Ալեքսանյան — ԵԴ/0559/15/22

2». ԵԴ/0559/15/22

271 ՀԱՏՎԱ էջ

ԹԸ |

ՊՈպՔ ԱՆ

' ԱՐ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ

ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ

ՈՐՈՇՈՒՄ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

Երնան քաղաքի առաջին ատյանի

ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան,

նախագահող դատավոր՝ Ջ.Հայրապետյան

Հայաստանի Հանրապետության

վերաքննիչ քրեական դատարան,

նախագահող դատավոր՝ Մ.Մելքոնյան

22 դեկտեմբերի 2023 թվական ք.Երնան

ՃՇՇ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ՝ Վճռաբեկ դատարան), նախագահությամբ՝ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ

մասնակցությամբ դատավորներ՝ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ

Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆԻ

Դ.ԽԱՉԱՏՈՒՐՅԱՆԻ

Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ

Ս.ՕՀԱՆՅԱՆԻ

գրավոր ընթացակարգով քննության առնելով դատապարտյալ Մելքոն Վարդգեսի Ալեքսանյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2023 թվականի հունիսի Լի որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Ե.Ավագյանի հատուկ վերանայման վճռաբեկ բողոքը,

2

ՊԱՐԶԵՑ

Վարույթի դատավարական նախապատմությունը.

Լ Երնան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի՝ 2022 թվականի մարտի 3ի դատավճռով Մելքոն Վարդգեսի Ալեքսանյանի նկատմամբ 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 243.Լ-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նշանակված՝ 300.000 (երեք հարյուր հազար) ՀՀ դրամ տուգանքի չափին համարժեք գույք բռնագանձելու վերաբերյալ ՀՀ արդարադատության նախարարության պրոբացիայի ծառայության Երնանի քաղաքային մարմնի պետ Վ.Խալաթյանի միջնորդությունը Երնան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանի (այսուհետ՝ նան Առաջին ատյանի դատարան|՝ 2023 թվականի մարտի 16-ի որոշմամբ մերժվել է:

2 Դատախազի հատուկ վերանայման վերաքննիչ բողոքի քննության արդյունքում, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ՝ նան Վերաքննիչ դատարան) 2023 թվականի հունիսի 1Լին որոշում է կայացրել բողոքը մերժելու, Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2023 թվականի մարտի 16-ի որոշումն անփոփոխ թողնելու մասին:

3. Վերաքննիչ դատարանի վերոնշյալ որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Ե.Ավագյանը բերել է հատուկ վերանայման վճռաբեկ բողոք, որը Վճռաբեկ դատարանի՝ 2023 թվականի հուլիսի 25-ի որոշմամբ ընդունվել է վարույթ ն սահմանվել է դատական վարույթի իրականացման գրավոր ընթացակարգ:

Վճոաբեկ բողոքի հիմքերը, փաստարկները ն պահանջը.

Վճռաբեկ բողոքը քննվում է հետնյալ հիմքի սահմաններում` ներքոհիշյալ փաստարկներով.

4. Բողոքի հեղինակի պնդմամբ՝ ստորադաս դատարանները թույլ են տվել դատական սխալ՝ նյութական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք ազդել են վարույթի ելքի վրա, ն միաժամանակ ստորադաս դատարանները մի շարք վարույթներով նույն նորմատիվ իրավական ակտը տարաբնույթ են կիրառել:

Յ

Ի հիմնավորումը վերոնշյալի՝ բողոք բերած անձը փաստարկել է, որ տուգանքը վճարելուց խուսափելու դեպքում տուգանքի չափին համարժեք գույք բռնագանձելու իրավական ընթացակարգը, որպես այդպիսին, կոչված է ապահովելու տուգանք պատժատեսակի կատարումը: Նման պայմաններում, բողոքաբերը գտել է, որ տուգանքը վճարելուց խուսափելու դեպքում դրա չափին համարժեք գույք բոնագանձելու իրավակարգավորում որպես անձի վիճակն այ կերպ վատթարացնող օրենք դիտարկելու պայմաններում, տուգանք պատժատեսակի կատարումը գործնականում դառնալու է անհնարին՝ մինչն 2022 թվականի հուլիսի Լը հանցանք կատարած անձանց նկատմամբ, մինչդեռ քրեական օրենսդրության այս փոփոխությունը ոչ թե նման նպատակ է հետապնդում, այլ կոչված է տուգանքի դատապարտված անձի վիճակն առանց այլ կերպ վատթարացնելու ապահովել նշված պատժատեսակի կատարումը:

Ըստ բողոք բերած անձի, քննարկվող ինստիտուտի հետադարձության կարգով կիրառելիության հարցում ուշագրավ է նան այն հանգամանքը, որ տուգանքի չափին համարժեք գույքի բռնագանձումն ինքնին պատժատեսակ չէ ն ընդգրկված չէ քրեական օրենսդրությամբ սահմանված պատժի համակարգում:

5. Վերոգրյալի հիման վրա բողոք բերած անձը խնդրել է բեկանել Վերաքննիչ դատարանի՝ 2023 թվականի հունիսի 1-ի որոշումը ն կայացնել դրան փոխարինող դատական ակտ՝ բավարարելով Մելքոն Ալեքսանյանի նկատմամբ նշանակված տուգանքի չափին համարժեք գույք բռնագանձելու վերաբերյալ միջնորդությունը:

Վճոաբեկ բողոքի քննության համար էական նշանակություն ունեցող փաստական հանգամանքները.

6. Առաջին ատյանի դատարանն իր դատական ակտում արձանագրել է հետնյալը. «(..) 2021 թվականի մայիսի 5-ին ընդունված (ՀՀ քրեական օրենսգիքիյ 59րդ հոդվածի 1-րդ կետր հանդիսանում է Մելքոն Վարդգեսի Ալեքսանյանի վիճակն այլ կերպ վատթարացնող օրենք, քանի որ դրանում սահմանված են նրա նկատմամի պատժի փոփոխման ոչ նպասփավոր պայմաններ: Այլ խոսքով՝ 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5Լրդ հոդվածի իմաստով` Ս:Ալեքսանյանի նկատմամի նշանակված տուգանքը կամ վագանքի

4

չվճարված մասր չէր կարող փոփոխվել վասգանքի չափին համարժեք գույքի բոնագանձմամըբ, սակայն 2021 թվականի մայիսի 5-ին ընդունված (ՀՀ քրեական օրենսգիքի) 59-րդ հոդվածի 1Լրդ կետի իմաարով՝ տուգանքը վճարելուց խուսափելու դեպքում բոնագանձվում է դատալրաւնի որոշած փուգունքի չափին համարժեք գույք, իսկ եթե այդպիսի գուք առկա չէ, ապա վագանքը փոխարինվում է ազատազրկմաեւմը:

Վերոգրյալ պատճառարանություններով, ԼԱռաջին ատյանի դատարանը գտնում է, որ ներկայացված միջնորդությունը բավարարվելով հետադարձ ուժ կտրվի Մելքոն Վարդգեսի Ալեքաանյանի վիճակն վատթարացնող օրենքին, ինչն իրավաչափ: չէ, ուստի ՀՀ ԱՆ Պրոբացիայի ծառայության Երնանի քաղաքային մարմնի պետ Վ.Խալաթյանի միջնորդությունը՝ թիվ ԵԴ/1934/01/21 քրեական գործի դատավճոով Մելքոն Ալեքսանյանի նկապտմեւմի նշանակված տուգաւնքի չվճարված մասին համարժեք գույք բոնագանձելու վերաբերյալ, ենթակա է մերժման (..)»:

7. Վերաքննիչ դատարանը, անփոփոխ թողնելով վիճարկվող դատական ակտը, արձանագրել է հետնյալը. «(.) /Տ/ուգանքի ամիողջական վճարումից խուսափող դափապարվյալի գույք անհատույց ն հարկադրաբար վերցնելու

