Դավթյան — ԵԴ/5278/02/19

24424 ԹԱՆԻ. ն,

ՍՐՏՈՎ:

Ք 122

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ

ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ

ՀՀ վերաքննիչ քաղաքացիական Քաղաքացիական գործ թիվ ԵԴ/5278/02/19 դատարանի որոշում 2022թ.

Քաղաքացիական գործ թիվ ԵԴ/5278/02/19

Նախագահող դատավոր՝ Գ. Խանդանյան

Դատավորներ՝ Ա. Մխիթարյան

Ն. Կարապետյան

ՈՐՈՇՈՒՄ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

Հայաստանի Հանրապետության վճռաբեկ դատարանի քաղաքացիական

ն վարչական պալատը (այսուհետ՝ Վճռաբեկ դատարան) հետնյալ կազմով՝ նախագահող Ռ. ՀԱԿՈԲՅԱՆ

զեկուցող Տ. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

Ս. ԱՆՏՈՆՅԱՆ

Ա. ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ

Հ. ԲԵԴԵՎՅԱՆ

Մ. ԴՐՄԵՅԱՆ

Գ. ՀԱԿՈԲՅԱՆ

Ս. ՄԻՔԱՅԵԼՅԱՆ

Ա. ՄԿՐՏՉՅԱՆ

Է. ՍԵԴՐԱԿՅԱՆ

2022 թվականի հունիսի 24-ին

գրավոր ընթացակարգով քննելով «Ինգո Արմենիա» ԱՓԲԸ-ի (այսուհետ՝ Ընկերություն) վճռաբեկ բողոքը ՀՀ վերաքննիչ քաղաքացիական դատարանի 19.03.2020 թվականի որոշման դեմ՝ ըստ հայցի Ընկերության ընդդեմ Սոնիկ Դավթյանի՝ գումարի բռնագանձման պահանջի մասին,

ՊԱՐԶԵՑ

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.

Դիմելով դատարան՝ Ընկերությունը պահանջել է Սոնիկ Դավթյանից բռնագանձել 587.000 ՀՀ դրամ՝ որպես պարտավորության գումար, ինչպես նան 587.000 ՀՀ դրամի

2

նկատմամբ հաշվարկել ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 411-րդ հոդվածով սահմանված տոկոսները՝ սկսած հայցադիմումը դատարան մուտք լինելու օրվանից մինչն պարտավորության կատարման օրը:

Երնան քաղաքի ընդհանուր իրավասության 6դատարանի (դատավոր՝ Դ. Հովհաննիսյան) (այսուհետ Դատարան) 09.12.2019 թվականի վճռով հայցը բավարարվել է:

ՀՀ վերաքննիչ քաղաքացիական դատարանի (այսուհետ՝ Վերաքննիչ դատարան) 19.03.2020 թվականի որոշմամբ Սոնիկ Դավթյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարվել է՝ Դատարանի 09.12.2009 թվականի վճիռը բեկանվել ն փոփոխվել է՝ հայցը մերժվել է:

Սույն գործով վճռաբեկ բողոք է ներկայացրել Ընկերությունը (ներկայացուցիչ Մարուսյա Ավետիսյան):

Վճռաբեկ բողոքի պատասխան չի ներկայացվել:

2. Վճռաբեկ բողոքի հիմքը, հիմնավորումները ն պահանջը.

Սույն վճռաբեկ բողոքը քննվում է հետնյալ հիմքի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.

Վերաքննիչ դատարանը խախտել է ՀՀ Սահմանադրության 6-րդ նե 63-րդ հոդվածները, «Մարդու իրավունքների ն հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվեեցիաի 6-րդ հոդվածը, ՀՀ "քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 6-րդ, 7-րդ, 8-րդ, 9-րդ, 59-րդ ն 66-րդ հոդվածները:

Բողոք բերած անձը նշված պեդումը պատճառաբանել է հետնյալ փաստարկներով.

Տվյալ դեպքում Վերաքննիչ դատարանը բազմակողմանի, լրիվ ն օբյեկտիվ չի հետազոտել գործում առկա ապացույցները, մասնավորապես՝ թիվ ՏՔ 037801 վկայագրի 13.1 կետի «բ» ենթակետը ն Բյուրո կատարված հարցման պատասխանները պատշաճ ուսումնասիրության առարկա չի դարձրել, ինչի հիման վրա Ընկերության կողմից ներկայացված Քօհօ6.Յո կայքից հանված քաղվածքը դիտարկել է որպես ոչ թույլատրելի ապացույց, այն դեպքում` երբ թիվ ՏՔ 037801 պայմանագրի կնքմամբ ապահովադիրը տվել էր իր համաձայնությունը իր կողմից ներկայացված փաստաթղթերում առկա տվյալներն օգտագործել ԱՊՊԱ պայմանագրում առկա տվյալների ստուգման ն հետադարձ պահանջի իրականացման համար, որի մասին փաստում են նան Բյուրո կատարած հարցման պատասխանները, ինչի հիման վրա, ունենալով համապատասխան համաձայնությունը, Ընկերությունը մուտք է գործել Քօիշօ.ռտ կայք ն տեղեկացել է, որ ապահովադիրն ԱՊՊԱ պայմանագրի կնքման պահին ապահովագրության ռիսկայության աստիաճանը որոշելու համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքի, այն է՝ ավտոմեքենայի շահագործման նպատակի մասին սուտ տեղեկություներ է հայտնել: Ընկերությունն ունենալով համապատասխան համաձայնությունը նշված ապացույցն օգտագործլ է հետադարձ պահանջի իրականացման համար:

Յ

Ավտոտրանսպորտային միջոցի օգտագործման նպատակը իրավահարաբերության ծագման պահին գործող թիվ 5ՏՔ037801 վկայագրի անբաժանելի մասը կազմող «Հայաստանի ավտոապահովագրողների բյուրո» իրավաբանական անձանց միության կողմից 13.09.2010 թվականի թիվ 10-. որոշմամբ նախատեսված կանոնների համաձայն ապահովադրի կողմից ապահովագրողին տրամադրման ենթակա տեղեկություն է, հետնաբար Ընկերությունն այդ տեղեկությունից օգտվել է իրավաչափ կերպով՝ օգտագործելով ձեռք բերված ապացույցները:

Վերաքննիչ դատարանը որոշման պատճառաբանական մասում չի ներկայացրել իր դատողությունները 06.02.2020 թվականին Ընկերության կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքի պատասխանում նշված փաստերի ն հիմնավորումների վերաբերյալ ն չի մեկնաբանել, թե ինչու դրանք տվյալ դեպքում կիրառելի չեն:

Վերոգրյալի հիման վրա բողոք բերած անձը պահանջել է բեկանել վերաքննիչ դատարանի 19.03.2020 թվականի որոշումը ն օրինական ուժ տալ Դատարանի 09.12.2019 թվականի վճռին:

3. Վճռաբեկ բողոքի քննության համար նշանակություն ունեցող փաստերը.

