Եղունյան — ԵԴ/1047/01/22

ԵԴ/1047/01/22

ԶՈՆ /2

/ Հաաա ի

Հլ

ԱԽՆ,

ՀԵՑ բլրի

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ

ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ

ՈՐՈՇՈՒՄ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

Երնան քաղաքի առաջին ատյանի

ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան,

նախագահող դատավոր Մ.Շահվերդյան

ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան,

նախագահող դատավոր՝ Մ.Արղամանյան

դատավորներ՝ Գ.Հովհաննիսյան

Լ.Ալավերդյան

17 հունվարի 2025 թվական ք.Երնան

ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ՝ Վճռաբեկ դատարան), նախագահությամբ՝ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ

մասնակցությամբ դատավորներ՝ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ

Հ.ԳՐԻԳՈՐՅԱՆԻ

Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆԻ

Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ

գրավոր ընթացակարգով քննության առնելով Խաչատուր Շոթայի Եղունյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2023 թվականի հոկտեմբերի 25-ի որոշման դեմ պաշտպան Հ.Սարգսյանի վճռաբեկ բողոքը,

2

ՊԱՐԶԵՑ

Վարույթի դատավարական նախապատմությունը.

1 2022 թվականի փետրվարի 18ին ՀՀ ոստիկանության պարեկային ծառայության Երնան քաղաքի գնդի ճանապարհատրանսպորտային

պատահարների գործերով հետաքննության ն վարչական վարույթի իրականացման բաժանմունքում 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի (այսուհետ նան՝ ՀՀ նախկին քրեական օրենսգիրք) 242-րդ հոդվածի Լին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 60158122 քրեական գործը, որի նախաքննությունը 2022 թվականի փետրվարի 21ից իրականացվել է ՀՀ քննչական կոմիտեի Երնան քաղաքի քննչական վարչության ճանապարհատրանսպորտային

հանցագործությունների քննության բաժնում:

2022 թվականի հունիսի 27-ին Խաչատուր Շոթայի Եղունյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ն նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 1-ին մասով: Նույն օրը Խ.Եղունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:

2022 թվականի հունիսի 30-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երնան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարան:

2. Երնան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի (այսուհետ՝ նան Առաջին ատյանի դատարան|՝ 2023 թվականի մայիսի 22-ի դատավճռով Խաչատուր Եղունյանին ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրված արարքը վերաորակվել է, նա մեղավոր է ճանաչվել 2021 թվականի մայիսի 5-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի (այսուհետ նան՝ ՀՀ գործող քրեական օրենսգիրք) 342-րդ հոդվածի 1-ին մասով ն նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել տուգանք՝ 100.000 (հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով: Խ.Եղունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնվել է անփոփոխ՝ մինչն դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:

Նույն դատավճռով որոշվել է նան՝

3

- Խ.Եղունյանից հօգուտ ՀՀ պետական բյուջեի բռնագանձել 100.000 (հարյուր հազար) ՀՀ դրամ՝ որպես դատական ծախս,

- Խ.Եղունյանի անվամբ հաշվառված՝ «Կիա» մակնիշի, ՌԴ «Է 497 հ 799» հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի վրա՝ 447.000 (չորս հարյուր քառասունյոթ հազար) ՀՀ դրամի չափով դրված կալանքը մասնակիորեն՝ 347.000 (երեք հարյուր քառասունյոթ հազար) ՀՀ դրամի չափով վերացնել, իսկ 100.000 (հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով պահպանել՝ մինչն դատական ծախսերի մասով դատավճոի փաստացի կատարումը, որից հետո՝ վերացնել,

-իրեղեն ապացույց ճանաչված ն ՀՀ ոստիկանության պարեկային ծառայության պատասխանատու պահպանմանը հանձնված՝ «Կիա» մակնիշի, ՌԴ «Է 497 ԻՃ 799» հաշվառման համարանիշի ու Գնորգ Դավթի (Թոսունյան պատասխանատու պահպանմանը հանձնված՝ «ԲՄՎ» մակնիշի, «36 Տ 279» հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենաները, դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, վերադարձնել օրինական տիրապետողներին ն թողնել նրանց տնօրինմանը, իսկ քրեական գործին կցված ն ապացույց ճանաչված՝ այլ փաստաթղթերը պահել քրեական գործի հետ միասին՝ վերջինիս պահելու ամբողջ ժամանակամիջոցում,

- դատավճիոն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, Խ.Եղունյանի նկատմամբ սույն քրեական գործի շրջանակներում կիրառված սահմանափակումները վերացնել:

3. Խ.Եղունանի պաշտպան Հ.Սարգսյանի վերաքննիչ բողոքի քննության արդյունքում ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ՝ նան Վերաքննիչ դատարան) 2023 թվականի հոկտեմբերի 25-ի որոշմամբ բողոքը մերժել է՝ Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2023 թվականի մայիսի 22-ի դատավճիռը թողնելով անփոփոխ:

4. Վերաքննիչ դատարանի վերոնշյալ որոշման դեմ պաշտպան Հ.Սարգսյանը ներկայացրել է վճռաբեկ բողոք, որը Վճռաբեկ դատարանի՝ 2024 թվականի ապրիլի 10-ի որոշմամբ ընդունվել է վարույթ ն սահմանվել է վճռաբեկ բողոքի քննության գրավոր ընթացակարգ:

Վճոաբեկ բողոքի հիմքերը, փաստարկները ն պահանջը.

Վճոաբեկ բողոքը քննվում է հետնյալ հիմքերի սահմաններում՝ ներքոհիշյալ փաստարկներով.