իրավակարգավորումն րար էության քրեաիրավական նոր ինարիտուտ է, որի կիրառումը թեն դատապարտյալների պատիժը չի խարացնու, սակայն վատթարացնում է այն դատապարտյալների վիճակը, ովքեր մինչ այդ կարգավորման ուժի մեջ մտնելն օրինական ուժի մեջ մտած դատավճիոներով դատապարտվել են տուգանքի, դրա գումարը չեն վճարել ն առկա են բավարար փաատական տվյալներ, այդ թվում՝ ուժի մեջ գտնվող դատական ակվ՝ այն մասին, որ նրանք (չարամտորեն) խուսափում են վատւգանքի գումարն ամբողջությամը վճարելուց: Ընդ որու, բոնագանձման ենթակա գույքի րացակայությունը հանգեցնում է վուգեւնքից խուսափող դավաւպարտյալի նկատմամը նշանակված ն չվճարված տուգանքն ուղղակիորեն ազատազրկմամբ փոխարինելուն (վիճակր վատթարացնող օրենք է), այն դեպքում, երբ հանցանքի կատարման ն դատավճռի ի կատար ածման պահին գործող քրեական ն քրեակատարողական օրենսգրքերի ւՏե՛ս վարույթի նյութեր, հատոր 1, թերթեր 36-44:

5

կարգավորումները դատապարտյալների վիճակը բարելավող էին. տուգանքը կարող էր փոխարինվել ն դատավճռի կատարման գործընթացն ավարվվեր տուգանքն ազավազրկումից ավելի մեղմ պատժատեսակով հանրային աշխատանքներով վտխարինելով ն այդ պատիժը կրելով:

Նշվածի համատեքատում անդրադառնալով բողոքաբերի այն պնդմանը, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված նոր ընթացակարգն անձի իրավական վիճակն այլ կերպ բարելավող օրենք է` Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ 2003 թվականի ապրիլի 18ին ըրնդուսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի կիրառման պարագայում տուգանքի գումարր վճարելուց խուսափկղու դեպքում դատփապարվյալնեենրը կարող էին իրավաչափորեն ակնկալե, որ փուգանքի չվճարած մասի կարող է փոխարինվել կամ փոխարինվեու է հանրային աշխատանքներով ն հանցագործության կատարման պահից պետության հետ ծագած քրեաիրավական հարարբերությունները կարող են ավարտվել այդ, ն ոչ թե ազատազրկում պատժատեսակը լրիվ կրելու արդյունքներով: Մինչդեռ ՀՀ քրեական նոր օրենսգրքի վերոնշյալ կարգավորումը վագանքի վճարումից խուսափող դատապարտյալին զրկում է լեգիտիմ այդ ակնկալիքից, այն է՝ վմւգանքը հանրային աշխատանքներով փոխարինվելու հնարավորությունից: Հետնաբար, ՀՀ քրեական օրենսգիրքի 59-րդ հողվածի 1Լրդ մասի կարգավորումը, այն է՝ տուգանքի վճարումից խուսափող դատապարտյալից տուգանքի չափին համարժեք գույք բոնագանձելու, դրա բացակայության պարագայում՝ տուգանքը ազատազիկմամբ փոխարինելու նորմի դատապարտյալների վիճակը վատթարացնող է, հեփնարար՝ այդ օրենքին հելրադարձ ուժ չի կարող տրվել»:

Վճոաբեկ դատարանի հիմնավորումները ն եզրահանգումը.

8. Սույն գործով Վճռաբեկ դատարանի առոջն բարձրացված իրավական հարցը հետնյալն է. իրավաչափ են արդյոք 2021 թվականի մայիսի 5-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 59-րդ հոդվածի 11-րդ մասով նախատեսված տուգանքի չափին 2 Տե'ս վարույթի նյութեր, հատոր 1, թերթեր 73-78:

6

համարժեք գույք բռնագանձելու վերաբերյալ կարգավորումն անձի վիճակը վատթարացնող դիտարկելու մասին ստորադաս դատարանների հետնությունները:

9. 2021 թվականի մայիսի 5-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի (այսուհետ՝ նան ՀՀ գործող քրեական օրենսգիրք) 9-րդ հոդվածի 6-րդ մասի համաձայն՝ «Պաղտաւսխանապտվություւըն մասնակիորեն Օ0մեղմացնղ ն միաժամանակ մասնակիորեն խարացնող օրենքը սույն հոդվածով նախատեսված չափանիշներին համապատասխան հետադարձ ուժ ունի միայն այն մասով, որը մեղմացնում է պատասխանամտվությունը»:

2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի (այսուհետ՝ նան ՀՀ նախկին քրեական օրենսգիրք) 51-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝ «Դատարանը վմեգանքը կամ տուգանքի չվճարված մաւսր փոխարինում է հանրային աշխատանքներով վատւգանքը վճարելու անհնարինության դեպքում հանրային աշխատանքների երեք ժամը նվազագույն աշխատաւվարձի դիմաց, իակ տուգանքը վճարելուց չարամտորեն խուսափելու դեպքում՝ հանրային աշխատանքների հինգ ժամի նվազագույն աշխատավարձի դիմաց: Եթե տուգանքը կամ տուգանքի չվճարված մասր հանրային աշխատանքներով փոխարինելու համար կատարված հաշվարկի արդյունքը գերազանցում է երկու հազար երկու հարյուր ժամը, ապա նշանակվում է երկու հազար երկու հարյուր ժամ: Տուգանքը կամ փուգանքի չվճարված մասը հանրային աշխատաւնքներով փոխարինելու համար կատարվող հաշվարկի արդյունքում ժամային արժեքները կլորացնեը կատարվում է դատապարվյալի օգվփն»:

ՃՇՇ գործող քրեական օրենսգրքի 59-րդ հոդվածի համաձայն` «(...) 8. Եթե դատապարտվողն ի վիճակի չէ անհապաղ ն ամբողջությամը վճարելու նշաւնակված տուգանքը, ապա դատարանը նրա համար վճարման ժամկետ Լ սահմանում՝ առավելագույնը 1 փարի, կամ թույլատրում է վմգանքը մաս առ մաս վճարել նույն ժամկետում: Եթե տուգանքը նշանակելուց հետո դատապարտյալի նյութական վիճակի վատթարացման հետնանքով նա զիկվում է վուգանքը վճարելու հնարավորությունից, ապա դավարանը, հաշվի առնելով դատապարտյալի դիրքորոշումը՝

7

1) երկարաձգում է վուգանքի վճարման սահմանված վերջնաժամկեվլվ՝ առավելագույնը 1 տարով,

2) նշանակում է հանրային աշխատանքներ` հանրային աշխատանքների 24 ժամը հաշվարկելով հանցանքը կատարելու պահին նվազագույն աշխատավարձի չափով:

(.-.)

1. Տուգանքը, վճարելուց խուսափելու դեպքում բռնագանձվում է դատարանի որոշած վտւգանքի չափին համարժեք գույք, եթն այդպիսին առկա է: Եթե այդպիսի գույք աոկա չէ, ապա տուգանքը փոխարինվում է ազատաւզիկմամի՝ ազավաւզիկմաեւն 3 օրր հաշվարկելով նվազագույն աշխատավարձի դիմաց»:

10. Վճռաբեկ դատարանը Գարուն Ասրյանի որոշմամբ անդրադառնալով տուգանքի չափին համարժեք գույք բռնագանձելու ինստիտուտի էությանը՝ ընդգծել է, որ այն նախնառաջ միտված է ապահովելու տուգանք պատժատեսակի պատշաճ կատարումը, ընդ որում անձի իրավունքներին հնարավորինս նվազ միջամտությամբ: Այսպես՝ տուգանքի չափին համարժեք գույքի բռնագանձումն ինքնին պազժավպեսակ չէ ն ընդգրկված չէ քրեական օրենսդրությամբ սահմանված պավպժի համակարգում, չունի պատժիչ բնույթ, քանի որ դրա միակ նպատակը դատարանի օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով նշանակված պատժի կատարումն ապահռվելն է: Այս համատեքստում Վճռաբեկ դատարանը հատկապես կարնորել է բռնագանձվող գույքի ն տուգանքի չափի միջն համաչափության ապահովման՝ օրենսդրորեն ամրագրված երաշխիքը, ըստ որի՝ տուգանքը վճարելուց խուսափելու դեպքում բռնագանձվում է դատարանի որոշած տուգանքի չափին համարժեք գույք:

Քննարկվող ինստիտուտը դիտարկելով ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքով նախատեսված իրավակարգավորման համատեքստում, ըստ որի` տուգանքը վճարելուց խուսափելու դեպքում այն միանգամից փոխարինվում էր մեկ այլ պապտժապտեսակով՝ հանրային աշխատանքներով, Վճռաբեկ դատարանը փաստել է, որ բռնագանձման պարագայում պատժատեսակի փոփոխություն, որպես այդպիսին, տեղի չի ունենում: Այլ կերպ՝ նախքան չվճարված տուգանքն ավելի խիստ պատժատեսակով փոխարինելը, օրենսդրորեն նախատեսվել է միջանկյալ

8

հնարավորություն` վսսգանքի կավարումն ապահովող ինքնուրույն գործիք, որը թուլ է տալիս հասնելու դատարանի դատավճռով նշանակված պատժի կատարմանը` անձի իրավունքների համեմատաբար նվազ սահմանափակման արդյունքում:

Վերոշարադրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ տուգանքի չափին համարժեք գույք բռնագանձելու վերաբերյալ կատարված փոփոխությունն ըստ էության պափասխանատվությունը մասնակիորեն մեղմացնող է, քանի որ թույլ է տալիս տուգանքն անմիջաբար չփոխարինել ավելի խիստ պատժատեսակով: ՇՀետնաբար, մինչն գործող քրեական օրենսգիրքն ուժի մեջ մտնելը կատարված արարքների դեպքում, եթե դատապարտյալը խուսափում է իր նկատմամբ նշանակված տուգանքը վճարելուց, դատարանը համապատասխան միջնորդության քննարկման արդյունքում պետք է տուգանքի չափին համարժեք գույք բռնագանձելու վերաբերյալ դատական ակտ կայացնի: Համապատասխան գույքի բացակայության դեպքում միայն նշանակված տուգանքը կարող է փոխարինվել հանրային աշխավպանքներով նախկին դատավարական ընթացակարգերին համապատասխան, քանի որ գործող քրեական օրենսգրքի 59-րդ հոդվածի 11-րդ մասով սահմանված կարգավորումը վպվաւգանքի չափին համարժեք գույքի բացակայության դեպքում այն ազատազրկմամբ փոխարինելը, անձի համար ըստ էության պատասխանատվությունը մասնակիորեն խստացնող է, ուստի հեմւադարձ ուժ չի կարող ունենար:

10.1. Վերոշարադրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանը կրկնում է, որ ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի գործողության պայմաններում հանցանք կատարելու դեպքում տուգանքի չափին համարժեք գույք բռնագանձելու ինստիտուտն ըստ էության միջանկյալ գործիք է, որը թույլ է տալիս դատարանի դատավճռով նշանակված տուգանքն անմիջաբար չփոխարինել հանրային աշխատանքներով, այսինքն՝ դատարանը պետք է նախ ն առաջ քննարկի տուգանքի չափին համարժեք գույք բռնագանձելու հարցը, իսկ այդպիսի գույքի բացակայության փաստն օրենքով 3 Տես Վճռաբեկ դատարանի` Գարու: Սարյանի գործով 2023 թվականի հունիսի 30ի թիվ ՍԴ/0006/13/22 որոշումը:

9

սահմանված կարգով հաստատվելու դեպքում` տուգանքը փոխարինի հանրային աշխատանքներով":

1. Սույն գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երնում է, որ՝

- Առաջին ատյանի դատարանը մերժել է Մ.Ալեքսանյանից տուգանքի չափին համարժեք գույք բռնագանձելու վերաբերալ ՀՀ արդարադատության նախարարության պրոբացիայի ծառայության Երնանի քաղաքային մարմնի պետի միջնորդությունը՝ ընդգծելով, որ նոր կարգավորումն անձի վիճակը վատթարացնող է, ուստի հետադարձ ուժ ունենալ չի կարող»,

- Վերաքննիչ դատարանը նս գտել է, որ գործող իրավակարգավորումն անձի վիճակը վատթարացնող է՝ նման եզրահանգման հիմքում դնելով բռնագանձման ենթակա գույքի բացակայության դեպքում վրա հասնող իրավական հետնանքը՝ տուգանքը, արարքը կատարելո ժամանակ գործող քրեական օրենքի կանոնակարգման համեմատ, ավելի խիստ պատժատեսակով՝ ազատազրկմամբ փոխարինվելը":

