ՍՈՆԱ ԱՅՎԱԶՅԱՆԻ ԵՎ ՎԱՀԵ ԳՐԻԳՈՐՅԱՆԻ ԱՆՀԱՏԱԿԱՆ ԴԻՄՈՒՄԻ ԸՆԴՈՒՆԵԼԻՈՒԹՅԱՆ ՀԱՐՑԻ ՎԵՐԱԲԵՐՅԱԼ

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՍԱՀՄԱՆԱԴՐԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԻ ԹԻՎ 2 ԴԱՏԱԿԱՆ ԿԱԶՄԻ

Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ Ը

ԱՆՀԱՏԱԿԱՆ ԴԻՄՈՒՄԻ ԸՆԴՈՒՆԵԼԻՈՒԹՅԱՆ ՀԱՐՑԻ ՎԵՐԱԲԵՐՅԱԼ

Քաղ. Երևան

3 հոկտեմբերի 2011թ.

Հայաստանի Հանրապետության սահմանադրական դատարանի

թիվ 2 դատական կազմը

Նախագահությամբ Մ. Թոփուզյանի

Անդամակցությամբ Կ. Բալայանի

Ֆ. Թոխյանի

Ուսումնասիրելով քաղաքացիներ Սոնա Այվազյանի և Վահե Գրիգորյանի անհատական դիմումով գործը քննության ընդունելու մասին հարցը,

ՊԱՐԶԵՑ.

Համաձայն ՀՀ Սահմանադրության 101-րդ հոդվածի 1-ին մասի 6-րդ կետի քաղաքացիներ Սոնա Այվազյանը և Վահե Գրիգորյանը 2011թ. սեպտեմբերի 19-ին դիմել են ՀՀ սահմանադրական դատարան խնդրելով քննության առնել և որոշել ՀՀ վարչական դատավարության օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի 1-ին մասի և 79-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետի համապատասխանությունը ՀՀ Սահմանադրությանը։

Դիմողները հիմնականում պնդում են, որ սույն վարչական գործով կայացված դատական ակտերով սահմանափակվել է իրենց արդարադատության մատչելիության սահմանադրական իրավունքը։

Սույն անհատական դիմումով գործի քննությունն ամբողջությամբ ենթակա է մերժման, քանի որ առկա են դիմումի նախնական ուսումնասիրության արդյունքներով հիմնավորված և օրենքով սահմանված ներքոհիշյալ հիմքերը։

1. Նախ անհրաժեշտ է արձանագրել, որ համաձայն «Սահմանադրական դատարանի մասին» ՀՀ օրենքի 32-րդ հոդվածի 3-րդ կետի դիմումում առաջադրված հարցի վերաբերյալ սահմանադրական դատարանի որոշման առկայությունը գործի քննության մերժման օրինական հիմք է։

Տվյալ դեպքում, ՀՀ վարչական դատավարության օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի 1-ին մասի առնչությամբ ընդունված է ՀՀ սահմանադրական դատարանի 2010թ. սեպտեմբերի 7- ի թիվ ՍԴՈ-906 որոշումը։ Հիշյալ որոշմամբ, ՀՀ սահմանադրական դատարանը վիճարկվող դրույթը ճանաչել է ՀՀ Սահմանադրությանը համապատասխանող որոշման մեջ արտահայտված իրավական դիրքորոշումների շրջանակներում։ Մասնավորապես, ՀՀ սահմանադրական դատարանը գտել է, որ ՀՀ օրենսդրությունը հիմնված է այն տրամաբանության վրա, որ խախտված իրավունքների պաշտպանության արդյունավետությունը, ի թիվս այլնի, ներառում է անմիջականորեն դատարան դիմելու իրավունքն այն անձանց կողմից, որոնց իրավունքները խախտվել են։

2. ՀՀ վարչական դատավարության օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետի սահմանադրականությունը դիմողները վիճարկել են նույն օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի 1-ին մասի հետ համակարգային փոխկապակցվածության մեջ։ Տեղին է նկատել, որ առանց օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի 1-ին մասի 79-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետը, ըստ էության, սահմանադրաիրավական վեճ չի առաջացնում։ Բացի դրանից, դիմողներն առանձնակի, բավարար իրավաբանական փաստարկներով պատշաճ կերպով չեն հիմնավորել օրենսգրքի 79-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետի ՀՀ Սահմանադրությանը հակասելու հանգամանքը, ինչը դիմումն ակնհայտ անհիմն համարելու հիմք է /«Սահմանադրական դատարանի մասին» ՀՀ օրենքի 69-րդ հոդվածի 4- րդ և 7-րդ մասեր/։ Ավելին, դիմողները վիճարկելով մատնանշված իրավադրույթների սահմանադրականությունը ըստ էության, բարձրացնում են դրանց կիրառման իրավաչափության հարցը։

Փաստորեն, դիմողները փորձել են դատական ակտերի իրավական հետևանքները վերագրել խնդրո առարկա իրավանորմերի սահմանադրականության խնդրին /ՀՀ սահմանադրական դատարանի 2009թ. մարտի 17-ի ՍԴԱՈ-21 աշխատակարգային որոշման 8- րդ և 9-րդ կետեր/։

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով «Սահմանադրական դատարանի մասին» ՀՀ օրենքի 32-րդ հոդվածի 1-ին և 3-րդ կետերով, 69-րդ հոդվածի 7-րդ մասով, ՀՀ սահմանադրական դատարանի կանոնակարգի 26-րդ հոդվածով ՀՀ սահմանադրական դատարանի թիվ 2 դատական կազմը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց.

Քաղաքացիներ Սոնա Այվազյանի և Վահե Գրիգորյանի անհատական դիմումով գործի քննությունը մերժել։

Նախագահող

Անդամներ

3 հոկտեմբերի 2011 թվականի

ՍԴԴԿՈ/2-11