4

5. Բողոքի հեղինակի պնդմամբ` Վերաքննիչ դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ՝ նյութական ն դատավարական նորմերի խախտումներ, որի արդյունքում Խ.Եղունյանի նկատմամբ կայացվել է անարդարացի դատական ակտ:

Բողոքաբերը նշել է, որ Խ.Եղունյանի մեղավորությունն իրեն մեղսագրված արարքում չի հաստատվել ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, առկա են չփարատված կասկածներ, որոնք պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի:

5.. Մասնավորապես, բողոքաբերի կարծիքով, եթե «ԲՄՎ» մակնիշի «36 Տ 279» հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի վարորդը մեծ արագությամբ չերթնեկեր, հնարավոր է տուժողներին ծանր կամ միջին ծանրության վնաս չհասցվեր: Նման պայմաններում փորձագետի այն կարծիքը, որ արագությունը պատճառահետնանքային կապի մեջ չի գտնվում վթարի առաջացման հետ հիմնավոր չ: Վերոգրյալի առնչությամբ բողոք բերած անձը գտել է, որ անհրաժետ էր հարցաքննել փորձագետին, որպիսի միջնորդությունը, սակայն Առաջին ատյանի դատարանի կողմից անհիմն մերժվել է:

5.2. Բացի այդ բողոքի հեղինակը նշել է նան, որ ՀՀ ոստիկանության պարեկային ծառայության գնդի ճանապարհատրանսպորտային պատահարների գործերով հետաքննության ն վարչական վարույթի իրականացման բաժանմունքից ստացված դեպքի տեսագրությունն անորակ է, հետնաբար այն հանդիսանում է անթույլատրելի ապացույց:

6. Վերոշարադրյալի հիման վրա, բողոքաբերը խնդրել է Վերաքննիչ դատարանի՝ 2023 թվականի հոկտեմբերի 25-ի որոշումը բեկանել ն Խ.Եղունյանին առաջադրված մեղադրանքում արդարացնել:

Վճոաբեկ բողոքի քննության համար էական նշանակություն ունեցող փաստական հանգամանքները.

7. Խաչատուր Եղունյանին ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 1- ին մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ «(...) նա 2022 թվաւկանի հունվարի 19-ին՝ ժամր 2130-ի սահմաններում, «Կիա» մակնիշի, «3 497 Էմ 799» հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան վարել է Արմավիր քաղաքի կողմից

5

Երեան քաղաքի Երնանյան փտղոցով դեպի Ծովակալ Իսակովի պողոտայի ուղղությամբ, իր ուղեմասի ձախակողմյան երրորդ շարքով, մոտակա լույսերը միացված վիճակում, ն հասնելով Երնանյան փողոցի ն Արարատի մարզի Գեղանիար համայնքի Դեմիրճյան մտղոցների խաչմերուկին՝ թույլ է փվել ՀՀ Կառավարության՝ 2007 թվականի, թիվ 955»Ն որոշմամբ հաստատված ճանապարհային երթնեկության կանոնների 90րդ կերի ն «Ճանապարհային երթնեկության անվտանգության ապահովման մասին» ՀՀ օրենքի 23րդ հոդվածի 3րդ մասի պահանջներին հակասող գործողություններ, այն Լ՝ լուսացույցի կանաչ ազդանշանի պայմաններում ձախ հերադարձ կատարելիս ճանապարհը չի զիջել հանդիպակաց ուղղությունից ուղիղ` նույն խաչմերուկ մուտք գործող ավտովարորդ Գնորգ Դավթի Թոսունյանի վարած՝ «ԲՄՎ» մակնիշի, «36 Տ 279» հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենային, արեղծել է վթարային իրադրություն, ավտոմեքենայի աջ կողային հատվածով ընդհարվել է նշված ավտոմեքենյաիխ աոջնի մասին, որի հեփնանքով իր ավտոմեքենայի ուղնորններ Խաչատուր Հրանտի Հակոբյանի ն Դավիթ Բենիամինի Սարգսյանի առողջությանն անզգուշությամը պատճառել է միջին ծանրության վնաս՝ առողջության տնական քայքայումով, իսկ «ԲՄՎ» մակնիշի, «36 ՏԻ 279» հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի ուղլնոր Ռաֆիկ Արմենի Բարայանի առողջությանն անզգուշությաւմը պատճառել է ծանր վնաս, դրանով իսկ պայմանավորել փվյալ պատահարի առաջացումի՝ ինքն իրեն զրկելով այն կանխելու փեխնիկական հնարավորությունից»/:

8. Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի համաձայն՝ «/..) Խաչատուր Եղունյանին՝ մինչն 0107.2022թ. գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հողվածի Լ ին մասով մեղսագրված արարքը համապավտասխաւնում է 05.05.2021թ. ընդունված ն 01.07.2022թ. ուժի մեջ մտած ՀՀ քրնական օրենսգրքի 342-րդ հողվածի Լին մասի հատկանիշներին:

(-.)

