվականի հուլիսի 28ն ընկած ժամանակահավտվածում, Վանաձոր քաղաքի Մաշտոցի փողոցի 57րդ հասցեում՝ կանեփ տեսակի բույսի գագաթային մասերից քաղելու եղանակով, խախտելով «Թմրամիջոցների ն հոգեմետ նյութերի մասին» ՀՀ օրենքի 1-րդ հոդվածի 2-րդ կերի պահանջները, այն է՝ չունենալով բժշկական նպատակներով կամ բժշկի նշանակմամի թմիամիջոցների ն հոգեմետ (հոգեներգործուն նյութերի շրջանառություն իրականացնելու՝ թմրամիջոց ձեռք բերելու ն պահելու թույլտվություն՝ առանց իրացնելու նպատակի ապօրինի պատրաստել է խոշոր չափերով՝ 58.03 գրամ հաստատուն քաշով «Մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոց, ապա այն լցրել արվարաթղթն արկղի մեջ ն ապօրինի պահել Վանաձոր քաղաքի Մաշտոցի 57 հասցեի խորդանոցում առկա երկաթյա պահարանի վրա, ինչը 2020 թվականի հուլիսի 28-ին ՀՀ ոստիկանության Լոռու մարզային վարչության Վանաձոր քաղաքի Բազումի բաժնի

5

աշխատակիցների կողմից կատարված դեպքի վայրի զննությամբ հայտնաբերվել ն վերցվել 1 (..»-:

8. Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2021 թվականի հոկտեմբերի 22-ի դատավճռի համաձայն՝ «(...) Դատարանը վերոգրյալը հիմնավորված է համարում ներքոհիշյալ ապացույցներով.

(-.)

Իրեղեն ապացույց ճանաչված ն քրեական գործի հեր պահվող թվով 30 կանեփ տեսակի խովտաբույսերով, հողակտորով, թվով 2 մկրատներով ն 1 հավ փոցխով, ինչպես նան 58.03 գրամ հաարապտուն քաշով «Մարիխուանա» փեսակի թմրամիջոցով (...)»':

9. Վերաքննիչ դատարանի՝ 2022 թվականի մարտի 3-ի որոշման համաճայն՝ «(..) Ինչ վերաբերում է պաշտպանի այն պնդմանը, որ Առաջին ատյանի դատարանը դատաքննության ընթացքում իրեղեն ապացույցների զննություն չի իրականացրել, ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ վիճարկվող դատաեւկան ակտից երնում է, ոչ Առաջին ատյանի դատարանը դատաքննության ընթացքում ուսումնասիրել է իրեղեն ապացույցներ ճանաչելու մասին որոշումը, ինչը սույն դեպքում բավարար է դրանք մեղադրանքի հիմքում դնելու համար (..)»":

Վճոաբեկ դատարանի պատճառաբանությունները ն եզրահանգումը.

10. Սույն գործով Վճռաբեկ դատարանի առջն բարձրացված իրավական հարցը հետնյալն է. իրավասու էր արդյո՞ք Առաջին ատյանի դատարանը Վ.Ամիրխանյանի վերաբերյալ դատավճիռ կայացնելիս հիմնվել իրեղեն ապացույցների վրա` այն պայմաններում, երբ դրանք դատաքննության ժամանակ չեն հետազոտվել:

11. ՀՀ Սահմանադրության 63-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Յուրաքանչյուր ոք ունն անկան ն անաչառ դատարանի կողմից իր գործի արդարացի,

հրապարակային ն ողջամիտ ժամկետում քննության իրավունք:

(-.)

2 Տե՛ս քրեական գործ, հատոր 1, թերթեր 106-108։

3 Տե՛ս քրեական զործ, հատոր 3, թերթեր 37-43:

«Տե'ս քրեական գործ, հատոր 4, թերթեր 66-93:

6

Յ Հիմնական իրավունքների խախտմամբ ձեռք բերված կամ արդար

դատաքննության իրավունքը խաթարող ապացույցի օգտագործումն արգելվում է»:

«Մարդու իրավունքների ն հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի Լին կետի

համաձայն՝ «Յուրաքանչյուր ոք (...) նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչությամըի, ունի օրենքի հիման վրա արելծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում արդարացի ն հրապարակային դատաքննության իրավունք (...)»:

ՇԸ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ հոդվածի համաճայն՝ «Լ. Դատարանում գտնվող իրեղեն ապացույցները ն դատական նիատում կողմերի ներկայացրած ն իրեղեն ապացույցներ ճանաչված առարկաները զննում են մեղադրանքի կողմի, պաշտպանության կողմը ն դատարանը: Եթե իրեղեն ապացույց ճանաչված առարկան ներկայացրել է կողմ նա առաջինն է մասնակցում դրա զննությանը: Զննության ժամանակ իրեղեն ապացույցները նախագահողը կարող է ներկայացնել վկաներին, փորձագետին, մասնագետին: Այդ անձինք պարվավոր են դատարանի ուշադրությունը հրավիրել իրեղեն ապացույցի զննման ժամանակ հայտնաբերված ն գործի համար նշանակություն ունեցող բոլոր հանգամանքների վրա:

2. Այն իրեղեն ապացույցների զննումը, որոնք չեն կարող բերվել դատարան, կատարվում է այն հոդվածի առաջին մաւսի կանոնների պահպաւնմամի»:

ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 353-րդ հոդվածի Լին մասի 1-ին կետի համաձայն՝ «Երր ապացույցները հետազոտված են, նախագահողը

Ս կողմերին րացատրում է, որ նրանք դատական վիճարանությունների մաղում, իսկ դատարանը՝ դատավճիռ կայացնելիս, իրավունք ունեն հիմնվել միայն այն ապացույցների վրա, որոնք հերազուվել են դատաքննության ժամանակ»:

ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ «Դատարանի դղատավճիոր հիմնավորված է, եթե՝

դրա հետնությունները հիմնված են միայն դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցների վրա (...)»:

ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն «Մեղադրական դպատավճիոր չի կարող հիմնված լինել

7

ենթադրությունների վրա ն կայացվում է միայն այն դեպքում, երը հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում: Հանցանքը կատարելու մեջ ` ամբաստանյալի մեղավորություն, կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հերազոտման արդյունքների վրա, դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավատարի ապացույցների հիման վրա, ամբաատրանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածներ, նրա օգտին մեկնաբանելով, սույն օրենսգրքի 360 հոդվածի առաջին մասի ԼԷ4րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաարաւտող պատասխաւններ»:

1.1. Վճռաբեկ դատարանը Հարություն Հակոբյանի գործով արտահայտել է իրավական դիրքորոշումներ այն մասին, որ. «(.) «ավասարությաւն պայմաններում, արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ (...) իր գործի Ը.) քննության իրավունքը» ն Կոնվենցիայի իխիմասվտվ «արդարացի (..) դատաքննության իրավունքը», նաճ ճնռ, ենթադրում է, որ դատավարության յուրաքանչյուրն մասնակից պետք է հնարավորություն ունենա ծանոթանալ դատավարական հակառակորդի ներկայացրած ցանկացած ապացույցի ն, դատարանի դիրքորոշման վրա ազդելու ակնկալիքով, իր վերաբերմունքը հայտնել դրա առնչությամբ: Վճռարեկ դատարանի այս իրավական դիրքորոշումը բխում է Մարդու խրավունքնեի եվրոպացան ՉՕՉՕ:դատարանն համապատասխան նախադեպային իրավունքից (տե՛ս Լորո Մաչադոն ընդդեմ Պորտուգալիայի (Լօեօ 2(ճօճճ6 . Ք0ղսջու) գործով Պալատի 1996թ. փետրվարի 20-ի վճիոր, գանգատ թիվ 15764/89, կեվ: 31, Կ.Մ-ն ընդդեմ Ֆինլանդիայի (Ճ.5. ». Բնւռոզ) գործով Մեծ Պալատի 2001թ. մայիսի 3-ի վճիոր, գանգատ թիվ 29346/95, կես 2. Վալստոնն ընդդեմ Նորվեգիայի (ատո (ոօ. 1) չ. Խ0ոաճ)) գործով Պալատի 2003թ. հունիսի 5-ի վճիոր, գանգատ թիվ 37372/97, կետ 56):

ՀՀ Սահմանադրության իմաստով «իր գործի հրապարակային քննության իրավունքը» ն Կոնվենցիայի խիմատարով «հրապարակային դատաքննության իրավունքը», նմ6 եռ, ենթադրում է, որ, որպես կանոն, ապացույցների հետազոտում, պերք է իրականացվի հրապարակային դատաքննության