Վճռաբեկ բողոքի քննության համար էական նշանակություն ունեն հետնյալ փաստերը՝

Դ Ընկերության ն Սոնիկ Դավթյանի միջն 24.08.2016 թվականին կնքվել է «Օքծ| Տէ» մակնիշի 34ՔՔ322 պետհամարանիշի 6ավտոտրանսպորտային միջոցի օգտագործումից բխող պատասխանատվության պարտադիր ապահովագրության թիվ ՏՔՕ37801 վկայագիր, որով այպլահովագրվել է Ավտոմեքենայի մասնակցությամբ 25.08.2016 թվականից մինչն 26.11.2016 թվականն ընկած ժամանակահատվածում տեղի ունեցած ապահովագրական պատահար(ների հետնանքով տուժած անձանց պատճառված վնասների հատուցման համար 60ապահովագրված անձանց պատասխանատվությունը: Վկայագրում որպես ավտոմեքենայի օգտագործման նպատակ նշվել է «անձնական» (գ.թ. 11):

2) «Օքտ| ՃՏե՛ճ» մակնիշի 34 ՔՔ 322 պետհամարանիշի ն «Խ7/6Րօ646Տ 86ոշ» մակնիշի 34Ճի358 պետհամարանիշի ավտոմեքենաների մասնակցությամբ 02.11.2016 թվականին տեղի է ունեցել ճանապարհատրանսպորտային պատահար, համաձայն 02.10.2016 թվականին կազմված արձանագրություն-համաձայնության՝ տեղի ունեցած ապահովագրական պատահարի մեջ մեղավոր կողմ է հանդիսացել «Օքճ| ՃՏե՛ճ» մակնիշի 34 ՔՔ 322 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի վարորդ Կարեն Գրիգորյանը, ով ամբողջությամբ ընդունել է իր մեղավորությունը (գ.թ. 16-17):

3) ԱՊՊԱ ոլորտում ավտոմեքենային պատճառված վնասի գնահատման 13.10.2016 թվականի թիվ ՏՒ94596 Ճ1 հաշվետվության համաձայն ՝ «Խ/6-66465 8Շոշ» մակնիշի 34

4

ՃԱ 358 պետհամարանիշի ավտոմեքենային պատճառվել է 587.000 ՀՀ դրամի չափով նյութական վնաս (գ.թ. 14):

4) 27.10.2016 թվականին թիվ 163256 փոխանցումով Ընկերությունը հատուցել է «ԽԹՐՇ64ժ6Տ 85ոշ» մակնիշի 34 Ճի| 358 պետհամարանիշի ավտոմեքենային պատճառված վնասը ավտոմեքենայի սեփականատիրոջը՝ Արթուր Սարգսյանին 587.000 ՀՀ դրամի չափով (գ-թ. 13):

5) Ընկերությունը որպես «Օքօլ տետ» մակնիշի 34 ՔՔ 322 պետհամարանիշի ավտոմեքենան տաքսի շահագործվելու վերաբերյալ ապացույց ներկայացրել է ՀՀ ոստիկանության «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության կողմից «Վարչական տույժ նշանակելու մասին» 08.09.2016 թվականի որոշման լուսապատճենը՝ ներբեռնած ՔօԱշօ.ռտ կայքից ն տեսաձայնագրություն: Մասնավորապես՝ Քօիշճ.ռոո կայքից հանված քաղվածքի ն տեսաձայնագրության համաձայն՝ «Օք6| ճՏէ՞շ» մակնիշի 34 ՔՔ 322 պետհամարանիշի ավտոմեքենայի վրա առկա է որպես ոչ անձնական նպատակով օգտագործելու մասին վկայող դեղին տարբերանշան՝ ամրացված ավտոմեքենայի տանիքին (գ.թ. 22, 58:

4. Վճռաբեկ դատարանի պատճառաբանությունները ն եզրահանգումները.

Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելը պայմանավորված է ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված հիմքի առկայությամբ, այն է՝ բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ օրենքի ն այլ նորմատիվ իրավական ակտերի միատեսակ կիրառության համար ն գտնում է, որ տվյալ դեպքում Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումները` պայմանագրային հարաբերություններում անձնական տվյալների մշակման Ա օգտագործման պայմանների վերաբերյալ կարող են էական նշանակություն ունենալ միասնական դատական պրակտիկայի ձնավորման հարցում:

Վերոգրյալով պայմանավորված Վճռաբեկ դատարանն անհրաժեշտ է համարում անդրադառնալ հետնյալ իրավական հարցադրմանը. արդյոք ապահովագրական պայմանագրի մեջ մատնանշված ն պայմանագիրը կեքելու պահին գործող խմբագրությամբ «Հայաստանի ավտոապահովագրողների բյուրո» իրավաբանական անձանց միության կողմից ընդունված ն հաստատված 10-Լ կանոններին հղում կատարելն ինքնին համապատասխանում է «Անձեական տվյալների պաշտպանության մասին» ՀՀ օրենքի 9րդ հոդվածով նախատեսված տվյալների սուբյեկտի կողմից համաձայնություն տալու պահանջներին:

ՀՀ. Սահմանադրության 34-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ յուրաքանչյուր ոք ունի իրեն վերաբերող տվյալների պաշտպանության իրավունք: Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ անձնական տվյալների մշակումը պետք է կատարվի բարեխղճորեն,

5

օրենքով սահմանված նպատակով, անձի համաձայնությամբ կամ առանց այդ համաձայնության՝ օրենքով սահմանված այլ իրավաչափ հիմքի առկայությամբ:

ՀՀ Սահմանադրության 81րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ հիմնական իրավունքների ն ազատությունների վերաբերյալ Սահմանադրությունում ամրագրված դրույթները մեկնաբանելիս հաշվի է առնվում Հայաստանի Հանրապետության վավերացրած՝ մարդու իրավունքների վերաբերյալ միջազգային պայմանագրերի հիման վրա գործող մարմինների պրակտիկան: Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հիմնական իրավունքների Ա ազատությունների սահմանափակումները չեն կարող գերազանցել Հայաստանի 60Հանրապետութան միջազգային պայմանագրերով սահմանված սահմանափակումները:

Մարդու իրավունքների Ա հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին եվրոպական կոնվենցիայի (այսուհետ` Եվրոպական կոնվենցիա) 8-րդ հոդվածի 1-ին կետի համաձայն՝ յուրաքանչյուր ոք ունի իր անձնական ու ընտանեկան կյանքի, բնակարանի ն նամակագրության նկատմամբ հարգանքի իրավունք:

Նույն հոդվածի 2-րդ կետի համաձայն՝ չի թույլատրվում պետական մարմինների միջամտությունն այդ իրավունքի իրականացմանը, բացառությամբ այն դեպքերի, եր։ դա նախատեսված է օրենքվ ն անհրաժետ է ժողովրդավարական հասարակությունում ի շահ պետական անվտանգության, հասարակական կարգի կամ երկրի տնտեսական բարեկեցության, ինչպես նան . անկարգությունների կամ հանցագործությունների կանխման, առողջության կամ բարոյականության պաշտպանութան կամ այ անձանց իրավունքնեի ն ազատությունների պաշտպանության նպատակով:

«Անձնական տվյալների ավտոմատացված մշակման դեպքում անհատների պաշտպանության մասին» 28.01.1981 թվականի կոնվենցիայի ((այսուհետ՝ Կոնվենցիա) ՀՀ-ի համար ուժի մեջ է մտել 01.09.2012 թվականին) 1-ին հոդվածի համաձայն՝ Կոնվենցիայի նպատակն է ապահովել յուրաքանչյուր Կողմի տարածքում յուրաքանչյուր անհատի, անկախ նրա քաղաքացիությունից կամ բնակության վայրից, իրավունքների ն հիմնարար ազատությունների, մասնավորապես նրա գաղտնիության իրավունքի նկատմամբ հարգանքը իրեն առնչվող անձնական տվյալների ավտոմատացված մշակման մասով (տվյալների պաշտպանություն):

Համաձայն Կոնվենցիայի 2-րդ հոդվածի՝ Կոնվենցիայի նպատակներով՝

ա. «Անձնական տվյալներ» նշանակում է՝ ինքնությունը հաստատված ն ինքնությունը հաստատման ենթակա անհատների վերաբերյալ ցանկացած տեղեկատվություն: (....):

Եվրոպական կոնվենցիայի 7-րդ հոդվածի համաձայն՝ համապատասխան անվտանգության միջոցներ պետք է ձեռնարկվեն տվյալների ավտոմատացված ֆայլերում պահվող անձնական տվյալները պատահական կամ չթույլատրված ոչնչացումից կամ պատահական կորստից, ինչպես նան չթույլատրված մուտքից, փոփոխումից կամ տարածումից պաշտպանելու համար:

6

ՀՀ Սահմանադրությամբ երաշխավորվում է անձնական տվյալների՝ որպես հիմնական իրավունքի պաշտպանությունը: Նշված իրավունքի պաշտպանությունը երաշխավորված է նան Եվրոպական կոնվենցիայի 8-րդ հոդվածով, որի մեկնաբանությանն անդրադարձ է կատարվել Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի (այսուհետ նան՝ Եվրոպական դատարան) դատական պրակտիկայում: Հարկ է նշել, որ Եվրոպական դատարանը վերջին տասնամյակում զգալիորեն ընդլայնել է Եվրոպական կոնվենցիայի 8-րդ հոդվածով պաշտպանության ենթակա ոլորտի շրջանակը: Նմանօրինակ զարգացումը ներհատուկ է տվյալ հոդվածի բնույթին, քանի որ հիմնական հատկանիշ դրանց կիրառման ընթացքում հավասարակշռության հաստատման անհրաժեշտությունն է մարդու իրավունքների պաշտպանության ն Պայմանավորվող պետության կողմից թույլատրելի հայեցողության շրջանակի միջն: Եվրոպական դատարանն արձանագրել է, որ անձնական կյանքի գաղափարը տարածվում է անձի ինքնությանն առնչվող տարրերի վրա, ինչպիսիք են՝ նրա անունը, լուսանկարը, ֆիզիկական ն բարոյական անձեռնմխելիությունը, ինչպես նան այն, որ Եվրոպական կոնվենցիայի 8-րդ հոդվածով նախատեսված երաշխիքը հիմնականում կոչված է ապահովել յուրաքանչյուր անձի անհատականության զարգացումն իր նմանների հետ հարաբերություններում առանց արտաքին միջամտությունների: Ուստի գոյություն ունի անհատի՝ այլոց հետ շփման գոտի, որը նույնիսկ հանրային համատեքստում կարող է վերաբերել անձնական կյանքին (տե՛՛ս /օո Է/ոոօմօո 7. Շօոտօո), 07.02.2012 թվականի վճիռ, կետ 95): Եվրոպական դատարանը նան նշել է, որ անձնական բնույթի տվյալների պաշտպանությունը հիմնարար նշանակություն ունի Եվրոպական կոնվենցիայի 8-րդ հոդվածում նախատեսված անձնական ն ընտանեկան կյանքի նկատմամբ հարգանքի իրավունքի իրացման համար (տե՛ս Տճքռնսոոօո Խ(ոմմոզքծոջչ Օ)/ օոմ Տռէռոծմ/ճ Օյ/

մ. Բոլռոմ, 27.06.2017 թվականի վճիո, կետ 133): Եվրոպական դատարանը մեկ այլ որոշմամբ, արձանագրելով, որ անհատի «անձնական կյանքին» վերաբերող տվյալների պահպանումը նս ենթակա է պաշտպանության Եվրոպական կոնվենցիայի 8-րդ հոդվածի 1-ին կետի համատեքստում, միաժամանակ նշել է, որ «անձնական կյանք» եզրույթը չպետք է չափազանց նեղ մեկնաբանել: Մասնավորապես, հարգանքն անձնական կյանքի նկատմամբ ներառում է այլոց հետ հարաբերությունների հաստատումը ն զարգացումը, այդուհանդերձ, որնէ կերպ չի կարող արդարացվել այնպիսի մեկնաբանությունը, որը բացառում է «անձնական կյանք» եզրույթից մասնագիտական կամ աշխատանքային գործունեությունը: Եվրոպական դատարանի դիտարկմամբ նման լայն մեկնաբանությունը բխում է նան «Անձնական տվյալների ավտոմատացված մշակման դեպքում անհատների պաշտպանության մասին» 28.01.1981 թվականի կոնվենցիայի դրույթներից, որի նպատակն է «ապահովել յուրաքանչյուր Կողմի տարածքում յուրաքանջյութր անհատի, (.) իրավունքներ ն հիմնարար ազատությունների, մասնավորապես նրա գաղտնիության իրավունքի նկատմամբ հարգանքը՝ իրեն առնչվող անձնական տվյալների ավտոմատացված մշակման մասով