(Դատարանը գտնում է, որ ամրիատրանյալ Խաչատուր Շոթայի Եղունյանի արարքում առկա է մինչն 0107.2022թ. գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ (Տե՛ս քրեական գործ, հատոր 2, թերթ 55:

6

հոդվածի Լին մաստվ նախատեսված հանցակազմի բնութագրող՝` գործով հաստատված փաստական վվյալների համակցություն:

Ինչ վերաբերում է պաշտպանի այն պնդումներին, թե դեպքի փեսագրությունն անորակ է, խնեչր հատրատվւմ է նան դատաատավտոտեխնիկական ն

դատատեսաձայնագրային համալիր փորձաքննության թիվ 221296

եզրակացությամի, մասնավորապես` դրանով հաստատվում է, որ փեսագրության անորակ լինելու պատճառով ամբողջական ն հսփակ եզրակացություն տալ՝ դեպքի էական հանգամանքների վերաբերյալ, հնարավոր չէ, ապա դատարանը նախ ն առաջ փասվում է, որ այդ տեսագրությունը ոչ թնե անորակ է, այլ ընդամենը չունի բավարար որակ, համենայն դեպս «անորակ» ն «անբավարար որակ» ձնակերպումները նույնական չեն:

Դրանից րացի, դատաավտոտեխնիկական ն դափատեսամձայնագրային

համալիր փորձաքենության՝ թիվ 221296 եզրակացության բովանդակությունից հետնում է, որ այդ տեսանյութի անրաւվարար որակի պատճառով հնարավոր չի եղել պարզել ընդամենը «ԲՄՎ» մակնիշի ավտոմեքենայի ընթացքի հարակ ուղղությունը, արգելաւկումն ազդարարող լուսարձակների ն «Կիա» մակնիշի ավտոմեքենայի ըւսաթարթիչի միացված լինելու վերաբերյալ տվյալները, մինչդեռ «ԲՄՎ» մակնիշի ավտոմեքենայի ընթացքի հարակ ուղղությունն Օ-արդեն իսկ հատրատվել է դատաքննությամբ հետազոտված այլ 6ապացույցներով, իսկ արգելակումն ազդարարող լուսարձակների ն «Կիա» մակնիշի ավտոմեքենայի լուսաթարթիչի միացված լինելու վերաբերյալ տվյալների բացակայությունն ինքնին սույն դեպքում: չունեն կանխորոշիչ նշանակություն:

Անդրադառնալով պաշտպանի այն պնդումներին, թն «ԲՄՎ» մեւկնիշի, «36 ՏԹ 279» հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի վարորդը երթնեկել Լ մոտ 94,5 կմ/ժ արագությաւմը, մինչդեո հիմնավորված չէ այն, որ եթն «ԲՄՎ» մակնիշի, «36 ՏԻ 279» հաշվառմաեւն համարանիշի ավտոմեքենայի վարորդը մեծ արագությամը չերթնեկելր, տուժողների վնասվածքները ծանր կամ միջին ծանրության կլինեին, թե՞ ոչ՝ դատարանը գտնում է, որր «ԲՄՎ» մակնիշի, «36 ՏԽ 279» հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի՝ թույլատրելի առավելագույն արագությունը գերազանցող՝ 94,5 կմ/ժ արագությաւմը երթնեկելու հանգամանքն ինքնին չի վերացնում ամբաարանյալ

7

Խ.Եղունյանին առաջադրված մեղադրանքի հիմնաւվորվածությունը, առավելապես այն պայմաններում, որ ՀՀ «Փորձաքննությունների ազգային ըյուրո» ՊՈԱԿ-ի կողմից տրված՝ դատաավտոտեխնիկայաան ն դատատեսաձայնագրային համալիր փորձաքենությաան՝ թիվ 221296 եզրակացության համաձայն՝ տվյալ ճանապարհատրանապորվաւյին իրադրության պայմաններում «ԲՄՎ» մակնիշի, «36 Տ» 279» հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի վարորդը տվյալ վթարը կանխելու տեխնիկական հնարավորություն չի ունեցել. իյ, երթնեկության համար վտանգի առաջացման պահին՝ բախման տեղից մինչն հետադարձ կատարող ավտոմեքենայի գտնվելու հեռավորության պայմաններում, նույնիսկ թույլատրելի առավելագույն 60 կմ/ժ արագությամբ երթնեկելու դեպքում «ԲՄՎ» մակնիշի, «36 ՏՋ 279» հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի վարորդը տվալ վթարը կանխելու տեխնիկական հնարավորություն չի ունեցել, քանի որ 945 կամժ արագությամը երթնեկելու պայմաններում վտանգի առաջացման պահին բախման տելից վերջինիս վարած ավտոմեքենան գտնվել է 20 մերրից 25 մերի հեռավորության սահմաններում, որը սակայն բավարար չի եղել նույնիսկ թույլատրելի առավելագույն 60 կմ/ժ արագությամը երթնեկելու պայմաններում «ԲՄՎ» մակնիշի, «36 ՏԻ 279» հաշվաոմեաւն համարանիշի ավտոմնքենան ամբողջությամբ կանգնեցնելու համար, որի համար անհրաժեշտ փարսւծությունը կազմում է շուրջ 416 մետր:

(-.)

Ընդհանրացնելով վերոշարադրյալը՝ դատարանը ոչ արժանահավատ է համարում ինչպես ամիաստանյալի, այնպես էլ երա պաշտպանի կողմից ներկայացված պատճառաբանությունները` նկատի ունենալով, որ այդպիսիք չեն բխում գործի օբյեկտիվ վվյալներից ն որնէ կերպ հիմնավորված ու փաստարկված չեն: Դատարանը գտնում է, որ ամբաարանյալը բերված

պատճառարանություննեով փորձ է անում խուսափղու քրեական

պատասխանաւտվությունից ն պավժից:

Այսպիսով՝ դատարանը, գնահատելով քրեական գործով ձեռք րելրված, դատաքննության ընթացքում հետազորված ն դատավճռում շարադրված ապացույցների համակցությունը, հաարատված է համարում ամիբաատրանյալ Խ.Եղունյանի մեղքն իրենց մալսագրվող արարքի կատարման մեջ, ն եզրահանգում,