8

պայմաններում: Դա ապահովում է արդարադատության իրականացման նկատմամբ հասարակություն վերահսկողությունը, ինչը կարնոր հանրային արժեք է: Վճռաբեկ դատարանի այս իրավական դիրքորոշումը բիասմ է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի համապատասխան նախադեպային իրավունքից (տե՛ս Աքսենն ընդդեմ Գերմանիայի (4246ռ 5. Օօոռճո)) գործով Պալատի 1983թ. դեկտեմբերի ծի վճիոր, գանգավ թիվ 8273/78, կետ 25, Դիննեն ընդդեմ Ֆրանսիայի (0շոոծէ . Բոռոճ) գործով Պալատի 1995թ. սեպտեմբերի 26-ի վճիոլ, գանգատ թիվ 18160918. կետ 33, Հումատովն ընդդեմ Ադրբեջանի (էնոսոճենն . 42օճյնո) գործով Պալատի 2007թ. նոյեմբերի 29-ի վճիոր, գանգատներ թիվ 9852/03 ն 1345/04, կեվ' 140) (...)»":

Վճռաբեկ դատարանը Համայակ Սահակյանի գործով արտահայտել է

հետնյալ իրավական դիրքորոշումները. «(...) ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2րդ մասի իմաստով «Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաարանյալի մեղավորությունը» «ապացուցված» համարվելու համար ւօ զեռ անհրաժեշտ է, որ դատարանը բացառապես «հիմնվի պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա» ն «դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավասարի ապացույցների» վրա:

(.-.) ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի հիման վրա՝ (ա) մեղադրյալին ն նրա պաշվայանին օրենքի ուժով փրվում է քրեական գործի նյութերին, այդ թվում ապացույցներին ծանոթանալու հնարավորություն, (բ) դափտավճոի հիմքում չեն կարող դրվել այնպիսի ապացույցներ, որոնք չեն հետազուվել դատաքննության ընթացքում, (գ) մեղադրական դատավճռի հիմքում չեն կարող դրվել այնպիսի ապացույցներ, որոնց հետազոտում, չի կատարվել ապատշաճ իրավական ընթացակարգով:

(-.) Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ առանց պաշտպաւնության կողմին ծանոթանալու հնարավորություն տալու առանց դատաքննության ընթացքում 5 Տես Վճռաբեկ դատարանի` Հարությու: Հակոբյանի գործով 2010 թվականի հուլիսի 23ի թիվ ԵՍՔԴ/0128/01/09 որոշման 18-րդ կետը:

9

հեւրազուրվելու որնէ ապացույց չի կարող դրվել մեղադրական դատավճռի հիմքում (:.)»5:

12. Սույն գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երնում է, որ՝

- Վիտալի Ամիրխանյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով ն 273-րդ հոդվածի Լին մասով՛:

- Առաջին ատյանի դատարանը առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորված է համարել, ի թիվս այլնի՝ իրեղեն ապացույց ճանաչված թվով 30 «կանեփ» տեսակի խոտաբույսերով, հողակտորով, թվով 2 մկրատներով ն 1 հատ փոցխով, ինչպես նան 58.03 գրամ հաստատուն քաշով «մարիխուանա» տեսակի թմրամիջոցով::

- Վերաքննիչ դատարանը, անփոփոխ է թողել Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը: Անդրադառնալով պաշտպանի այն պնդմանը, որ Առաջին ատյանի դատարանը դատաքննության ընթացքում իրեղեն ապացույցների զննություն չի իրականացրել, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրել է, որ վիճարկվող դատական ակտից երնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը դատաքննության ընթացքում ուսումնասիրել է իրեղեն ապացույցներ ճանաչելու մասին որոշումը, ինչը սույն դեպքում բավարար է դրանք մեղադրանքի հիմքում դնելու համար":

13. Նախորդ կետում մեջբերված փաստական հանգամանքները գնահատելով սույն որոշման 1111.-րդ կետերում մեջբերված իրավադրույթների ն վկայակոչված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, իրեղեն ապացույցներ ճանաչված առարկաները, ադ թվում նան՝ ենթադրյալ հանցագործություննեի առարկաները, դատաքննության ընթացքում հետազոտած չլինելու պայմաններում, իրավասու չէր դատավճիռ կայացնելիս հիմնվել դրանց վրա:

Ինչ վերաբերում է Վերաքննիչ դատարանի այն փաստարկին, որ Առաջին ատյանի դատարանը դատաքննության ընթացքում ուսումնասիրել է իրեղեն ապացույցներ ճանաչելու մասին որոշումը, ինչը սույն դեպքում բավարար է իրեղեն ապացույցները մեղադրանքի հիմքում դնելու համար, ապա Վճռաբեկ դատարանը Տես Վճռաբեկ դատարանի՝ Համոյակ Սահակյանի գործով 2011 թվականի հոկտեմբերի 20-ի թիվ ԼԴ/0212/01/10 որոշման 18-19-րդ ն 21-րդ կետերը:

7 Տե՛ս սույն որոշման 7-րդ կետը:

8 Տե՛ս սույն որոշման 8-րդ կետը:

5 Տե՛ս սույն որոշման 9-րդ կետը:

10

փաստում է, որ Վերաքննիչ դատարանի այդ մոտեցումը չի կարող համարվել հիմնավոր փաստարկ՝ իրեղեն ապացույցների փոխարեն նախաքննության մարմնի կողմից կազմված դատավարական ակտը՝ իրեղեն ապացույցներ ճանաչելու մասին որոշումը, դատաքննության ընթացքում հետազոտած լինելը իրավաչափ դիտարկելու համար: Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ իրեղեն ապացույցները կարող էին որպես ապացույց օգտագործվել միայն անմիջական հետազոտման արդյունքում":

14. Նման պայմաններում, Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանն իրավասու չէր Վ.Ամիրխանյանի վերաբերյալ դատավճիռ կայացնելիս հիմնվել իրեղեն ապացույցների վրա այն՝ պայմաններում, երբ դրանք դատաքննության ժամանակ չեն հետազոտվել:

15. Ամփոփելով վերոգրյալը՝ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ստորադաս դատարաններ, դատական ակտ կայացնելիս թույլ են տվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 348-րդ, 353-րդ, 358-րդ, 365րդ հոդվածների պահանջների խախտումներ, ինչը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի համաձայն, քրեադատավարական օրենքի էական խախտում է ն հիմք է ստորադաս դատարանների դատական ակտերը բեկանելու ն գործն Առաջին ատյանի դատարան՝ նոր քննության ուղարկելու համար:

Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ սույն որոշմամբ արձանագրված խախտման պարագայում զրկված է բողոքաբերի մյուս փաստարկներին անդրադառնալու հնարավորությունից: Հետնաբար, նոր քննության ընթացքում Առաջին ատյանի դատարանը պետք է վերացնի սույն որոշմամբ արձանագրված խախտումը ն հանգի համապատասխան հետնությունների, այդ թվում նան՝ բողոքաբերի մյուս փաստարկների վերաբերյալ:

16. Միննույն ժամանակ, հաշվի առնելով, որ չեն վերացել ամբաստանյալ Վ.Ամիրխանյանի նկատմամբ խափանման միջոց կիրառելու հիմքերն ու պայմանները, Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ նրա նկատմամբ որպես 6 Տես, տահոչ ոանոմճ, Վճռաբեկ դատարանի՝ Տիգրան Գասպարյանի գործով 2018 թվականի մարտի 20-ի թիվ ԳԴՍ0058/01/16 որոշման 19-րդ կետը:

11

խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը պետք է թողնել անփոփոխ:

Ելնելով վերոգրյալից ն ղեկավարվելով Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության 162-րդ, 163րդ ն 17րդ հոդվածներով, Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքի 39-րդ, 43-րդ, 361.1րդ, 403-406-րդ, 415.1-րդ, 418.1-րդ, 419-րդ, 422-423րդ հոդվածներով: Վճռաբեկ դատարանը

ՈՐՈՇԵՑ

1. Ամբաստանյալ Վիտալի Վրեժի Ամիրխանյանի վերաբերյալ 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով ու 273-րդ հոդվածի 1-ին մասով Լոռու մարզի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի՝ 2021 թվականի հոկտեմբերի 22-ի դատավճիռը ն այն անփոփոխ թողնելու մասին ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2022 թվականի մարտի 3-ի որոշումը բեկանել ն գործն ուղարկել Լոռու մարզի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարան՝ նոր քննության:

2. Ամբաստանյալ Վիտալի Վրեժի Ամիրխանյանի նկատմամբ ընտրված՝ ստորագրություն չհեռանալու մասին խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ:

3. Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացման պահից, վերջնական է ն ենթակա չէ բողոքարկման:

՞Նախագահող՝ Հ.ԱՄԱՏՐՅԱՆ

Դատավորներ՝ Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ

Դ.ԽԱՉԱՏՈՒՐՅԱՆ

Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆ

Ս.ՕՀԱՆՅԱՆ