7

(տվյալների պաշտպանություն)» (տե՛ս Ճտռոո չ. Տոաշօոլռոմ, 16.02.2000 թվականի վճիռ կետ 65):

Եվրոպական դատարանը մեկ այլ գործով ընդգծել է, որ Եվրոպական կոնվենցիայի 8-րդ հոդվածի առաջնային նպատակն է պաշտպանել անձնական Ա ընտանեկան կյանքը, բնակարանը ն նամակագրություն, պետական մարմինների կամայական միջամտություններից (տե՛ս, Լ/Ե6ՈՒ 7. Բոռոօ, 22.02.2018 թվականի վճիռ, կետ 40-42): Այդուռանդերձ, Եվրոպական դատարանն արձանագրել է, որ անդամ պետությունները կրում են նան նույնիսկ մասնավոր անձանց միջն Եվրոպական կոնվենցիայի 8-րդ հոդվածով սահմանված իրավունքների պահպանումը երաշխավորելու դրական պարտավորություն (տե՛ս ԹճռԵսԼ6ՏՇս 7. Թօտռուճ, 05.09.2017 թվականի վճիո, կետ 108-111): Այս պարտավորությունները կարող են ենթադրել այնպիսի միջոցների ձեռնարկում, որոնք կոչված կլինեն ապահովել հարգանքն անձնական կյանքի նկատմամբ՝ ընդհուպ մինչն անհատների փոխհարաբերություններում (տե՛ս, Էմօոտ Մ. հօ Սու64 Խոջժօո, 10.04.2007 թվականի վճիռ, կետ 75):

Եվրոպական կոնվենցիայի ներքո պետության համար սահմանված դրական ն բացասական պարտավորությունների գնահատման դեպքում կիրառելի սկզբունքները նմանատիպ են: Հարկավոր է հաշվի առնել արդար հավասարակշռությունը, որն անհրաժեշտ է ապահովել հանրության՝ որպես մեկ ամբողջության ն անհատի մրցակցող շահերի միջն, ընդ որում Եվրոպական կոնվենցիայի 8-րդ հոդվածի 2-րդ կետում նշված նպատակները հստակ դերակատարում ունեն (տե՛ս, Է/ճածձանմոօո չ. Էլոլռոմ, 16.07.2014 թվականի վճիռ, կետ 65): Եվրոպական դատարանը նշել է, որ երբ գործն առնչվում է բացասական պարտավորությանը, անհրաժեշտ է գնահատել, թե արդյո՞ք տվյալ միջամտությունը համապատասխանել է Եվրոպական կոնվենցիայի 8-րդ հոդված 2-րդ մասի պահանջներին, այն է՝ թե արդյո՞ք տվյալ միջամտությունը եղել է օրենքով սահմանված կարգով, արդյո՞ք հետապնդել է իրավաչափ նպատակ ն արդյոք անհրաժեշտ է եղել ժողովրդավարական հասարակությունում:

Վերոնշյալ ներպետական ն միջազգային կարգավորումներից հետնում է, որ անձնական տվյալները, լինելով անձի հիմնական՝ պաշտպանության ենթակա իրավունք, կարող են միջամտության առարկա հանդիսանալ: Մասնավորապես, սահմանադիրը նախատեսել է անձնական տվյալների մշակման իրավական հնարավորությունը՝ միաժամանակ սահմանելով դրա իրականացման չափանիշները, որոնք, ըստ էության, բխում են Հայաստանի Հանրապետության վավերացրած վերաբերելի միջազգային փաստաթղթերի բովանդակությունից: Այսպես, անձնական տվյալների մշակումը պետք է կատարվի բարեխղճորեն, օրենքով սահմանված նպատակով, անձի համաձայնությամբ կամ առանց այդ համաձայնության օրենքով սահմանված այլ իրավաչափ հիմքի առկայությամբ: Վերը թվարկված չափանիշներն առավել մանրամասն կարգավորված են «Անձնական տվյալների պաշտպանության մասին» ՀՀ օրենքով (այսուհետ նան՝ Օրենք): Այսպես՝ Օրենքի 1-ին հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝

8

նուն «օրենքը կարգավորում է պետական կառավարման կամ տեղական ինքնակառավարման մարմինների, պետական կամ համայնքային հիմնարկների կամ կազմակերպությունների, իրավաբանական կամ ֆիզիկական անձանց կողմից անձնական տվյալները մշակելու դրանց նկատմամբ պետական հսկողություն իրականացնելու կարգն ու պայմանները:

Օրենքի 3-րդ հոդվածի 1-ին մասում օրենսդիրը բացահայտել է նույն օրենքում օգտագործվող հիմնական հասկացությունների բովանդակությունը, այն է՝

1) անձնական տվյալ՝ ֆիզիկական անձին վերաբերող ցանկացած տեղեկություն, որը թուլ է տալիս կամ կարող է թուլ տալ ուղղակի կամ անուղղակի կերպով նույնականացնել անձի ինքնությունը.

2) անձնական տվյալների մշակում՝ անկախ իրականացման ձնից ն եղանակից (այդ թվում` ավտոմատացված, տեխնիկական ցանկացած միջոցներ կիրառելու կամ առանց դրանց) ցանկացած գործողություն կամ գործողությունների խումբ, որը կապված է անձնական տվյալները հավաքելու կամ ամրագրելու կամ մուտքագրելու կամ համակարգելու կամ կազմակերպելու կամ պահպանելու կամ օգտագործելու կամ վերափոխելու կամ վերականգնելու կամ փոխանցելու կամ ուղղելու կամ ուղեփակելու կամ ոչնչացնելու կամ այլ գործողություններ կատարելու հետ.

3) անձնական տվյալների փոխանցում երրորդ անձանց՝ անձնական տվյալները որոշակի կամ անորոշ շրջանակի այլ անձանց փոխանցելուն կամ դրանց հետ ծանոթացնելուն ուղղված գործողություն, այդ թվում՝ զանգվածային լրատվության միջոցներով անձնական տվյալները հրապարակելը, տեղեկատվական հաղորդակցման ցանցերում տեղադրելը կամ այլ եղանակով անձնական տվյալներն այլ անձի մատչելի դարձնելը.

4) անձնական տվյալների օգտագործում՝ անձնական տվյալների հետ կատարվող գործողություն, որի ուղղակի կամ անուղղակի նպատակը կարող է լինել որոշումներ ընդունելը կամ կարծիք ձնավորելը կամ իրավունքներ ձեռք բերելը կամ իրավունքներ կամ արտոնություններ տրամադրելը կամ իրավունքները սահմանափակելը կամ զրկելը կամ այլ նպատակի իրագործումը, որոնք տվյալների սուբյեկտի կամ երրորդ անձանց համար առաջացնում կամ կարող են առաջացնել իրավական հետնանքներ կամ այլ կերպ առնչվել նրանց իրավունքներին ու ազատություններին.