8

որ վերջինիս մեղավորությունը հաարաւտվում ն հիմնավորվում է դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների բավարար համակցությամբ: Այլ կերպ՝ դատարանը գտնում է, որ գործի լուծման համար թույլատրելի, վերաբերելի ն արժանահավեաւտ ապացույցների հաւմաւկցությունը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, հաստատում է գործով ապացուցման առարկան կազմող հանգամանքները ն բավարար է հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածությամբ ամբաարանյալ Խ.Եղունյանի մեղավորության վերաբերյալ հետնությունների հանգելու համար:

Դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ հոդվածով սահմանված կարգով՝ գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամԻ գործի լուծման համար րավարարության -վնեսաւնկյունից, ղեկավարվելով օրենքով ն ներքին համոզմամբ` հանգում է հետնության, որ նշված ապացույցներով հաստատվում է ամբաստանյալ Խաչատուր Շոթայի Եղունյանին՝ մինչն 0107.2022թ. գոլծող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի Լին մասով մեղսագրված արարքը:

Հեփնաբար՝ դատարանը գվնում է, որ Խաչավուր Շոթայի Եղունյանին` մինչն 01.07.2022թ. գործող ՀՇ քրնական օրենսգրքի 242րդ հոդվածի Լին մասով մեղսագրված արարքը պետք է որակել 02.05.2021թ. ընդունված ն 01.07.2022թ. ուժի մեջ մտած ՀՀ քրեական օրենսգիքի 542-րդ հոդվածի Լին մասով, որով ն պետք է ենթարկվի քրեական պատփտասխանամվություն:

(:-.) ՀՀ քրեական նոր օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի Լին մասի սանկցիան րատ էության մեղմացվել է` նախատեսվել են այնպիսի հիմնական պատժատեսակներ, որոնք, ի փարբերություն նախկինի, անձի համար առաջացրել են բարելավող հետնանքներ, իսկ որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելու ձնով պարտադիր լրացուցիչ պատժատեսակը նախատեսվել է թե' որպես հիմնական, թե' որպես լրացուցիչ պատժատեսակ, հերնաբար՝ դատարանը գտնում է, որ ամբասվաւնյալ Խ.Եղունյանի

9

նկատմամբ պավժի փեսաւկը որոշելիս կիրառելի է ՀՀ քրեական նոր օրենսգիքի 342- րդ հոդվածի Լին մասր (..)»-:

9. Վերաքննիչ դատարանն իր որոշմամբ արձանագրել է հետնյալը. «(...) Երեանի քրեական դատարանի հետնությունն առ այն, որ Խաչատուր Եղունյանը, հանդիսանալով տրանսպորտային միջոցի վարորդ ն վարելով «Կիա» մակնիշի ՌԴ «։. 497 Է, 7999 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան, խախտել է ճանապարհային երթնեկության անվտանգության ապահովմանն ուղղված պահանջները ն ճանապարհային երթնեկության կանոնները, որն անզգուշությամը երկու անձի առողջությանը պատճառել է միջին ծանրության վնաս՝ առողջության տնական քայքայումով, մեկի անձի առողջությանը՝ ծանր վնաս, հիմնավորված է ն բխում է գործով ձեռք բերված ապացույցներից:

(-.)

Այս առումով անդրադառնալով պաշտպանության կողմի

պատճառաբանությանն առ այն, որ եթն «ԲՄՎ» մակնիշի, «36 5։ 279» հաշվառման համարանիշի ավվտմնքենայի վարորդը երթնեկեր թույլատրելի 60 կմ/ժ թույլատրելի արագությաւմը, ապսւ հնարավոր է տեսներ «Կիա» մակնիշի ՌԴ «Է 497 Էշ: 799» համարանիշի ավտոմեքենան ն առնվազն արգելակեր, ինչը չի կարողացել անել, քանի որ երթնեկել է մուր 94,5 կմ/ժ արագությամի, ինչի արդյունքում հնարավոր է տուժողների առողջությանը միջին ծանրության ն ծաւնր վնասներ չպատճաոռվեր, վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որր թիվ 221296 եզրակացությամի արձանագրվել է, որ տվյալ ճանապարհատրանսպորտային իրադրության պայմաններում «ԲՄՎ» մակնիշի «36 ՏԹ 279» հ/ռ ավտոմեքենայի վարորդը տվյալ վթարը կանխելու տեխնիկական հնարավորություն չի ունեցել, չնայած որ թույլ է մվել գործողություն, որը տեխնիկական փեսակետից հակասել Լ ՃԵԿ-ի 65-րդ կետի պահանջին, սակայն դրա չկատարելը չի գտնվում պատճառական կապի մեջ փվյալ վթարի առաջացման հեր, քանի որ իր երթնեկության համար վտանգի առաջացման պահին՝ բախման տեղից մինչն հետադարձ կատարող ավտոմեքենայի գտնվելու հեռավորության պայմաններում, նույնիսկ թույլատրելի առավելագույն 60 կմ/ժ 2 Տե'ս քրեական գործ, հատոր 3, թերթեր 188-203:

10

արագությամբ երթնեկելու դեպքում «ԲՄՎ» մակնիշի «36.ՏԻ 279» հ/հ ավտոմեքենայի վարորդը տվալ վթարը կանխելու տեխնիկական հնարավորություն չի ունեցել, քանի որ 94,5 կմ/ժ արագությամի երթնեկելու պայմաններում վտանգի առաջացման պահին բախման տեղից վերջինիս վարած ավտոմեքենան գտնվել է 20-25 մետր հեռավորության սահմաններում, որբ սակայն բավարար չէ նույնիսկ թույլաւտրելի առավելագույն 60 կմ/ժ արագությամբ երթնեկելու պայմաններում «ԲՄՎ» մակնիշի «36 ՏԻ 279» հ/հ ավտոմեքենան ամիողջությամի կանգնեցնելու համար, որի համար անհրաժեշտ փարսւծությունը կազմում է շուրջ 416 մետր:

Սրա հետ կապված վերաքննիչ դատարանը փաստում է նան, որ ՀՀ քրեական դափավարության օրենսգրքի 267-րդ հոդվածի համաձայն՝ դավփարանում վարույթն իրականացվում է միայն մեղադրյալի նկատմամբ ն միայն նրան ներկայացված մեղադրանքով:

(...)

