ՍԵՐՅՈԺԱ ՍԻՄՈՆՅԱՆԻ ԱՆՀԱՏԱԿԱՆ ԴԻՄՈՒՄԻ ԸՆԴՈՒՆԵԼԻՈՒԹՅԱՆ ՀԱՐՑԻ ՎԵՐԱԲԵՐՅԱԼ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՍԱՀՄԱՆԱԴՐԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ԹԻՎ 2 ԴԱՏԱԿԱՆ ԿԱԶՄԻ

ՈՐՈՇՈՒՄԸ

ԱՆՀԱՏԱԿԱՆ ԴԻՄՈՒՄԻ ԸՆԴՈՒՆԵԼԻՈՒԹՅԱՆ ՀԱՐՑԻ ՎԵՐԱԲԵՐՅԱԼ

Քաղ. Երևան

10 հուլիսի 2017թ.

Հայաստանի Հանրապետության սահմանադրական դատարանի թիվ 2

դատական կազմը`

Նախագահությամբª Ֆ. Թոխյանի

Անդամակցությամբ` Հ. Նազարյանի

Ա. Խաչատրյանի

Քննության առնելով Սերյոժա Սիմոնյանի անհատական դիմումի ընդունելիության հարցը,

ՊԱՐԶԵՑ.

Համաձայն ՀՀ Սահմանադրության 101-րդ հոդվածի 1-ին մասի 6-րդ կետի` Սերյոժա Սիմոնյանը 2017թ. հունիսի 22-ին դիմել է ՀՀ սահմանադրական դատարան` խնդրելով. «Աղբահանության և սանիտարական մաքրման մասին» ՀՀ օրենքի 5-րդ, 6-րդ հոդվածի 1-ին մասը, ՀՀ վերաքննիչ քաղաքացիական դատարանի 16.03.2017թ. որոշման մեջ տեղ գտած մեկնաբանությամբ, որ անկախ կողմերիս միջև պայմանագրի առկայությունից կամ բացակայությունից, պարտականությունները կատարելուց կամ չկատարելուց, աղբահանության վճարը պարտադիր է, ՀՀ Սահմանադրության 60-րդ հոդվածի 8-րդ մասի ուժով բռնագանձման ենթակա հավասարեցված հարկերին, տուրքերին և այլ վճարումներին, ճանաչել ՀՀ Սահմանադրության 60-րդ հոդվածի 8-րդ մասին հակասող հակասահմանադրական»:

Սույն անհատական դիմումի նախնական ուսումնասիրությունը ցույց տվեց, որ.

1. Դիմողը նշում է, որ դատարանները, մեկնաբանելով վիճարկվող դրույթները, եզրահանգել են, որ կողմերի միջև պայմանագրի առկայության կամ բացակայության հանգամանքից և աղբահանության պատշաճ իրականացումից անկախ աղբահանության վճարը պարտադիր է:

Դիմողի կարծիքով` այն իրավիճակը, երբ սուբյեկտը պետք է կատարի աղբահանության համար վճարելու իր պարտականությունը` անկախ աղբի առկայությունից կամ համապատասխան ծառայության կողմից փոխադրված չլինելու հանգամանքից, հակասահմանադրական է, ինչի արդյունքում խախտվում է անձի սեփականության իրավունքը:

2. «Աղբահանության և սանիտարական մաքրման մասին» ՀՀ օրենքի (այսուհետ` օրենք) համապատասխան դրույթների վերլուծությունը վկայում է, որ համապատասխան սուբյեկտի` աղբահանության դիմաց որոշակի վճարումներ կատարելու պարտականությունը սահմանվում է օրենքով, աղբահանության աշխատանքները նախապես ֆինանսավորվում են համայնքի կողմից, իսկ այնուհետև աղբահանության համար գանձվող գումարներն ուղղվում են համայնքային բյուջե կամ արտաբյուջե, հետևաբար` այս ոլորտում առաջացած հարաբերությունները քաղաքացիաիրավական բնույթ չեն կրում և չեն առաջանում պայմանագրի հիման վրա:

Վերոշարադրյալի համատեքստում դիմողի փաստարկներն առ այն, որ «անկախ կողմերիս միջև պայմանագրի առկայությունից կամ բացակայությունից աղբահանության վճարը պարտադիր է», ակնհայտ անհիմն են և սահմանադրաիրավական վեճ չեն առաջացնում:

Բացի դրանից, օրենքի 20-րդ հոդվածը` ամրագրելով աղբահանության վճար վճարողների հիմնական իրավունքները և պարտականությունները, ի թիվս այլնի, նախատեսում է, որ համապատասխան սուբյեկտներն օրենքով սահմանված կարգով իրավասու են բողոքարկել աղբահանության վճար վճարողների հաշվառման, աղբահանության վճարի հաշվարկման, ինչպես նաև այդ վճարի գանձման` իրեն վերաբերող գործողությունները, ինչպես նաև համայնքից, օպերատորից կամ կազմակերպությունից պահանջել աղբահանությունը կազմակերպողի պարտավորությունների ոչ պատշաճ կատարման հետևանքով սեփական միջոցների հաշվին կատարած աղբահանության ծախսերի հատուցում: Այսինքն, օրենսդիրը, սահմանելով համապատասխան սուբյեկտի` աղբահանության դիմաց որոշակի վճարումներ կատարելու պարտականությունը, միաժամանակ որոշակի երաշխիքներ է նախատեսում այն առումով, որ եթե աղբահանության վճար վճարողն իր հաշվին է իրականացնում աղբահանություն այն կազմակերպողի կողմից պարտավորությունները ոչ պատշաճ կատարելու հետևանքով, աղբահանության վճար վճարողին հնարավորություն է տրվում օրենքով նշված սուբյեկտներից պահանջելու սեփական միջոցների հաշվին կատարած ծախսերի հատուցում: Հետևաբար, դիմողի փաստարկն առ այն, որ համապատասխան վճարումներ կատարելու պարտականության ծագումը պետք է պայմանավորված լինի աղբի առկայությունից կամ համապատասխան ծառայության կողմից այն փոխադրված լինելու հանգամանքից, ակնհայտ անհիմն է և սահմանադրաիրավական վեճ չի առաջացնում: Սահմանադրական դատարան անհատական դիմում ներկայացնելիս, ի թիվս ըստ ձևի ներկայացվող պահանջների կատարման, անձը պետք է հստակ պատկերացնի իր նկատմամբ վերջնական դատական ակտով կիրառված օրենքի նորմի բովանդակությունը և փորձի գնահատել ու նախատեսել Սահմանադրական դատարանում իր իրավունքների պաշտպանությանն ուղղված և Սահմանադրությամբ ու օրենքով թույլատրելի հետագա գործողությունները, ինչպես նաև պետք է փորձի բավարար կերպով իրավաբանորեն հիմնավորել, թե իր սահմանադրական որ իրավունքներն են խախտվել և ինչ է ակնկալում Սահմանադրական դատարանում դիմումի քննության արդյունքում: «Սահմանադրական դատարանի մասին» ՀՀ օրենքի 69-րդ հոդվածի 4-րդ մասով ամրագրված վիճարկվող դրույթի Սահմանադրությանը հակասելու հիմնավորումներ ներկայացնելու դիմողին ներկայացվող պահանջն ինքնանպատակ չէ: Համաձայն դրա վիճարկվող օրենքի դրույթի հակասահմանադրականությունը պետք է հիմնավորված լինի օրենքի 68-րդ հոդվածի 7-րդ մասում նշված որևէ հատկանիշով, ինչը նշանակում է, որ դիմողը պետք է փորձի բավարար կերպով իրավաբանորեն հիմնավորել, թե իր սահմանադրական որ իրավունքներն են խախտվել և ինչ անմիջական պատճառահետևանքային կապ է առկա վիճարկվող օրինադրույթի և իր իրավունքների խախտման փաստի միջև, պահանջ, որին չի բավարարում խնդրո առարկա անհատական դիմումը:

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով «Սահմանադրական դատարանի մասին» ՀՀ օրենքի 32-րդ հոդվածի 6-րդ կետով և 69-րդ հոդվածի 7-րդ մասով, ՀՀ սահմանադրական դատարանի թիվ 2 դատական կազմը

ՈՐՈՇԵՑ.

Սերյոժա Սիմոնյանի անհատական դիմումով գործի քննության ընդունումը մերժել: Նախագահող`

Անդամներ`

10 հուլիսի 2017 թվականի

ՍԴԴԿՈ/2-16