6) տվյալների սուբյեկտ` ֆիզիկական անձ, որին վերաբերում են անձնական տվյալները.

7) տվյալների բազա՝ որոշակի հատկանիշներով համակարգված անձնական տվյալների ամբողջություն.

(..)

15) հանրամատչելի անձնական տվյալներ` տեղեկություններ, որոնք տվյալների սուբյեկտի համաձայնությամբ կամ իր անձնական տվյալները հանրամատծճելի դարձնելուն ուղղված գիտակցված գործողությունների կատարմամբ մատչելի են դառնում որոշակի

9

կամ անորոշ շրջանակի անձանց համար, ինչպես նան այն տեղեկությունները, որոնք օրենքով նախատեսված են որպես հանրամատչելի տեղեկություններ.

(..):

Օրենքի 4-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ անձնական տվյալները մշակվում են օրինական ն որոշակի նպատակներով ն առանց տվյալների սուբյեկտի համաձայնության չեն կարող օգտագործվել այլ նպատակներով:

Օրենքի 7-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` անձնական տվյալների սուբյեկտի գրավոր համաձայնության դեպքում անձնական տվյալներ մշակող համարվող ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձինք կարող են պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմնից ստանալ որոշակի գործողության համար անհրաժեշտ Ա անձնական տվյալների սուբյեկտի գրավոր համաձայնության մեջ ուղղակիորեն մատնանշված անձնական տվյալը:

Օրենքի 8-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` անձնական տվյալներ մշակելը օրինական է, եթե՝

3 տվյալները մշակվել են օրենքի պահանջների պահպանմամբ, ն տվյալների սուբյեկտը տվել է իր համաձայնությունը, բացառությամբ նույն օրենքով կամ այլ օրենքներով ուղղակիորեն նախատեսված դեպքերի, կամ

2) մշակվող տվյալները ձեռք են բերվել անձնական տվյալների հանրամատչելի աղբյուրներից:

Օրենքի 9րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝ ովյալների սուբյեկտի համաձայնությունը համարվում է տրված, ն մշակողն այն մշակելու իրավունք ունի, երբ՝

1) մշակողին հասցեագրած ն տվյալների սուբյեկտի ստորագրած փաստաթղթում նշված են անձնական տվյալները, բացառությամբ այն դեպքերի, երբ փաստաթուղթն իր բովանդակությամբ հանդիսանում է անձնական տվյալները մշակելու դեմ առարկություն.

2) մշակողը տվյալները ստացել է տվյալների սուբյեկտի հետ կնքված պայմանագրի հիման վրա ն օգտագործում է այդ պայմանագրով սահմանված գործողությունների նպատակով.

3) տվյալների սուբյեկտն իր կամքով, օգտագործելու նպատակով բանավոր փոխանցում է մշակողին իր անձնական տվյալների մասին տեղեկությունները:

Օրենքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ անձնական տվյալներ մշակողը կամ նույն օրենքի 14-րդ հոդվածով նախատեսված լիազորված անձը տվյալների սուբյեկտի համաձայնությունն Օ։-ստանալու նպատակով ծանուցում է տվյալներ մշակելու մտադրության մասին: Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ ծանուցման մեջ նշվում են՝

1) տվյալների սուբյեկտի ազգանունը, անունը, հայրանունը.

2) անձնական տվյալների մշակման իրավական հիմքերը ն նպատակը.

3) մշակման ենթակա անձնական տվյալների ցանկը.

10

4) անձնական տվյալների հետ կատարման ենթակա գործողությունների ցանկը, որոնց համար հայցվում է տվյալների սուբյեկտի համաձայնությունը.

5) այն անձանց շրջանակը, որոնց կարող են փոխանցվել անձնական տվյալները.

6) անձնական տվյալների սուբյեկտի համաձայնությունը հայցող մշակողի կամ նրա ներկայացուցչի անվանումը (ազգանունը, անունը, հայրանունը, պաշտոնը) ն գտնվելու կամ հաշվառման (փաստացի բնակության) վայրը.

7 տվյալների սուբյեկտի կողմից անձնական տվյալների ուղղում, ոչնչացում, տվյալների մշակման դադարեցում պահանջելու կամ մշակման հետ կապված այլ գործողություն կատարելու վերաբերյալ տեղեկություններ.

8 հայցվող 01համաձայնության գործողութան ժամկետը ինչպե, նան համաձայնությունը հետ կանչելու կարգը ն դրա հետնանքները:

Վկայակոչված իրավակարգավորումները հիմք ընդունելով Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ անձնական տվյալների մշակումն օրինական կարող է որակվել միայն այն դեպքում, երբ տվյալները մշակվել են օրենքի պահանջների պահպանմամբ, ն տվյալների սուբյեկտը տվել է իր համաձայնությունը, բացառությամբ նույն օրենքով կամ այլ օրենքներով ուղղակիորեն նախատեսված դեպքերի, կամ երբ մշակվող տվյալները ձեռք են բերվել անձնական տվյալների հանրամատչելի աղբյուրներից: Վերոգրյալից հետնում է, որ թե սահմանադիրը, ն թե օրենսդիրը կարնորել է անձնական տվյալների մշակման սպարագայում տվյալների սուբյեկտի կողմից տրված համաձայնությունը: Իրավակիրառ պրակտիկայում որոշակի հետաքրքրություն է ներկայացնում այդպիսի համաձայնության բովանդակության բացահայտումը:

Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ Եվրոպական դատարանը մի շարք գործերով արձանագրել է Եվրոպական կոնվենցիայի 8-րդ հոդվածի խախտում, երբ տվյալները մշակողի կողմից անձնական տվյալների բացահայտումը տեղի է ունեցել առանց տվյալների սուբյեկտի համաձայնության (տե՛ս, օրինակ Թռմս չ. 1հօ ԹօքսԵնՇ օք Խ(014օմճ, 15.04.2015 թվականի վճիռ, կետեր 30,32: Խ(օ6իսէ6 7. Լ/էհսճուն, 27.02.2018 թվականի վճիռ, կետեր 103,106: Տ6Ւօ մ. էտէօուռ, 03.09.2015 թվականի վճիռ, կետեր 17-19,64): Ընդ որում, Եվրոպական դատարանն արձանագրել է, որ տվյալների սուբյեկտի համաձայնությունը պետք է ուղիղ ե միանշանակ արտահայտված լինի, որպեսզի այն անձնական տվյալն օգտագործելու համար վավեր պայման դիտարկվի (տե՛ս, Կօոօմոլօմճ մ. Թսջջ|ը, 09.10.2014 թվականի վճիռը, կետեր 47-48):