Վերոգրյալի համատեքատում քննարկման առարկա դարձնելով դեպքի վայրի փեսագրությունների անթույլատրելի ապացույց լինելու վերաբերյալ վերաքննիչ բողոքում ներկայացված պափտճառարաւնությունները, արձանագրելով հանդերձ, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով հափակ թվարկված են ապացույցն անթույլատրելի ճանաչելու քրեադավաւվարական հիմքերը, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ գործի նյութերում առկա չէ որնէ հանգամեւնք, որը կարող էր նշված ապացույցը որպես անթույլատրելի ճանաչելու հիմք հանդիսանալ, առավել ես, որ այդ փեսաֆայլերում պարունակվող տեսանյութերի զննությամի նույնպես հարակ արձանագրվել է «Կիա» մակնիշի «Է 497 ԵԽ 799» համարանիշի ավտոմնքենայի կողմից շրջադարձ կատաւրելուընթացքում «ԲՄՎ» մակնիշի «36 ՏԻ 279» հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենային չզիջելն ու նրա ընթացքը խոչընդովնելը ն դրանով իսկ վթարային իրադրություն ատեղծելն ու փվյալ պատահարի առաջացմուն պատճառ դառնալը:

Այսպիսով, (...) վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Երնանի քրեական դատարանը, դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները ըավարար համարելով Խաչատուր Եղունյանի արարքում ՀՀ քրեական օրենսգիքի 342-րդ հոդվածի Լին մասով նախաւտեսված հանցաւկազմի հատկանիշների առկայությունը

1

հավաստելու համար, հանգել է իրավաչափ եզրակացության, որ առկա է ապացույցների բավարար ամբողջություն, որով կհատրատվեր Խաչատուր Եղունյանի կողմից մեղադրանքի ձնակերպմամը նկարագրված գործողությունները կատարելու փաստր, պավշաւճ վերլուծության ն գնահատման է ենթարկել գործում առկա ապացույցները ն հանգել է ճիշտ հետնության (...)»:

Վճոաբեկ դատարանի հիմնավորումները ն եզրահանգումը.

10. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի անցումային դրույթները կարգավորող՝ 483-րդ հոդվածի 8-րդ մասի համաճայն՝ «Մինչն ասյն օրենսգիիքն ուժի մեջ մփնպը կայացված դատական ակտերով վերաքննիչ ն վճռաբեկ բողոքները բերվում ն քննվում են մինչն 2022 թվաւկանի հուլիսի Էր գործող կարգով»:

Վերոգրյալից հետնում է, որ 2022 թվականի հուլիսի 1-ից հետո կայացված դատական ակտերի դեմ վճռաբեկ բողոքները բերվում ն քննվում են 2022 թվականի հուլիսի 1-ից գործող քրեական դատավարության օրենսգրքով սահմանված կարգով: Հետնաբար, սույն բողոքի քննությունն -իրականացնելիս, որպես Վճռաբեկ դատարանում բողոքի քննության ընթացակարգ, հիմք է ընդունվում 2022 թվականի հուլիսի 1-ից գործող կարգը: Միննույն ժամանակ, Վճռաբեկ դատարանը փաստում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը Խ.Եղունյանի վերաբերյալ քրեական գործը քննության է առել, իսկ Վերաքննիչ դատարանն Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտի իրավաչափությունը գնահատել է 1998 թվականի հուլիսի 1-ին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի իրավակարգավորումների շրջանակներում, ուստ. ստորադամ դատարանների հետնությունների իրավաչափության գնահատման համար Վճռաբեկ դատարանը հիմք է ընդունում 1998 թվականի հուլիսի 1-ին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի իրավակարգավորումները:

1. Սույն վարույթով Վճռաբեկ դատարանի առջն բարձրացված առաջին իրավական հարցը հետնյալն է. հիմնավորված են արդյոք Խ.Եղունյանի մեղավորության վերաբերյալ ստորադաս դատարանների հետնությունները: 3Տե՛ս քրեական գործ, հատոր 4, թերթեր 78-102։

12

12. Բողոքի հիմքերի ն հիմնավորումների սահմաններում ստուգման ենթարկելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ն քրեական օրենքի կիրառման հիմնավորվածությունը, գործը քննելիս ն լուծելիս քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանումը, ինչպես նան ուսումնասիրութան ն գնահատման ենթարկելով քրեական վարույթում առկա նյութերը, Վճռաբեկ դատարանը հանգում է հետնության, որ ստորադաս դատարանները Խ.Եղունյանի մեղավորության վերաբերյալ հանգել են ճիշտ հետնության։ Մասնավորապես, Խ.Եղունյանի մեղավորության վերաբերյալ ստորադաս դատարանների դատական ակտերը՝։ բավարար չափով

պատճառաբանված ն հիմնավորված են, ն նրա մեղավորությունը հաստատվել է ստորադաս դատարանների դատական ակտերում թվարկված՝ վերաբերելի ն արժանահավատ ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, այդ թվում՝ տուժողներ Ռ.Բաբայանի, Խ.Շակոբյանի, Դ.Սարգսյանի, վկանե՝ Գ.Թոսունյանի, Գ.Աղաբեկյանի ցուցմունքներով ճանապարհատրանսպորտային պատահարի դեպքի վայրի, տրանսպորտային միջոցի զննությունների մասին

