ՄՆԱՑԱԿԱՆ ԲԱՐԻԿՅԱՆԻ ԱՆՀԱՏԱԿԱՆ ԴԻՄՈՒՄԻ ԸՆԴՈՒՆԵԼԻՈՒԹՅԱՆ ՀԱՐՑԻ ՎԵՐԱԲԵՐՅԱԼ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՍԱՀՄԱՆԱԴՐԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ԹԻՎ 2 ԴԱՏԱԿԱՆ ԿԱԶՄԻ

ՈՐՈՇՈՒՄԸ

ԱՆՀԱՏԱԿԱՆ ԴԻՄՈՒՄԻ ԸՆԴՈՒՆԵԼԻՈՒԹՅԱՆ ՀԱՐՑԻ ՎԵՐԱԲԵՐՅԱԼ

Քաղ. Երևան

15 փետրվարի 2017թ.

Հայաստանի Հանրապետության սահմանադրական դատարանի թիվ 2

դատական կազմը`

Նախագահությամբª Ֆ. Թոխյանի

Անդամակցությամբ` Հ. Նազարյանի

Ա. Խաչատրյանի

Քննության առնելով Մնացական Բարիկյանի անհատական դիմումի ընդունելիության հարցը,

ՊԱՐԶԵՑ.

Համաձայն ՀՀ Սահմանադրության 101-րդ հոդվածի 1-ին մասի 6-րդ կետի` Մնացական Բարիկյանը 2017թ. հունվարի 31-ին դիմել է ՀՀ սահմանադրական դատարան` խնդրելով.

«Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիական օրենսգրքի 197-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին պարբերությունը ճանաչել ՀՀ Սահմանադրության 10 և 60 հոդվածներին հակասող և անվավեր»:

Սույն անհատական դիմումի նախնական ուսումնասիրությունը ցույց տվեց, որ.

1. Դիմողը նշում է, որ ՀՀ վերաքննիչ դատարանի որոշմամբ իր կամքին հակառակ ինքը զրկվել է Երևան քաղաքի Ա. Վշտունու 2-րդ նրբանցքի թիվ 7 հասցեում գտնվող 565.90 քմ ընդհանուր հողամասում գտնվող 44.50 քմ շինությունների նկատմամբ սեփականության իրավունքից` վիճարկվող դրույթի կիրառման արդյունքում: Դիմողի կարծիքով` վիճարկվող նորմն առաջացնում է իրավական անորոշություն և պայմաններ ստեղծում դրա կամայական և տարածական մեկնաբանման և կիրառման համար:

2. Դիմումի և կից ներկայացված փաստաթղթերի ուսումնասիրությունը վկայում է, որ դիմողի համար առաջացած հետևանքները պայմանավորված են ոչ թե նրա կողմից վիճարկվող հոդվածով կամ դրա վերաբերյալ ձևավորված իրավակիրառական պրակտիկայով, այլ կայացված համապատասխան դատական ակտերով: Մասնավորապես, դիմողի համար առաջացած հետևանքներն արդյունք են ՀՀ վերաքննիչ դատարանի այն եզրահանգումների, ըստ որոնց` «...Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` 2010 թվականի հուլիսի 14-ի օրինական ուժի մեջ մտած վճռով հաստատված է եղել անշարժ գույքը կողմերի միջև փաստացի առանձնացված լինելու հանգամանքը...», «...պահանջն ուղղված է ընդհանուր գույքից փաստացի տիրապետվող անշարժ գույքի առանձնացմանը, այլ ոչ թե ընդհանուր գույքից իրենց ½ մասը բնեղենով առանձնացնելուն...» և այլն, իսկ վիճարկվող դրույթը դիմողի նկատմամբ կիրառվել է որպես ՀՀ վերաքննիչ դատարանի կողմից արված եզրահանգումների հետևանք: Համաձայն ՀՀ սահմանադրական դատարանի 2009թ. մարտի 17- ի ՍԴԱՈ-21 որոշմամբ սահմանված իրավական դիրքորոշման` բոլոր այն դեպքերում, երբ դիմողը, ձևականորեն վիճարկելով օրենքի դրույթի սահմանադրականության հարց, ըստ էության բարձրացնում է այդ դրույթի կիրառման իրավաչափության հարց, ապա այդպիսի դիմումները ենթակա են մերժման` «Սահմանադրական դատարանի մասին» ՀՀ օրենքի 32- րդ հոդվածի 1-ին կետի հիմքով: Հետևաբար, այս առումով առկա է դիմումի քննության ընդունումը մերժելու` «Սահմանադրական դատարանի մասին» ՀՀ օրենքի 32-րդ հոդվածի 1-ին կետով նախատեսված հիմք:

3. Դիմողի առաջ քաշած փաստարկներն առ այն, որ «...հաշվի առնելով իմ համար առաջացած ոչ բարենպաստ հանգամանքները, վիճարկվող նորմը որևէ կապ չունի անձին պատասխանատվության ենթարկելու, հետևաբար նաև` սեփականազրկման հետ…» կամ «... դիտարկվող գույքում իմ բաժինը էական է, ի ծնե բնակվել եմ այդ տանը, այսինքն` ընդհանուր գույքի նկատմամբ ունեմ էական շահ, հետևաբար` այդ մասով ևս վիճարկվող դրույթը չի կարող սեփականազրկման հիմք հանդիսանալ...» վկայում են, որ դիմողը փորձել է հիմնավորել այն, որ խնդրո առարկա դրույթը սեփականազրկման հիմք չէ այն դեպքում, երբ սեփականազրկումը ենթադրում է սեփականության իրավունքի անհատույց դադարեցում, մինչդեռ վիճարկվող դրույթը ստեղծված անհամաչափությունը դրամական գումար վճարելու կամ այլ փոխհատուցման եղանակով հաղթահարելու նպատակ է հետապնդում, ցույց են տալիս, որ դիմողը չի պատկերացրել վիճարկվող նորմի բովանդակությունը, բավարար կերպով չի հիմնավորել, թե իր սահմանադրական ո՞ր իրավունքներն են խախտվել և ի՞նչ է ակնկալում Սահմանադրական դատարանում դիմումի քննության արդյունքում:

Անհատական դիմումին ներկայացվող պահանջներից է նաև այն, որ դիմողը պետք է պատշաճ ձևով հիմնավորի, թե իր կողմից վիճարկվող նորմերի «հակասահմանադրականության» արդյունքում իր որ սահմանադրական իրավունքն է խախտվել, ինչպես նաև հիմնավորի իր սահմանադրական իրավունքների ենթադրյալ խախտման փաստի և վիճարկվող դրույթների հակասահմանադրականության միջև պատճառահետևանքային կապի առկայությունը, պահանջներ, որոնք չպահպանելը, ըստ «Սահմանադրական դատարանի մասին» ՀՀ օրենքի 69-րդ հոդվածի 7-րդ մասի և ՀՀ սահմանադրական դատարանի 2009թ. նոյեմբերի 24-ի ՍԴՈ-839 որոշման մեջ արտահայտված իրավական դիրքորոշման, անհատական դիմումն ակնհայտ անհիմն համարելու հիմք է:

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով «Սահմանադրական դատարանի մասին» ՀՀ օրենքի 32-րդ հոդվածի 1-ին, 6-րդ կետերով և 69-րդ հոդվածի 7-րդ մասով` ՀՀ սահմանադրական դատարանի թիվ 2 դատական կազմը

ՈՐՈՇԵՑ.

Մնացական Բարիկյանի անհատական դիմումի հիման վրա գործի քննության ընդունումը մերժել:

Նախագահողª

Անդամներª

15 փետրվարի 2017 թվականի

ՍԴԴԿՈ/2-3