12. Նախորդ կետում մեջբերված փաստական հանգամանքները գնահատելով սույն որոշման 9101Լրդ կետերում վկայակոչված իրավանորմերի ն դրանց վերլուծության համատեքստում` Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ ստորադաս դատարանների այն դիրքորոշումը, որ ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքի 59-րդ հոդվածի 11-րդ մասով նախատեսված իրավակարգավորումն անձի վիճակը վատթարացնող է, հիմնավոր չէ: Մասնավորապես, նախկին ն գործող քրեական օրենսգրեր՝։ Օ։»համապատասխան իրավակարգավորումնրի համակցված վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ կատարված փոփոխություններն ընդհանուր առմամբ անձի համար պատասխանատվությունը մասնակիորեն մեղմացնող են, քանի որ թույլ են տալիս նշանակված տուգանքն անմիջաբար չփոխարինել ավելի խիստ պատժով՝ հանրային աշխատանքներով նախատեսելով միջանկյալ գործիքակազմ:

Հ Տե՛ս նույն որոշումը:

5 Տե՛ս սույն որոշման 6-րդ կետը:

6 Տե'ս սույն որոշման 7-րդ կետը:

10

Վերոշարադրյալ դատողությունների հիման վրա, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքի 59-րդ հոդվածի 11-րդ մասով նախատեսված տուգանքի չափին համարժեք գույք բռնագանձելու վերաբերյալ կարգավորումն անձի վիճակը վատթարացնող դիտարկելու մասին ստորադաս դատարանների հետնություններն իրավաչափ չեն:

ԹՅ. Ամփոփելով վերոշարադրյալը Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ Վերաքննիչ դատարանը, սույն վարույթով դատական ակտ կայացնելիս, թույլ է տվել դատական սխալ՝ նյութական օրենքի ոչ ճիշտ կիրառում, այն է՝ սխալ է մեկնաբանել ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքի 9-րդ, 59-րդ հոդվածները, ինչը, համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 362-րդ հոդվածի՝ հիմք է Վերաքննիչ դատարանի՝ 2023 թվականի հունիսի Լի որոշումը բեկանելու, ն վարույթը Վերաքննիչ դատարան՝ նոր քննության փոխանցելու համար՛։

Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ նոր քննության ընթացքում Վերաքննիչ դատարանը, սուն որոշմամբ արտահայտված իրավական

դիրքորոշումների հաշվառմամբ, պետք է քննության առնի դատախազի հատուկ վերանայման վերաքննիչ բողոքը ն ՀՀ արդարադատության նախարարության պրոբացիայի ծառայության Երնանի քաղաքային մարմնի պետ Վ.Խալաթյանի միջնորդության վերաբերյալ հանգի համապատասխան հետնության:

Ելնելով վերոգրյալից ն ղեկավարվելով Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության 162-րդ, 163րդ ն 17-րդ հոդվածներով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 31-րդ, 33-րդ, 34-րդ, 264-րդ, 28Լրդ, 352-րդ, 359-րդ, 361363-րդ ն 400-րդ հոդվածներով՝ Վճռաբեկ դատարանը

ՈՐՈՇԵՑ

1. Վճռաբեկ բողոքը բավարարել մասնակիորեն: Դատապարտյալ Մելքոն Վարդգեսի Ալեքսանյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2023 7 Հատուկ վերանայման արդյունքում դատական ակտը բեկանելուց հետո Վճռաբեկ դատարանի կողմից վարույթը համապատասխան ստորադաս դատարան նոր քննության փոխանցելու լիազորության վերաբերյալ տե՛ս, Վճռաբեկ դատարանի՝ Ավաթ Ամինի գործով 2023 թվականի հունվարի 25-ի թիվ ԵԴ/0752/06/22 որոշումը, կետ 171:

1

թվականի հունիսի 1-ի որոշումը բեկանել ն վարույթը փոխանցել նույն դատարան՝ նոր քննության:

2. Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացնելու օրը:

՞Նախագահող՝ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆ

Դատավորներ՝ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ

Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ

ԴԽԱՉԱՏՈՒՐՅԱՆ

Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆ

ՏՕ, Ս. ՕՇԱՆՑԱՆ