Միաժամանակ Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ Օրենքի նախագիծը մշակվել է Եվրապառլամենտի ու Եվրախորհրդի 1995 թվականի հոկտեմբերի 24-ի ԵՄ-95-46 «Անձնական տվյալնեի մշակման ընթացքում մասնավոր անձանց իրավունքների պաշտպանության մասին» դիրեկտիվի (այսուհետ նան՝ Դիրեկտիվ) դրույթների հիման վրա, հետնաբար «տվյալների սուբյեկտի համաձայնություն» արտահայտությունը հարկ է համարում բացահայտել նան դիրեկտիվի դրույթների վերաբերելի կարգավորումների համատեքստում: Այսպես` համաձայն Դիրեկտիվի 2-րդ

11

հոդվածի` «տվյալների սուբյեկտի համաձայնություն» նշանակում է որոշակի ն տեղեկացված ազար տրված ցանկացած կամահայտնություն, որով տվյալների սուբյեկտը տալիս է իր հավանությունը' իր անձնական տվյալները մշակելու համար: Փաստորեն, Դիրեկտիվը սահմանում է, որ համաձայնություն է"

Ս «ցանկացած կամահայտնություն, որով տվյալների սուբյեկտը տալիս է իր հավանությունը», ն այն պետք է լինի'

2) «ազատ փրված,

3) «որոշակի» ն

4) «րեղեկացված»:

Դիրեկտիվով համաձայնության համար սահմանված վերոնշյալ չափանիշներին անդրադարձել է Եվրամիության Հոդված 29 Անձնական տվյալների պաշտպանության աշխատանքային խումբը /ձեօ(Շ 29 Զուռ Քոօլօշեօո Պօոմոջ Քճոեյ/ (այսուհետ նան՝ Հոդված 29) Համաձայնության հասկացության վերաբերյալ 2011թ.-ի հուլիսի 13-ի իր 15/2011 կարծիքում:

Հոդված 29-ը, անդրադառնալով «ցանկացած կամահայտնություն, որով տվյալների սուբյեկտը տալիս է իր հավանությունը» չափանիշին, նշել է, որ սկզբունքորեն չկան սահմանափակումներ, թե համաձայնությունն ինչ ձնով պետք է վերցվի, սակայն այն պետք է լինի կամահայտնություն: Համաձայնությունը կարող է տրվել գրավոր՝ հաստատված ստորագրությամբ, բանավոր, գործողության միջոցով, որն ակնհայտ վկայում է համաձայնության մասին: (թեն համաձայնությունը կարող է տրվել ցանկացած ձնով, սակայն այն պետք է հստակ արտացոլի տվյալների սուբյեկտի կամքն իր անձնական տվյալների մշակման վերաբերյալ: Այսինքն, համաձայնությունը պետք է լինի «միանշանակ»: Սա նշանակում է, որ չպետք է որնէ կասկած մնա, որ տվյալների սուբյեկտի համաձայնությունն ուղղված է հենց անձնական տվյալների մշակմանը: Այլ կերպ ասած` տվյալների սուբյեկտի կամահայտնությունը, որով նա տալիս է իր հավանությունն անձնական տվյալների մշակման վերաբերյալ, պետք է միանշանակորեն վկայի տվյալների սուբյեկտի մտադրության վերաբերյալ, իսկ եթե կա տվյալների սուբյեկտի մտադրության վերաբերյալ ողջամիտ կասկած, ապա համաձայնությունը չի կարող համարվել միանշանակորեն տրված:

Հոդված 29-ը, անդրադառնալով «ազատ տրված» լինելու չափանիշին, նշել է, որ համաձայնություն կարող է "վավեր համարվել, եթե տվյալների սուբյեկտը համաձայնությունը տվել է իր իրական ընտրությամբ (ազատ, կամավոր որոշմամբ), առանց խաբեության, սպառնալիքի, հարկադրանքի կամ համաձայնություն չտալու դեպքում իր համար բացասական հետնանքի: Եթե համաձայնություն տալ կամ չտալու հետնանքները խաթարում են անձի ազատ ընտրությունը (8Իօ6ժօտ օք Շհօլօ6օ), ապա համաձայնությունը չի համարվի ազատ տրված:

Հոդված 29-ը, անդրադառնալով «որոշակի» լինելու չափանիշին, նշել է, որ համաձայնությունը կարող է վավեր համարվել, եթե այն կոնկրետ է: Այլ կերպ ասած,

12

ընդհանուր համաձայնությունը, առանց անձնական տվյալի ճշգրիտ նպատակը մանրամասնելու, ընդունելի չէ: Համաձայնությունը պետք է լինի հասկանալի, այսինքն, այն պետք է վերաբերի անձնական տվյալների մշակման հստակ ն ճշգրիտ շրջանակի:

Հոդված 29-ը, անդրադառնալով «տեղեկացված» լինելու չափանիշին, նշել է, որ անձնական տվյալների սուբյեկտի համաձայնությունը պետք է հիմնված լինի անձնական տվյալների մշակման հանգամանքները ն հետնանքները գիտակցելու ն հասկանալու, անձնական տվյալների մշակման (մշակվող տվյալների, մշակման նպատակի, այլ անձանց հնարավոր փոխանցման, տվյալների սուբյեկտի իրավունքների ն այլնի) վերաբերյալ ճշգրիտ ն լիարժեք տեղեկությունների վրա: Ընդ որում, տեղեկությունները պետք է հասանելի, հասկանալի ն տեսանելի լինեն տվյալների սուբյեկտի համար, այլ ոչ թե «հասանելի ինչ-որ տեղ»:

Անձնական տվյալների մշակման վերաբերյալ համաձայնության վերոնշյալ չափանիշներն, ըստ էության, արտացոլված են նան Օրենքում, համաձայն որի՝ տվյալների սուբյեկտի անձնական տվյալների մշակումը պետք է առնվազն համապատասխանի Օրենքով նախատեսված անձնական տվյալնեի մշակման համաձայնության «որոշակիության» ն «տեղեկացվածության» չափանիշներին:

Համաձայնության՝ «որոշակի» լինելու չափանիշը ենթադրում է, որ այն պետք է հստակ արտացոլի տվյալների սուբյեկտի կամքն իր անձնական տվյալների մշակման վերաբերյալ: Այսինքն, համաձայնությունը պետք է լինի «միանշանակ», ինչը նշանակում է, որ այն չպետք է որնէ կասկած հարուցի տվյալների սուբյեկտի համաձայնությունը հենց անձնական տվյալների մշակմանն ուղղված լինելու առնչությամբ: Այլ կերպ ասած, տվյալների սուբյեկտի համաձայնությունը, որով նա տալիս է իր հավանությունը անձնական տվյալների մշակման վերաբերյալ, պետք է հաստատապես վկայի տվյալների սուբյեկտի մտադրության վերաբերյալ, իսկ եթե կա տվյալների սուբյեկտի մտադրության վերաբերյալ ողջամիտ կասկած, ապա համաձայնությունը չի կարող համարվել հաստատապես տրված: «Որոշակի» լինելու չափանիշը վերաբերում է նան ինչպես փոխանցման ենթակա անձնական տվյալների, այնպես էլ՝ այն նպատակների հստակ սահմանմանը, ի իրագործումն որոնց՝ պետք է մշակվեն այդ անձնական տվյալները: Այսինքն՝ համաձայնությունից պետք է հստակ լինի ն մշակման ենթակա անձնական տվյալների ցանկը, Ա դրանց մշակման նպատակների շրջանակը:

Միաժամանակ, անհրաժեշտ է նան հաշվի առնել, որ համաձայնությունը միշտ ենթադրում է անձնական տվյալի մշակման վերաբերյալ անձնական տվյալների սուբյեկտների իրազեկվածություն: Հենց այս նպատակով օրենսդիրը սահմանել է անձնական տվյալներ մշակողի կամ Օրենքի 14-րդ հոդվածով նախատեսված լիազորված անձի կողմից տվյալների սուբյեկտի համաձայնությունն Օ։-ստանալու նպատակով ծանուցման կառուցակարգ, որը կոչված է ապահովելու համաձայնության՝ «տեղեկացված» լինելու չափանիշին համապատասխանությունը:

13

Վճռաբեկ դատարանը միննույն ժամանակ գտնում է, որ պայմանագրով սահմանված ն որպես պայմանագրային դրութ: անձնական տվյալների մշակման մասին համաձայնությունը պետք է հստակ պարունակի անձնական տվյալների համաձայնության բոլոր էական պայմանները: Հետնաբար՝ որնէ պայմանագրով տվյալների սուբյեկտի «քողարկված» համաձայնությունը չի կարող համարվել վերջինիս կողմից տրված ն Օրենքի պահանջներին համապատասխան համաձայնություն: Ըստ այդմ` Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ պայմանագրային հարաբերությունների պարագայում անձնական տվյալների մշակումը պետք է իրականացվի բացառապես տվյալների սուբյեկտի կողմից նման անձնական տվյալների մշակման մասին ապարտադիր ծանուցմամբ, ընդ որում` ծանուցումը պետք է պարունակի Օրենքի 10-րդ հոդվածով նախատեսված՝ ծանուցման մեջ նշվող պարտադիր պայմանները:

Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ միննույն անձնական տվյալները կարող են օգտագործվել, մշակվել տարբեր նպատակներով: Տվյալների սուբյեկտի կողմից իր կողմից տրամադրված անձնական տվյալները պետք է օգտագործվեն բացառապես այն նպատակով, որ նպատակով տվյալների սուբյեկտը տվել է նման համաձայնություն: Ավելին, միննուն տեղեկատվության ընդհանուր օգտագործումը՝ առանց անձնական տվյալների համաձայնության մեջ որոշակի նպատակների մատնանշման, ինքնին հակասում է Օրենքի 9-րդ հոդվածի պահանջներին: Ուստի, Վճռաբեկ դատարանը փաստում է, որ անձնական տվյալների համաձայնության մեջ մատնանշված միննուն տեղեկատվության մշակման մասին ընդհանուր (բոլոր նպատակներով) օգտագործման մասին համաձայնությունը չի կարող համարվել Օրենքի պահանջներին համապատասխան համաձայնություն:

Վերը նշված իրավական դիրքորոշումների կիրառումը սույն գործի փաստերի նկատմամբ.

Դատարան ներկայացված գումարի բռնագանձման վերաբերյալ հայցի հիմքում Ընկերությունը դրել է այն հանգամանքը, որ ապահովադիր Սոնիկ Դավթյանի կողմից չի կատարվել 13.10.2017 թվականին կնքված ավտոտրանսպորտային միջոցների օգտագործումից բխող պատասխանատվության պարտադիր ապահովագրության թիվ թիվ ՏՔ037801 պայմանագրով Աե դրա անբաժանելի մասը հանդիսացող ԱՊՊԱ ընդհանուր պայմաններով ստանձնած պարտավորությունը 0Մասնավորապես՝ Ընկերությունը Սոնիկ Դավթյանին պատկանող «Օքօլ տետ» մակնիշի 34ՔՔ322 համարանիշներով մեքենան ապահովագրել է անձնական օգտագործման նպատակով, սակայն այն իրականում պարբերաբար օգտագործվել է, որպես ւրաքսի ծառայություն իրականացնող մեքենա: 6Հայցադիմումին կից ներկայացնելով Պոոխ.քօիօօ.ոտ կայքից ներբեռնած տեսագրությունը, Ընկերությունը պնդել է, որ ներկայացվող տեսագրությունում պարզ երնում է այն հանգամանքը, որ Օքճի ՃՏէ՛ճ» մակնիշի 34ՔՔ322 համարանիշներով մեքենայի վրա առկա է եղել տաքսի ծառայություն իրականացնող տարբերանշան: Հաշվի առնելով վերագրյալը, Ընկերությունը գտել է, որ նշված

14

հանգամանքը հակասում է Կանոնների նորմերին Ա համարվում է կեղծ տեղեկատվության տրամադրում ապահովագրողին:

Դատարանը, հայցը բավարարելիս արձանագրել է, որ 24.08.2016 թվականին կնքված թիվ ՏՔ 037801 վկայագրի 13.1-րդ կետի «բ» ենթակետով հստակ սահմանված է, որ նույն պայմանագրի կնքմամբ ապահովադիրը հայտնում է իր համաձայնությունն առ այն, որ պայմանագրի կնքման համար ներկայացված փաստաթղթերը, դրանցում պարունակվող տվյալները կարող են օգտագործվել կամ փոխանցվել այլ ապահովագրական ընկերություններին, Բյուրոյին կամ այ| անձանց այդ փաստաթղթերում կամ ԱՊՊԱ պայմանագրում արտացոլված տեղեկությունների ստուգման, որնէ ԱՊՊԱ պատահարում ապահովադրին պատճառված վնասների հատուցման գործընթացը հավուր պատշաճի իրականացնելու հատուցման վճարմամբ պայմանավորված հետադարձ պահանջի իրավունքի արդյունավետ իրականացման ն ԱՊՊԱ ոլորտում անհրաժեշտ այլ գործողություններ իրականացնելու համար: Դատարանը եզրահանգել է, որ Ընկերության կողմից Սոնիկ Դավթյանի վերաբերյալ անձնական տվյալներ հավաքելը, օգտագործվելը եղել է Սոնիկ Դավթյանի համաձայնությամբ ն վերջինս անձամբ տվել է իր համաձայնությունը Ընկերությունը համապատասխան անձնական տվյալներն օգտագործի՝ հատուցման վճարմամբ պայմանավորված հետադարձ պահանջի իրավունքի արդյունավետ իրականացման ն ԱՊՊԱ ոլորտում անհրաժեշտ այլ գործողություններ իրականացնելու համար, ուստի անհիմն են պատասխանողի այն փաստարկները, որ ճանապարհային երթնեկության կանոնների խախտումների վերաբերյալ վարչական տույժ նշանակելու մասին որոշումը բովանդակում է անձնական տվյալներ, որոնք ենթակա են պաշտպանության օրենքով սահմանված կարգով, վարչական ակտի լուսանկարը հայցվորի կողմից ձեռք է բերվել օրենքի խախտմամբ, քանի որ անհատական ծածկագիրն օրենքով սահմանված կարգով ենթակա է տրամադրման վարչական ակտի հասցեատիրոջը՝ տվյալ դեպքում Պատասխանողին ն գործում բացակայում է այն օգտագործելու վերաբերյալ վերջինիս կողմից համաձայնություն տալու փաստը հավաստող ապացույց:

Վերաքննիչ դատարանը, բավարարելով Սոնիկ Դավթյանի վերաքննիչ բողոքը, անհիմն է համարել Դատարանի եզրահանգումն առ այն, որ Ընկերության կողմից Սոնիկ Դավթյանի վերաբերյալ անձնական տվյալներ հավաքելը, օգտագործելը եղել է վերջինիս համաձայնությամբ Ա նա անձամբ տվել է իր համաձայնությունը: Վերաքննիչ դատարանն արձանագրել է, որ գործով ձեռք չեն բերվել ապացույցներ առ այն, որ պատասխանողը տվել է իր համաձայնությունն անձնական բնույթի տվյալներն այ եղանակով օգտագործելու համար, հիմք ընդունելով այն հանգամանքը, որ տեսանկարահանող ն լուսանկարահանող սարքերով հայտնաբերված ճանապարհային երթնեկության կանոնների խախտումների վերաբերյալ վարչական տույժ նշանակելու մասին որոշումը բովանդակում է անձնական տվյալներ, որոնք ենթակա են պաշտպանության օրենքով սահմանված կարգով: Իսկ ներկայացված

15

վարչական ակտի լուսանկարը ն տեսաձայնագրությունը Ընկերության կողմից ձեռք է բերվել օրենքի խախտմամբ, քանի որ անհատական ծածկագիրն օրենքով սահմանված կարգով ենթակա է տրամադրման վարչական ակտի հասցեատիրոջը՝ տվյալ դեպքում Սոնիկ Դավթյանին, ն գործում բացակայում է այն օգտագործելու վերաբերյալ վերջինիս համաձայնություն տալու փաստը հավաստող ապացույց:

Վերը շարադրված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո համադրելով սույն գործ փաստերը ն գնահատելով Վերաքննիչ դատարանի եզրահանգումների հիմնավորվածությունը՝ Վճռաբեկ դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել, որ ապահովագրական ընկերությունը, օգտագործելով ապահովագրական պայմանագրով իրեն հասու դարձած ավտոտրանսպորտային միջոցի տեխնիկական անձնագրի տվյալները, մուտք է գործել ՀՀ ոստիկանության «Ճանապարհային ոստիկանություն» ծառայության պաշտոնական կայքէջի տեխնիկական միջոցով հայտնաբերված իրավախախտումների բաժին ն ներբեռնել Սոնիկ Դավթյանին սպատկանող ավտոտրանսպորտային միջոցով կայացված վարչական իրավախախտման տեսանյութնը այն դեպքում, երբ պատասխանողի կողմից իր անձնական տվյալներն Ընկերությանն է փոխանցվել բացառապես ԱՊՊԱ պայմանագիր կնքելու ակնկալիքով, ն պայմանագրով իր կողմից փոխանցված անձնական տվյալները որնէ այլ նպատակով օգտագործելու վերաբերյալ համաձայնություն պատասխանողը չի տվել:

Վճռաբեկ դատարանն անհրաժեշտ է համարում ընդգծել, որ սույն դեպքում խոսքը գնում է գրավոր ն ավտոմեքենայի սեփականատիրոջ ուղղակի կամքն արտահայտող համաձայնության մասին, իսկ տվյալ դեպքում Սոնիկ Դավթյանի կողմից անձնական տվյալներն Ընկերությանը ներկայացնելը հետապնդել է միայն կողմերի միջն ավտոապահովագրական պայմանագրի կնքման նպատակ, ինչը նշանակում է, որ այդ նպատակից ն պայմանագրում կոնկրետ նշված (սահմանված) գործողություններ կատարելու նպատակից դուրս որնէ այլ նպատակով Ընկերությունն իրավասու չէր պատասխանողին պատկանող անձնական տվյալներն օգտագործել:

Բացի այդ, անձնական տվյալները չեն կարող մշակվել աննպատակ, ն անձնական տվյալների մշակումն իրավաչափ կլինի, եթե առկա լինի տվյալները մշակելու օրինական ն որոշակի նպատակ: Ավելին, գործում առկա չէ նան որնէ ապացույց այն մասին, որ սույն գործով Սոնիկ Դավթյանի համաձայնությունը ստանալու նպատակով համապատասխան անձնական տվյալը մշակելու մտադրության մասին վերջինս Ընկերության կողմից ծանուցվել է:

Ընկերութան նե Սոնիկ Դավթյանի միջն 13.10.2017 թվականին կնքված ավտոտրանսպորտային միջոցների օգտագործումից բխող պատասխանատվության պարտադիր ապահովագրության թիվ ՏՔ037801 վկայագրի «Ապահովագրության պայմաններ» վերտառությամբ 12-րդ կետի համաձայն` տրանսպորտային միջոցների օգտագործումից բխող պատասխանատվության պարտադիր ապահովագորության ընդհանուր պայմանները (սույն պայմանագրում, նան ԱՊՊԱ պայմաններ)` ներառյալ

16

ապահովագրական գումարի չափը, պայմանագրի կնքման համար անհրաժեշտ փաստաթղթերի ստացման ն օգտագործմ