արձանագրություններով ն կից լուսանկարչական հավելվածներով, լազերային սկավառակի ն դրա մեջ ներբեռնված տեսագրությունները զննելու մասին արձանագրությամբ, ՀՀ առողջապահության նախարարության «Դատաբժշկական գիտագործնական կենտրոն» պետական ոչ առնտրային կազմակերպության կողմից տրված դատաբժշկական, ՀՇ «Փորձագիտական կենտրոն» պետական ոչ առնտրային կազմակերպության կողմից տրված` դատաավտոտեխնիկական, ՀՀ «Փորձաքննություննեի ազգային բյուր» պետական ոչ առնտրային կազմակերպության կողմից տրված՝ դատաավտոտեխնիկական ն

դատատեսաձայնագրային համալիր փորձաքննությունների եզրակացություններով": Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ստորադաս դատարանները պատշաճ վերլուծության են ենթարկել գործում առկա ապացույցները, ն Խ.Եղունյանի մեղավորության հարցում հանգե ճիշտ հետնության՝ կայացնելով պատճառաբանված դատական ակտեր:

«Տե՛ս քրեական գործ, հատոր 3, թերթեր 188-203, հատոր 4, թերթեր 78-102:

13

Անդրադառնալով բողոքաբերի՝ սուն որոշման 75.Լ5.2րդ կետերում բարձրացրած փաստարկներին Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ ստորադաս դատարաններն իրենց դատական ակտերում մանրամասն քննարկման առարկա են դարձրել բողոքաբերի հիշյալ փաստարկներն ու հանգել հիմնավորված ն պատճառաբանված հետնության:

13. Վերոգրյալից ելնելով Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ Խ.Եղունյանի մեղավորության վերաբերյալ ստորադաս դատարանների հետնությունները հիմնավորված են:

14. Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ թեն սույն գործով բողոքաբերը, ըստ էության, բարձրացրել է Խ.Եղունյանի անմեղության հարցը, այնուամենայնիվ, հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետում ամրագրված նորմը, անհրաժեշտ է քննարկման առարկա դարձնել Խ.Եղունյանին մեղսագրվող արարքին ստորադաս դատարանների կողմից տրված իրավական գնահատականի իրավաչափության հարցը, քանի որ սույն գործով առերնույթ առկա է ի շահ մեղադրյալի վճռաբեկ բողոքի սահմաններից դուրս գալու հիմք:

15. ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքի 9-րդ հոդվածի համաձայն՝ «մ. Արարքի հանցավորությունը սահմանող, պատիժը խարացնող կամ հանցանք կամ քրեական օրենադրությամբ նախատեսված արարք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ վատթարացնող օրենադրությունը հետադարձ ուժ չունի:

2. Արարքի հանցավորությունը լրիվ կամ մասնակիորեն վերացնող կամ պատիժը մեղմացնող օրենադրությունն ունի հետադարձ ուժ: Նշված դեպքում այն տարածվում է մինչն դրա ուժի մեջ մտնելը հանցանք կամ քրեական օրենսդրությամբ նախատեսված արարք կատարած այն անձանց վրա, ոլոոնց վերաբերյալ դեռես առկա չէ օրինական ուժի մեջ մփաւծ եզրափակիչ դատավարական ակտ:

(.-.)

6. Պավփասխանատվությունը մասնակիորեն մեղմացնող ն միաժամանակ մասնակիորեն խարացնող օրենքը սույն հոդվածով նախատեսված չափանիշներին համապատասխան հետադարձ ուժ ունի միայն այն մասով, որը մեղմացնում է պատասխանամտվությունը»:

14

ՀՇնախկին քրեական օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ «Ոչ մեծ ծանրության հանցագործություններ են համարվում (...) անզգուշությաւմը կավարված այն արարքները, որոնց համար այն օրենսգրքով նախատեսված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում երեք փարի ժամկետով ազատազրկումը»:

Նույն օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաճձայն՝ «Ավվտմոբիլի կամ մեխանիկական այլ տրանսպորտային միջոցի վարորդի կողմից ճանապարհային երթնեկության անվտանգության ապահովմանն ուղղված պահանջները կամ ճանապարհային երթնեկության կում տրանսպորտային միջոցների շահագործման կանոնները խախպելը, որը մարդու առողջությանն անզգուշությամբ պատճառել է ծանր կամ միջին ծանրության վնաս`

պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի առավելագույնը երկուհարյուրակյաւտիկի չափով, կամ կալանքով՝ մեկից երեք ամիս ժամկեւրով, կամ ազատազրկմամբ` առավելագույնը երկու փարի ժամկետով՝ որոշակի պաշտոններ զիաղեցնելու կամ որտշակի գործունեությամի զբաղվելու իրավունքից զիկելով՝ առավելագույնը երեք փարի ժամկետով կամ առանց դրա»:

ՃՇՇ գործող քրեական օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն` «(...) 2. Ոչ մեծ ծանրության հանցանքներ են համարվում այն օրենսգրքով նախատեսված այն արարքները, որոնց համար այն օրենսգրքի Հատուկ մասով նախատեսված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում 2 փարի ժաւմկետով ազատազրկումը, կում. որոնց համար նախատեսված է ազավությունից զրկելու հետ չկապված պատիժ:

Յ Միջին ծանրության հանցանքներ են համարվում այն օրենսգրքով նախատեսված այն արարքների, որոնց համար այն օրենսգրքի Հատուկ մասով նախատեսված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում 5 փարի ժամկետով ազատազրկումը»:

ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի 1ին մասի համաճայն՝ «Ավտոմեքենա կամ: մեխանիկական այլ փրանսպորվային միջոց վարող անձի կողմից ճանաւպարհային երթնեկության անվտանգություն ապահովմանն ուղղված պահանջ կամ ճանապարհային երթնեկության կամ տրանսպորտային միջոցների շահագործման անվվփտաւնգությունն Ձ:ապահովող կանոն խախտելը, որը մարդու առողջությանն անզգուշությամը պատճաոկլ է ծանր կամ միջին ծանրության վնաս՝

15

պատժվում է տուգանքով` փասնապատիկից երեսնապատիկի չափով, կամ

հանրային աշխատանքներով` հարյուրից երկու հարյուր ժամ տնողությամը, կամ

որոշակի պաշտոններ զրաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զիաղվելու

իրավունքից զրկելով երկուսից հինգ տարի ժամկետով կամ կարճաժամկետ

ազատազրկմամբ` առավելագույնը երկու ամիս ժամկեվով, կամ ազատազրկմամը՝ առավելագույնը երեք տարի ժամկեվավ»:

15.1. Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ ստորադաս դատարանները ոչ մեծ ծանրության հանցագործություն հանդիսացող՝ ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 1-ին մասով Խ.Եղունյանին մեղսագրված արարքը որակել են միջին ծանրության հանցանք հանդիսացող ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի 1-ին մասով: Այսինքն, ստորադաս դատարաններն այդ մասով հետադարձ ուժ են տվել Խ.Եղունյանի վիճակը վատթարացնող քրեական օրենսդրությանը՝ թույլ տալով ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքի 9-րդ հոդվածի 1-ին մասի խախտում: Ուստի, Խ.Եղունյանին վերագրվող արարքը պետք է որակել արարքը կատարելու պահին գործող՝ ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի Լին մասով:

16. Վերոգրյալի հետ մեկտեղ, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ սույն վարույթով ստորադաս դատարանի դատական ակտը հրապարակելուց հետո առերնույթ առաջացել է քրեական հետապնդումը բացառող հանգամանք, ն ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի 2-րդ մասի Լին կետով` անհրաժեշտ է քննարկման առարկա դարձնել մեղադրյալ Խ.Եղունյանի նկատմամբ ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի Լին մասով քրեական հետապնդումը՝ քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցած լինելու հիմքով, դադարեցնելու հարցը:

17. Սույն վարույթով Վճռաբեկ դատարանի առջե բարձրացված երկրորդ իրավական հարցը հետնյալն է. արդյո՛ք Խ.Եղունյանի նկատմամբ ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման՝ քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցած լինելու հիմքով:

16

ՀԸ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12րդ հոդվածի 1Լին մասի համաձայն՝ «Քրեական հերապնդում չպետք է հարուցվի, իսկ հարուցված քրեական հետապեղումը ենթակա է դադարեցման, եթն՝

(-.)

12) անձը Հայաարանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի ընդհանուր կամ հատուկ մասի դրույթների ուժով ենթակա է ազատման քրեական պատասխանամվությունից (...)»:

ՀԸ քրեական դատավարության օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի 1Լին մասի համաձայն՝ «Քրեական վարույթը ենթակա է կարճման, եթն՝

(-.)

3) կայացվել է անձի նկատմամբ քրեական հետապնդում չհարուցելու կամ մեղադրյալի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին որոշում, ն սպառվել են վարույթը շարունակելու բոլոր հնարավորությունները (...)»:

ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի համաձայն» «մ. Անձն ազատվում է քրեական պատասխանաւտվությունից, եթե հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից անցել են հետեյալ ժամկետները.

1) երկու փարի՝ ոչ մեծ ծանրության հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից. (...)

2. Վաղեմության ժամկետը հաշվարկվում է հանցանքն ավարտված համալրելու օրվանից մինչն դավաւվճոխ օրինակաւն ուժի մեջ մտնելու պահը (...)»:

18. Մեջբերված նորմերի վերլուծությունից հետնում է, որ օրենսդիրը

վաղեմության ժամկետն անցնելը դիտում է որպես քրեական հետապնդումը բացառող հանգամանք՝ սահմանելով, որ քրեական հետապնդում չպետք է հարուցվի, իսկ հարուցված քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, եթե անցել են վաղեմության ժամկետները:

5 Անձի վիճակը վատթարացնող օրենքին հետադարձ ուժ չտալու օրենսդրական պահանջի համաձայն՝ ԽԵղունյանի նկատմամբ կիրառելի է հանցավոր արարքը կատարելու պահին զործող՝ 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված՝ վաղեմության ժամկետն անցնելու հետնանքով քրեական պատասխանատվությունից ազատելու իրավական կարգավորումը:

17

19. Սույն վարույթի նյութերի ուսումնասիրությունից երնում է, որ ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 1Լին մասով նախատեսված հանցանքը կատարվել է 2022 թվականի հունվարի 19-ին: Վերոնշյալ արարքը կատարելու մեջ Խ.Եղունյանի մեղավորությունը հաստատող մեղադրական դատավճիռը կայացվել է 2023 թվականի մայիսի 22-ին, որը բողոքարկվել է Վերաքննիչ դատարան, իսկ Վերաքննիչ դատարանը բողոքի քննության արդյունքում որոշում է կայացրել 2023 թվականի հոկտեմբերի 25-ին՛: Նշված որոշման դեմ պաշտպան Հ.Սարգսյանի կողմից բերված վճռաբեկ բողոքը Վճռաբեկ դատարանի վարույթ է ընդունվել 2024 թվականի ապրիլի 10-ին':

20 Սույն որոշման նախորդ կետում մեջբերված փաստական տվյալների վերլուծությունից երնում է, որ Խ.Եղունյանին մեղսագրվող՝ կատարման պահին ոչ մեծ ծանրության հանցանք հանդիսացող արարքի համար ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի Լին մասի 1ին կետով նախատեսված քրեական պատասխանատվության ենթարկելու երկամյա ժամկետը լրանալու օրվա դրությամբ, վերջինիս նկատմամբ կայացված մեղադրական դատավճիոն օրինական ուժի մեջ մտած չի եղել: Հետնաբար, անհրաժեշտ է Խ.Եղունյանի վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2023 թվականի մայիսի 22-ի դատավճիռը ն այն անփոփոխ թողնելու մասին Վերաքննիչ դատարանի՝ 2023 թվականի հոկտեմբերի 25-ի որոշումը բեկանել, Խ.Եղունյանի նկատմամբ ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 1Լին մասով քրեական հետապնդումը դադարեցնել՝ քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցած լինելու պատճառաբանությամբ ն քրեական վարույթը կարճել՝ նկատի ունենալով, որ սպառվել են վարույթը շարունակելու բոլոր հնարավորությունները:

Խ.Եղունանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու

պարագայում, հաշվի առնելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 167-րդ հոդվածի 3-րդ մասի իրավակարգավորումները, Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ Խ.Եղունյանից հօգուտ ՀՀ պետական բյուջեի 100.000 (հարյուր հազար) ՀՀ դրամը՝ 6 Տե՛ս սույն որոշման 7-րդ կետը:

7 Տե՛ս սույն որոշման 2-րդ ն 3-րդ կետերը:

Ց Տե՛ս սույն որոշման 4-րդ կետը:

18

որպես վարութային ծախս, ենթակա չէ բռնագանձման, քանի որ վերջինս չունի դատապարտված մեղադրյալի կարգավիճակ: Նման պայմաններում, Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ Խ.Եղունյանի անվամբ հաշվառված՝ «Կիա» մակնիշի, ՌԴ «Է 497 Է 799» հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի վրա՝ 447.000 (չորս հարյուր քառասունյոթ հազար) ՀՀ դրամի չափով դրված կալանքն անհրաժեշտ է վերացնել:

Միաժամանակ, Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ Խ.Եղունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը պետք է վերացնել, իրեղեն ապացույց ճանաչված ն ՀՀ ոստիկանության պարեկային ծառայության պատասխանատու պահպանմանը հանձնված՝ «Կիա» մակնիշի, ՌԴ «Ե 497 ԵՑ 799» հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան վերադարձնել Խաչատուր Եղունյանին, Գնորգ (Թոսունյանի պատասխանատու պահպանմանը հանձնված՝ «ԲՄՎ» մակնիշի, «36 ՏԻ 279» հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան թողնել նրա տնօրինմանը, քրեական գործին կցված ն ապացույց ճանաչված՝ այլ փաստաթղթերը պահել քրեական գործի հետ միասին՝ այն պահելու ամբողջ ժամանակամիջոցում, իսկ Խ.Եղունյանի նկատմամբ սույն քրեական գործի շրջանակներում կիրառված սահմանափակումները՝ վերացնել:

Ելնելով վերոգրյալից ն ղեկավարվելով Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության 162-րդ, 163րդ ն 17-րդ հոդվածներով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 12-րդ, 13-րդ, 31-րդ, 34-րդ, 264-րդ, 28Լրդ, 36Էրդ, 363- րդ ն 385-387-րդ հոդվածներով՝ Վճռաբեկ դատարանը

ՈՐՈՇԵՑ

1. Խաչատուր Շոթայի Եղունյանի վերաբերյալ Երնան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի՝ 2023 թվականի մայիսի 22-ի դատավճիռը ն այն անփոփոխ թողնելու մասին ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2023 թվականի հոկտեմբերի 25-ի որոշումը բեկանել:

19

2. Խաչատուր Շոթայի Եղունյանի նկատմամբ 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 242-րդ հոդվածի 1Լին մասով քրեական հետապնդումը դադարեցնել քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցած լինելու հիմքով, ն քրեական վարույթը կարձել:

3. Խաչատուր Շոթայի Եղունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը վերացնել:

4. Խաչատուր Շոթայի Եղունյանի անվամբ հաշվառված՝ «Կիա» մակնիշի, ՌԴ «Բ 497 Է 799» հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի վրա՝ 447.000 (չորս հարյուր քառասունյոթ հազար) ՀՀ դրամի չափով դրված կալանքը վերացնել:

5. Իրեղեն ապացույց ճանաչված ն ՀՀ ոստիկանութան պարեկային ծառայության պատասխանատու պահպանմանը հանձնված՝ «Կիա» մակնիշի, ՌԴ «Ք 497 ԵՑ 799» հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան վերադարձնել Խաչատուր Շոթայի Եղունյանին, Գնորգ Դավթի Թոսունյանի պատասխանատու պահպանմանը հանձնված՝ «ԲՄՎ» մակնիշի, «36 ՏԲ 279» հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան թողնել նրա տնօրինմանը, քրեական գործին կցված ն ապացույց ճանաչված՝ այլ փաստաթղթերը պահել քրեական գործի հետ միասին` այն պահելու ամբողջ ժամանակամիջոցում, իսկ Խաչատուր Շոթայի Եղունյանի նկատմամբ սույն քրեական գործի շրջանակներում կիրառված սահմանափակումները վերացնել:

Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացնելու օրը:

՞Նախագահող՝ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆ

Դատավորներ՝ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ

Շ.ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ

Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ

Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